เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        โรงพยาบาลประจำอำเภออยู่ทางตอนเหนือของอำเภอจินสุ่ยเดินทางไปจากทางฝั่งกองหยางหลิว ระยะทางเกือบครึ่งอำเภอโชคดีที่ยุคสมัยนี้อำเภอเล็กมาก แต่แม้จะเร่งรีบเดินทางแล้วก็ยังใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงโรงพยาบาลอยู่ดี

        หลังเข้าโรงพยาบาล ก็ถูกคุณหมอและพยาบาลพาเข้าห้องฉุกเฉินเจิ้งหยวนไม่รู้อะไรสักอย่าง คนอื่นให้เธอไปจ่ายเงิน เธอก็จ่ายเงินจำนวนเล็กน้อยในมือถูกจ่ายออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้สถานการณ์ข้างในตอนนี้เธอร้อนรนจนเหงื่อออกเต็มหน้าผาก ได้แต่เดินวนไปวนมา และรีบพุ่งเข้าไปหาเมื่อเห็นคุณหมอออกมา“คุณหมอ—”

        คุณหมอคนนั้นโบกมือพลางว่า “สงบลงแล้วละ ไม่เป็นไร วางใจเถอะ”

        เจิ้งหยวนถึงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก พร้อมปาดเหงื่อเย็นเฉียบบนหน้าออก

        คุณหมอเอ่ยต่อว่า “โชคดีที่คุณให้คนไข้กินยาจิ้วซิน [1] บรรเทาอาการของเขา ไม่อย่างนั้นล่าช้าขนาดนี้ไม่รู้เลยว่าจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นบ้างหรือเปล่า”

        ที่บ้านมีคนไข้โรคหัวใจอยู่ ยาจิ้วซินเป็นเหมือนยาประจำตัวโชคดีที่มีติดไว้ในบ้านตลอด เจิ้งหยวนเผยสีหน้าโล่งอกดีใจ พลางตบอกตนเองเบาๆ“นั่นสิคะๆ โชคดีที่เตรียมไว้ตลอด” ก่อนเอ่ยกับคุณหมอด้วยสีหน้าซาบซึ้ง“ขอบคุณคุณหมอจริงๆ นะคะ ขอบคุณมากค่ะ”

        คุณหมอรีบตอบทันที “ไม่เป็นไรๆหน้าที่ของหมอคือช่วยชีวิตคนใกล้ตายและรักษาผู้บาดเจ็บอยู่แล้วครับ”

        เขายังมีคนไข้รายอื่น พอพูดคุยกับเจิ้งหยวนสองสามคำก็รีบร้อนจากไปเฉินชุ่ยอวิ๋นยังไม่ฟื้น เจิ้งหยวนเลยปล่อยวางหัวใจที่ตื่นตระหนกอยู่ตลอดไม่ลงครั้นเห็นพยาบาลที่ตรวจเฉินชุ่ยอวิ๋นเมื่อสักครู่เดินผ่านมาจึงถือวิสาสะดึงมาถาม“คุณแม่ฉันจะตื่นเมื่อไรเหรอคะ?”

        พยาบาลเก็บสีหน้าเหนื่อยล้าไว้ไม่มิด ดูเหมือนจะยุ่งมานานแล้วเธอเอ่ยโดยไม่มองเจิ้งหยวนสักนิด “ยังต้องฟื้นตัวสักพักค่ะ”จากนั้นกำชับพยาบาลข้างๆ “เสี่ยวจาง เสี่ยวจาง เข้ามาช่วยดันตัวคนไข้หน่อย”

        แม้อาการของเฉินชุ่ยอวิ๋นจะคงที่แล้วแต่พยาบาลบอกว่ายังต้องนอนโรงพยาบาลติดตามอาการอีกสักสองสามวันเจิ้งหยวนจึงรีบดำเนินการแอดมิตแล้วตามไปห้องพักผู้ป่วยทั่วไป

        ตลอดความทรมานนี้ เจิ้งหยวนไม่ได้ดื่มน้ำเลยสักหยดเวลาเดินช้าเหมือนผ่านไปเป็นปี ดีเหลือเกินที่โชคช่วยเฉินชุ่ยอวิ๋นให้กลับมาได้

        ครั้นร่างกายรู้สึกผ่อนคลายลงเจิ้งหยวนเพิ่งนึกได้ว่าพี่ชายเธอก็ยังอยู่โรงพยาบาลเหมือนกันจึงหันไปหาหลี่ชุนเซิง อยากให้เขาช่วยสอบถามหน่อยว่าส่งตัวพี่ชายเธอไปที่ไหนผลปรากฏว่าไม่พบหลี่ชุนเซิงแล้ว

        “เอ๊ะ? คนล่ะ?” ผ้าห่มที่รองอยู่ใต้ร่างเฉินชุ่ยอวิ๋นก่อนหน้านี้วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงผู้ป่วย ไม่รู้เขาออกไปตั้งแต่เมื่อไร

        “เจิ้งหยวน”

        เจิ้งหยวนได้ยินคนเรียกชื่อเธอพอหันไปตามเสียงก็เห็นเจิ้งเฉวียนกังรีบรุดเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยโดยมีหลี่ชุนเซิงตามอยู่ข้างหลัง

        “แม่แกเป็นยังไงบ้าง?” เจิ้งเฉวียนกังถาม สายตาตกลงบนร่างเฉินชุ่ยอวิ๋น คิ้วขมวดจนเป็นปม

        เจิ้งหยวนลุกขึ้น เธอยกเก้าอี้ให้ผู้เป็นพ่อนั่งแทน ก่อนว่า“สงบลงแล้วค่ะ”

        เจิ้งเฉวียนกังนั่งลงพลางกุมมือของภรรยา แม้มือของเขาจะยังสั่นเทาแต่การรู้สาเหตุนั้นสำคัญกว่า เขาถาม “เกิดอะไรขึ้น ทำไมอาการกำเริบกะทันหันล่ะ?”

        เจิ้งหยวนยังไม่ทันบอก หลี่ชุนเซิงพลันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดแทรกเสียก่อนว่า “ต้องโทษผมครับ คุณอา ผมไม่รู้ว่าอาสะใภ้เป็นโรคหัวใจผมพูดเรื่องพี่เทียนหมิงเกิดอุบัติเหตุทันทีที่เข้าบ้านอาสะใภ้ได้ยินเข้าเลยตกใจจนอาการกำเริบครับ”

        “จะโทษนายได้ยังไงนายแค่มาแจ้งข่าว เฮ้อ…” ตอนนี้เจิ้งเฉวียนกังวิตกจนผมแทบจะเปลี่ยนเป็นสีขาวทั้งหัว

        ขณะนั้นเอง ขนตาของเฉินชุ่ยอวิ๋นพลันกะพริบไหวเจิ้งหยวนที่สังเกตผู้เป็นแม่ตลอด ครั้นเห็นเช่นนั้นลมหายใจพลันสะดุดก่อนค่อยเอ่ยเรียกเสียงเบา“แม่... แม่? แม่ฟื้นแล้วเหรอ?”

        เจิ้งเฉวียนกังจึงรีบมองเฉินชุ่ยอวิ๋นบ้าง

        เฉินชุ่ยอวิ๋นเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆเริ่มแรกรูม่านตาของเธอพร่ามัวเล็กน้อยแล้วค่อยๆ จับตัวกันจนมีจุดรวมสายตาอยู่บนร่างของเจิ้งหยวนและเจิ้งเฉวียนกังเธองงงันสักพัก จากนั้นก็สะดุ้ง พลันร้องตะโกนขึ้น “เทียนหมิง—”

        ตอนนี้เจิ้งหยวนยังไม่รู้สถานการณ์ของเจิ้งเทียนหมิงแน่ชัดเธอจึงหันหน้าไปมองคุณพ่อเพื่อรอคำตอบเช่นกัน เจิ้งเฉวียนกังถอนหายใจเมื่อเอ่ยถึงเรื่องของเจิ้งเทียนหมิง “เทียนหมิงไม่เป็นไร แค่หกล้มเท่านั้น”

        เฉินชุ่ยอวิ๋นร้อนใจ เผยอปากขึ้น

        “ล้มเป็นยังไงบ้างคะ?” ไม่รอเฉินชุ่ยอวิ๋นเปิดปาก เจิ้งหยวนชิงถามก่อน

        เจิ้งเฉวียนกังชะงักอยู่ครู่หนึ่งครั้นเห็นความกังวลของเฉินชุ่ยอวิ๋นที่สะท้อนผ่านนัยน์ตาจึงพยายามพูดจาถนอมน้ำใจไม่ให้สะเทือนโรคเก่ามากไปกว่านี้ “ก็ล้มนั่นแหละ ขาหักแต่หมอบอกว่าผ่าตัดก็หายแล้ว”

        แม้ยังคงกังวลอยู่ แต่พอรู้ว่ารักษาหายได้สีหน้าเฉินชุ่ยอวิ๋นก็ดีขึ้นไม่น้อย

        ถึงกระนั้น เจิ้งหยวนกลับไม่วางใจเหมือนเฉินชุ่ยอวิ๋น เธอกัดฟันกรอดรักษาหายได้จริงๆ หรือ? ชาติก่อนก็ล้มจนขาหักเช่นนี้ ต่อมาก็รักษาไม่หาย กลายเป็นคนพิการนี่นา? สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือพี่ชายเธอจะหนีจากชะตากรรมของคนขาพิการไม่พ้น? หรือการเกิดใหม่ของเธอเป็นเพียงเรื่องตลก โชคชะตาถูกลิขิตมาแล้ว ต่อให้เธอดิ้นรนอย่างไร พี่ชายเธอก็ยังคงขาพิการ พี่สาวน้องสาวเธอจะเสียชีวิตก่อนวัยอันควร สุดท้ายแล้วบ้านของเธอต้องแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนเดิมอยู่ดีเช่นนั้นหรือ?

        ไม่... ไม่ได้เด็ดขาด

        ดวงตาเจิ้งหยวนคมราวกับมีด มือกำเข้าหากันแน่นจนนิ้วขึ้นข้อขาว

        แค่ล้มขาหักเท่านั้น ไม่ใช่โรคร้ายแรงอันใดโบราณการรักษาไม่อำนวยขนาดนั้นยังรักษาได้ นี่มันยุคสมัยไหนแล้วทำไมจะรักษาไม่หายล่ะ! ชาติก่อนพี่ชายเธอไม่หาย มีความเป็นไปได้มากว่าชะลอการรักษาออกไป เวลานั้นเฉินชุ่ยอวิ๋นนอนอยู่โรงพยาบาล ทั้งบ้านยุ่งเหยิงวุ่นวายและยังขาดแคลนเงิน ขาของพี่ชายน่าจะรักษาช้าด้วยเหตุนี้

        แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอต้องไปดูสภาพพี่ชายให้เห็นกับตาถึงจะสบายใจ

        “พ่อ แม่ฉันไปเยี่ยมพี่ชายนะ!” หลังบอกเจิ้งเฉวียนกังแล้ว เจิ้งหยวนก็วิ่งพรวดออกไปทันที

        โรงพยาบาลแห่งนี้มีทั้งหมดสามชั้น เจิ้งเทียนหมิงกับเฉินชุ่ยอวิ๋นป่วยคนละอย่าง ย่อมไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกัน พี่ชายเธอนอนรักษาตัวอยู่ที่ชั้นหนึ่ง เธอจึงวิ่งลงไปหาห้องพักของพี่ชายเธอข้างล่าง หน้าประตูนั้นเอง เป็นพี่สะใภ้ใหญ่กำลังคุยบางอย่างกับคุณหมอที่สวมเสื้อกราวด์สีขาวด้วยสีหน้าโศกเศร้า เจิ้งหยวนเดินเข้าไปใกล้ ทว่าทั้งสองคุยกันเสร็จพอดี เธอจึงไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดคุยอะไรกัน หลังคุณหมอเดินจากไป เจิ้งหยวนเลยถามเฝิงหมิงเยว่แทน “พี่ชายเป็นยังไงบ้าง คุณหมอว่ายังไงคะ รักษาได้หรือเปล่า?”

        เฝิงหมิงเยว่ถอนหายใจคล้ายคนปลงตกก่อนเอ่ย “คุณหมอบอกว่าต้องผ่าตัดเทียนหมิงขาหัก ต้องตรึงแผ่นเหล็กบนกระดูกอะไรสักอย่างให้เขาเนี่ยแหละส่วนวัสดุนำเข้าจากเมืองนอก โรงพยาบาลเราเหมือนจะยังทำการผ่าตัดนี้ไม่ได้ต้องไปเชิญหมอจากโรงพยาบาลในเมืองมาทำ ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนักหรอก”

        เจิ้งหยวนได้ยินแล้วรู้ทันทีว่าไม่ใช่การผ่าตัดเล็กๆคิ้วพลันขมวดมุ่นเข้าหากัน “งั้นต้องใช้เงินมากใช่ไหม?”

        สีหน้าเฝิงหมิงเยว่ยังดูมึนเบลอ “ใช่ ต้องใช้เงินเยอะ…”

        “งั้นค่ายาค่าผ่าตัดใครเป็นคนจ่ายพี่ชายล้มขาหักตอนทำงานกับกลุ่มก่อสร้างนี่!” พูดกันตามภาษายุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ถือว่าเป็นการบาดเจ็บจากการทำงาน ตามหลักหน่วยงานก่อสร้างต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบ แต่ยุคสมัยนี้พูดยากอยู่บ้าง เจิ้งเทียนหมิงเข้าร่วมกลุ่มก่อสร้างที่กองก่อตั้งขึ้น รับเหมางานในอำเภอ ว่ากันตามเหตุผลกองควรเป็นคนจ่ายเงินค่ารักษา ทว่าเจิ้งเฉวียนกังคือหัวหน้ากองของกองหยางหลิว คนเที่ยงตรง ไม่เห็นแก่ตัวอย่างเขาไม่รู้จะยอมรับเงินจากกองหรือเปล่า

        เจิ้งหยวนคิดถึงขั้นนี้ได้ ไฉนเฝิงหมิงเยว่จะคิดไม่ออก?

        เจิ้งหยวนขมวดคิ้ว น้ำเสียงเคร่งเครียดไม่น้อย “พ่อฉันพูดว่ายังไงบ้าง?”

        เฝิงหมิงเยว่ถอนหายใจอีกครั้ง ความกังวลฉายชัดบนสีหน้าไม่จางหายเธอเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยเอ่ย “หยวนหยวน เธออยู่ที่นี่ดูแลพี่ชายเธอเถอะฉันจะกลับบ้านไปดูว่าพอจะยืมเงินใครได้ไหม”

        ได้ยินดังนั้น เจิ้งหยวนโกรธจัดจนเผลอฟาดฝ่ามือบนผนัง “ไม่สิ ทำไมล่ะ? พ่อพูดอะไรกันแน่?”

        “พ่อบอกว่าเทียนหมิงไม่ระวังบาดเจ็บระหว่างพักผ่อนเอง ไม่ได้บาดเจ็บตอนทำงาน…”เฝิงหมิงเยว่ไม่พอใจคำพูดของพ่อสามีมากเช่นกัน เธอเป็นคนอารมณ์ดีมาตลอดแทบไม่เคยเผยความไม่พอใจบนหน้า แต่คราวนี้สีหน้ากลับย่ำแย่สุดๆ

        เชิงอรรถ

        [1] ยาจิ้วซินหมายถึง สมุนไพรเก้าชนิดจากพืชและสัตว์ใช้กับอาการที่เกิดจากการเสื่อมโทรมของการทำงานต่างๆ ของระบบร่างกายอันเนื่องมาจากอายุที่มากขึ้น และผู้ที่มีอาการใจสั่นและหายใจถี่เหนื่อยหอบง่ายจากการพักผ่อนน้อย อากาศเปลี่ยนแปลง กลัว หรือตระหนกตกใจ