แถมเขายังต้องโกหกเพื่อน ๆ ที่หวังดีพยายามชวนเขาไปเที่ยวด้วยกันอีกว่า ‘ปีนี้พ่อแม่เขาลาพักร้อนกลับมาฉลองด้วยกัน ในเมื่อไม่ต้องไปกับจางเฉินสวี่แล้ว เขาก็จะอยู่กับพ่อแม่แทน’
เหอะ!!
ซานตาก็แค่คุณลุงตัวกลมไร้น้ำยาเท่านั้นแหละไม่งั้นคงทำให้พ่อแม่เขาสามารถกลับมาฉลองที่บ้านตั้งนานแล้ว!
ทั้งที่ทุกปีเขาแค่อยากให้พ่อแม่มานอนเป็เพื่อนในค่ำคืนที่โดดเดี่ยว แต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นสักที สุดท้ายเขายังต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ มองไปทางไหนก็มีเพียงความอ้างว้าง
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ทำไมคนที่สาว ๆ บอกว่า ‘หน้าตาน่ารัก ‘อย่างเขาถึงต้องมานอนเหงาเปล่าเปลี่ยวในวันฉลองของคู่รักแบบนี้ด้วย!
อย่างนี้จะให้เขาเชื่อได้ยังไงว่าซานตาคลอสมีจริง
อีกอย่างเป็เด็กนิสัยไม่ดีแล้วยังไงล่ะ!
ตาลุงนั่นนอกจากให้ของขวัญเด็กดีแล้วยังจะเพิ่มหน้าที่ให้ตัวเองด้วยการลงโทษเด็กดื้อรึไง?
ไม่คิดว่ามันเป็เื่น่าขำไปหน่อยเหรอ!?
แม้จะทำเป็แข็งแกร่งแต่ทว่าไหล่บางกลับงองุ้มเข้าหากัน หยาดน้ำใสเอ่อคลอก่อนจะไหลลงมาตามหางตาราวกับอัญมณีใส ขับเน้นให้เด็กหนุ่มดูตัวเล็ก เปราะบางกว่าเดิม
ยิ่งเมื่อเสียงเพลงผสานเสียงหัวเราะจากด้านนอกดังเข้ามาบวกกับสายลมเย็นในฤดูหนาวยิ่งทำให้ค่ำคืนนี้เหน็บหนาวอยู่แล้ว อุณหภูมิลดต่ำกว่าเดิมอีกหลายส่วน
มือเรียวกระชับผ้านวมผืนหนาที่ห่มไว้แน่น เขาควรจะชินกับมันแล้วแท้ ๆ แต่ทำไม...
กรุ๊งกริ๊ง!!
เสียงกระดิ่งแว่วเข้ามาให้คนที่เพิ่งหลับสนิทอยู่พลิกตัวหนีด้วยความรำคาญ คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อััได้ถึงลมเย็นที่พัดกระทบผิวหน้าจนชา
“อื้อออออ” หลี่หนิงซูครางประท้วงออกมาท่าทางงัวเงียพลางหยิบหมอนมาปิดหู แต่เสียงนั้นก็ยังดังเข้ามาให้ได้ยินอยู่ดี
ท่วงทำนองดนตรีแสนคุ้นหูดังมากกว่าเดิมจนเ้าของั์ตาสีน้ำตาลอ่อนจำต้องฝืนลืมตามองหาสาเหตุอย่างอดไม่ได้ แลเห็นเงาตะคุ่มตรงปลายเตียง
“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ ปิดเพลงเดี๋ยวนี้เลยน้าาาาา!!” น้ำเสียงของหลี่หนิงซูทั้งอู้อี้และยานคาง ด้วยความที่ยังไม่ตื่นดี สมองจึงขาดการไตร่ตรอง ทำได้เพียงพูดออกไปตามสัญชาติญาณ
พอนึกได้ว่าสถานการณ์นี้มันไม่ถูกต้อง เ้าตัวก็ลุกพรวดขึ้นมาพยายามใช้สายตาที่พร่ามัวมองไปตามทิศทางเดิมอีกครั้งแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่แปลกหน้าตรงปลายเตียง
ภาพตรงหน้ามันน่าเหลือเชื่อเกินไปจนเด็กหนุ่มต้องขยี้ตามองอีกรอบอย่างตั้งใจ
“คะ...นายเป็คะ-” ถ้อยคำสุดท้ายถูกกลืนหายลงไปในคอเมื่อรู้ว่าคำถามของตัวเองมันดูไม่เข้าท่าเอาซะเลย
เครื่องแต่งกายของคนตรงหน้าออกจะเด่นชัดขนาดนั้น
ชุดกับหมวกสีแดงสุดคลาสสิกเป็เอกลักษณ์ ได้เห็นเพียงเท่านี้หลี่หนิงซูก็ชี้นิ้วไปทางผู้บุกรุก
“นะ...นาย บ้าน่า!! เป็ไปไม่ได้!?” หลี่หนิงซูจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง แทบจะมองทะลุร่างคนที่ยืนเก็กให้พรุนไปทั้งตัว
“โฮะ โฮะ โฮะ”
“แม่ครับบบบบบ!! โจรขึ้นบ้านนนน!!” เด็กหนุ่มอุทานเสียงดัง ลืมสิ้นไปแล้วว่าตอนนี้ตนเองอยู่บ้านเพียงลำพัง
มือเรียวคว้าหนังสือนิยายเล่มหนาที่อ่านค้างอยู่บนหัวเตียงปาใส่คนแปลกหน้าตามด้วยการะโตามไปเตะคนที่ยังทำหน้ายิ้มระรื่น โบกหนังสือที่เมื่อครู่เด็กหนุ่มโยนให้ไปมา
ผู้มาใหม่ที่ได้ยินคำพูดผิดจากคาดไว้ก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อยมองเ้าเด็กที่พุ่งตัวเข้ามาหาตนพลางส่ายหน้าหน่อย ๆ พลางคิดในใจ ‘ไม่ใช่ว่าเด็กคนนี้ควรจะวิ่งเข้ามากอดและพูดอย่างตื่นเต้นที่ได้เจอซานตาอย่างเขาหรอกเหรอ’ แต่ปฏิกิริยาที่ต่างกับเด็กคนอื่นอย่างสิ้นเชิงนี่ก็น่าสนใจมากจริง ๆ
ชายหนุ่มก็รับเท้าเรียวเล็กที่วาดเข้ามาตรงเอวตนได้อย่างสบายแล้วดึงร่างเล็กกว่าเข้ามาในอ้อมกอดพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะอันเป็เอกลักษณ์ “โฮะ โฮะ โฮะ อุก!!”
ท้ายเสียงเปลี่ยนเป็เสียงร้องเมื่อถูกเด็กน้อยที่ดูไม่มีพิษสงตบตีมั่วซั่วไปทั่วทั้งอกกับท้องจนรู้สึกเจ็บนิด ๆ
“นี่เด็กน้อย ใจเย็นก่อนสิ!” ชายในชุดแดงพยายามพูดอย่างนุ่มนวล หว่านล้อมให้อีกฝายหยุดการดิ้นรน แต่เจอฝ่ายนั้นตอกกลับแทบจะในเวลาเดียวกัน
“เื่สิ!! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!! นายมาจากไหนก็กลับไปทางนั้นเลยและปีนี้ฉันก็อายุ 18 ไม่เด็กแล้ว!!” ไม่พูดเปล่า หลี่หนิงซูทั้งหยิก ทั้งข่วน ทั้งกระทืบเท้าใส่อีกฝ่ายเต็มแรง แต่ก็ยังไม่สามารถขัดขืนจากอ้อมแขนแข็งแรงคู่นี้ได้จึงส่งเสียงฮึดฮัด ในขณะที่ซานตาคลอสทนไม่ไหวเผลอขึ้นเสียงดัง
“หยุดได้แล้ว!!” ซานตาหนุ่มยึดมือเรียวเล็กทั้งสองข้างไว้ในมือเดียวพลางมองหลังมือตนที่ปรากฎรอยแดง บางแห่งมีเืซิบออกมา เห็นแล้วเขาก็อยากกุมขมับกับท่าทางม้าพยศของเด็กคนนี้
จุดประสงค์ในการปรากฎตัวครั้งนี้ของเขาก็แค่อยากให้เด็กหัวแข็งคนหนึ่งที่ไม่เชื่อในซานตาคลอสได้เห็นว่าเขามีตัวตนจริงก็เท่านั้น แต่เด็กนี่เล่นแผลงฤทธิ์ใส่จนเขาอึ้งไปเลย อะไรจะโวยวายเก่ง มือไม้ก็ไม่อยู่เฉยขว้างปาสิ่งของที่คว้าได้ใส่เขาไม่หยุดขนาดนี้
นี่ถ้าเขาไม่รู้มาก่อนว่าเด็กนี่อยู่คนเดียวและบ้านแต่ละหลังก็เก็บเสียงได้เยี่ยมยอดแถมเขาปิดหน้าต่างบานที่เปิดก่อนหน้านี้แล้วล่ะก็คงได้เกิดความวุ่นวายขึ้นแน่!!
เมื่อชายหนุ่มกวาดตามองพื้นห้องที่เละเทะจากฝีมือของเด็กดื้อกระจายเกลื่อนก็แทบจะกุมขมับ พูดไม่ออกไปครู่หนึ่งเลยทีเดียวจึงอดไม่ได้ต้องฟาดฝ่ามือใส่ก้นงอนของของอีกฝ่ายไปหนึ่งที
“โอ๊ย! เจ็บนะ! กล้าดียังไงมาตีผม!?” หลี่หนิงซูถลึงตามองคนตัวสูงอย่างไม่เกรงกลัว ไม่สนใจด้วยว่าสภาพของตัวเองจะเสียเปรียบหรือไม่ อย่างน้อยขอให้ได้โต้ตอบ ถึงเขาจะขยับแขนขาลำบากแต่ปากยังว่างสามารถด่าทอได้
ฝ่ายที่อายุมากกว่าทนฟังเสียงโวยวายไม่ไหวจึงแบมือออก บนฝ่ามือก็ปรากฎถุงเท้าสีแดงที่เด็ก ๆ ชอบเอาไปห้อยไว้บนต้นสนรอรับของขวัญโผล่มา ซานตาคลอสไม่รอช้ารีบเอามันไปอุดปากอิ่มสีเชอรี่และหันไปพิจารณาห้องนี้อย่างละเอียด
“ทำไมบรรยากาศในห้องมันหม่นหมองแบบนี้ล่ะ” ร่างสูงเอ่ยปากถามแต่คล้ายพึมพำกับตัวเองมากกว่า เขาครุ่นคิดอะไรบางอย่างครู่หนึ่ง ไม่สนใจเสียงอู้อี้และขาขาวเนียนที่ยังไม่หยุดปัดป่ายไปมาพยายามจะเตะตน
TBC
265
