เทพสงครามมังกรเทวะ

หลังจากที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนแล้วนั้น วันเวลาหนึ่งเดือนก็ผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาแน่นอนเฟยหรงได้ใช้เวลาของเขาในการอยู่กับพวกเสี่ยวเซียนและปิงลี่อินผู้เป็นบุตรสาว แน่นอนในช่วงแรกเหล่าภรรยาของเขาแต่ละคนต่างพากันอ้ำอึ้งไปกล้าพูดคุยกัน แต่ต่อมาไม่นานพวกนางก็ได้พูดคุยกันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นจนในที่สุดพวกนางก็สนิทสนมกันราวกับพี่น้องในเวลาไม่ถึงเจ็ดวันด้วยซ้ำ

นั่นทำให้เฟยหรงรู้สึกแปลกใจขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรพวกนาง เพราะหากคิดดูให้ดีเเล้วการที่พวกนางสนิทกันเช่นนี้ล้วนเป็นผลดีของตัวเขาด้วยเช่นกันดังนั้นจึงปล่อยเลยตามเลยไป

"ท่านแม่ๆจะไปแล้วหรือเจ้าคะ ท่านแม่ไม่อยู่กับลี่อินแล้วหรือ ท่านแม่ไม่รักลี่อินแล้วหรือ"ณ หน้าหอกระบี่ดาวตก เสียงเด็กสาวตัวน้อยดังขึ้นมาอย่างสั่นเคลือ ในวันนี้ไม่ใช่วันพิเศษอะไรแต่กลับเป็นวันออกเดินทางของปิงเหยา เสี่ยวเซียน จ้าวหลาน และเซียนปิงเอ๋อ ดังนั้นการที่เด็กสาวอายุราวๆสามสี่ขวบร้องหาผู้เป็นแม่นั้นย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"เด็กดี แม่จะไม่รักเจ้าได้อย่างไร แต่ที่แม่จะไปนั้นลูกยังไปด้วยไม่ได้ในตอนนี้ เอาไว้เดี๋ยวพอเจ้าโตขึ้นแม่จะกลับมารับเจ้าตกลงหรือไม่"ปิงเหยาลูบผมสีเงินของลูกสาวอย่างแผ่วเบา ในใจกลับไม่อยากแยกจากนางเลยแม้แต่วันเดียว หากไม่ใช่เพราะในโลกใบนี้อยู่ได้เพราะความแข็งแกร่งไม่มีทางอย่างแน่นอนที่นางจะห่างกายลูกสาวคนนี้

"พวกท่านจะไปหมดเลยหรือ แม่หนึ่ง แม่สอง แล้วก็แม่สามด้วยหรือ"เด็กน้อยยังคงทำท่าทีเหมือนจะร้องไห้ต่อไป จนทำให้เสี่ยวเซียน เซียนปิงเอ่อ และจ้าวหลาน พากันมาปลอบขวัญนางกันยกใหญ่ภาพนี้แม่จะดูอบอุ่นใจ แต่ในทางกลับกันมันกลับดูตลกไม่น้อย นั่นเพราะพวกนางแต่ละคนไม่เคยมีลูกการที่ได้ลูกสาวตัวน้อยๆอย่างปิงลี่อินนั้นทำให้พวกนางทำอะไรไม่ถูกกันไปตามๆกัน

"โอ้ๆลี่อินตัวน้อยของแม่หนึ่ง แม้แม่ของเจ้า แม่หนึ่ง แม่สอง แม่สาม จะไม่ได้อยู่กับเจ้าแต่เจ้ายังมีท่านพ่อ ท่านปู่ รวมไปถึงแม่ห้ากับแม่หกอยู่ด้วยไม่ใช่หรือ"เสี่ยวเซียนกล่าวขึ้นอย่างอ่อนโยน

"อื้อ แต่ท่านไป เสี่ยวไป่ก็จะไปกับท่านด้วยใช่หรือเปล่า ถ้าเสี่ยวไป่ไม่อยู่ข้าก็ไม่มีเพื่อนเล่นน่ะสิ"เด็กน้อยดูหงอยๆอย่างบอกไม่ถูก ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นางได้รับการประคบประหงมอย่างดีจากบรรดาแม่ๆของนางแต่ที่เด็กหญิงตัวน้อยชื่นชอบที่สุดเห็นจะเป็นงูขาวร่างมหึมาของเสี่ยวเซียนนี่แหละ นั่นเพราะมันทั้งดูงดงามและแข็งแกร่ง

"เอ่อ......"เสี่ยวเซียนถึงกับชะงัก แน่นอนหากนางไปเสี่ยวไป๋ย่อมไปด้วย เพราะงูตนนี้คือสิ่งแทนใจที่เฟยหรงมอบไว้ให้กับนางและมันก็ติดนางงอมแงม ดังนั้นไม่มีทางที่นางจะมอบมันให้ลูกสาวตัวน้อยได้แม้จะอยากมอบให้ก็ตาม นางจึงหันไปหาที่พึ่งสุดท้ายอย่างเฟยหรงที่ยืนดูสถานการณ์อยู่

"ลี่อิน หยุดงอแงได้แล้วลูก เห็นหรือไม่อาจารย์ยายของเจ้ารอบรรดาแม่ๆของเจ้าอยู่นานแล้ว"เฟยหรงเหมือนจะรู้ถึงสถานการณ์เขารีบเข้ามาหาบุตรสาวของตนในทันที ทางด้านปิงลี่อินเมื่อเห้นเช่นนั้นนางก็มองไปที่เสวียเหม่ยดวงตาใสแป๋วก่อนที่จะกล่าวขอโทษอย่างน่ารัก "ขออภัยเจ้าค่ะ"

"หุหุ เด็กน้อยข้าไม่ถือโทษเจ้าหรอก แล้วก็ไม่ต้องกังวลไปเอาไว้ข้าจะให้พวกแม่ของเจ้ามาหาปีละครั้งเป็นยังไง"เสวียเหม่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มที่แสดงถึงความอ่อนโยนให้เด็กน้อยก่อนที่นางจะโอบกอดอย่างอบอุ่น ในทางกลับกันนางกลับมองไปที่เฟยหรงและถลึงตาใส่อย่างคาดโทษ 'เจ้าเด็กบ้า อาจารย์ยายบ้านเจ้าจะงดงามขนาดนี้ ทำไมถึงได้ปากเสียผิดกับคนเป็นพ่อนักนะ'นางคิดในใจ

หลังจากล่ำลากันอยู่นานในที่สุดเวลาเดินทางของพวกนางก็มาถึง เฟยหรงเข้าไปโอบกอดพวกนางทุกคนอย่างอบอุ่นพร้อมกับหอมแก้มเพื่อร่ำลา

ทางด้านเสวียเหม่ยนางหันกลับไปโบกมือเพียงหนึ่งครั้งลมปราณที่หนาวเย็นก่อตัวเป็นวิหคน้ำแข็งขนาดใหญ่พอๆกับจักรพรรดิมังกร ก่อนที่นางจะขึ้นไปนั่งรอเหล่าลูกศิษย์บนหลังของมัน

"จากกันครั้งนี้ คงอีกนานกว่าจะได้พบเจอกันพวกเจ้าต้องดูแลกันให้ดีๆเข้าใจหรือไม่"เฟยหรงกล่าว

"อืม เจ้าก็เช่นกันดูแลน้องห้า น้องหก กับลี่อินให้ดี รวมถึงดูแลตัวเองด้วย"กล่าวจบพวกนางก็หันหลังกระโดดขึ้นไปบนวิหคน้ำแข็งตัวใหญ่และไม่หันหน้ากลับมามองด้านหลังอีกเลย เพราะเกรงว่าหากหันกลับไปเกรงว่าจะทำใจไม่ได้ที่จะแยกจาก

"สาวน้อยทั้งหลายความรักเป็นสิ่งที่ดี แต่ต้องไม่ลืมว่าสิ่งสำคัญบนโลกใบนี้คือความแข็งแกร่ง การแยกจากในวันนี้หาใช่การแยกจากโดยถาวรดังนั้นอย่าได้โหยหามากเกินไป รอให้พวกเจ้าแข็งแกร่งเหนือผู้ใดเมื่อถึงเวลานั้นต่อให้มีใครอยากจะแยกพวกเจ้าจากกันก็ไม่มีวันทำได้"เสวียเหม่ยกล่าวสายตาจับจ้องไปที่หมู่เมฆที่เลื่อนลอย แสดงให้เห็นว่ากว่านางจะมายืนยังจุดนี้ได้ย่อมผ่านอะไรมามากมายอย่างแน่นอน

"พวกเราทราบแล้วเจ้าค่ะอาจารย์"หญิงสาวทั้งสี่กล่าวพร้อมปาดน้ำตัวที่ไหลริน ความมุ่งมั่นเกิดขึ้นในใจ พวกนางจะต้องแข็งแกร่งให้ได้เพื่อที่จะยืนเคียงข้างคนที่ตนรักและครอบครัว

วิหคน้ำแข็งตัวใหญ่บินไปไกลริบตา เฟยหรงอุ้มปิงลี่อินเอาไว้ด้านหลังมีฮั่วหลิงหลิงและหมิงเย่ยืนส่งหญิงสาวกลับไปยังนิกายเสร็จแล้วเขาก็หันหลังเดินไปที่จักรพรรดิมังกรและพยัคฆ์ขาวสามเนตรในทันที ในเวลานี้พวกเขาก็ต้องออกเดินทางเช่นกัน

"พวกเจ้าพร้อมแล้วหรือ"มังกรตัวใหญ่กล่าวถาม ปิงลี่อินที่ดูหงอยๆอยู่เมื่อเห็นจักรพรรดิมังกรตัวนางนางอดไม่ได้ที่จะดวงตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"พวกข้าพร้อมแล้วขอรับ แล้วท่านพ่อไปไหนหรือ"เฟยหรงกล่าวถามทันใดนั้นร่างชายหนุ่มก็ทะยานลงมาจากเกาะลอยฟ้าชั้นสูงสุดลงมาหยุดเบื้องหน้าของเฟยหรง

"ขอโทษที่มาช้าเรารีบเดินทางกันเถอะ ส่วนศิษย์คนอื่นๆเดี๋ยวข้าให้ผุ้อาวุโสมารับในภายหลัง"เฟยเทียนกล่าวออกมาเช่นนั้นแน่นอนศิษย์ที่เขาว่า ย่อมเป็นระดับนักบุญของหอกระบี่ดาวตกรวมไปถึงนิกายหิมะสวรรรค์ที่สมัครใจอยากจะไปด้วย

"ลี่อินตัวน้อย มาให้ปู่อุ้มหน่อยเดี๋ยวปู่พาขึ้นหลังท่านจักรพรรดิมังกรดีหรือไม่"เฟยเทียนกล่าวหว่านล้อม ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ปิงลี่อินอยู่กับเฟยหรงและเหล่าภรรยาของเขาตลอด ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่ได้มีโอกาสมากนักที่จะได้อุ้มหลานดังนั้นวันนี้จึงเป็นวันที่ดี

"ว้าว จริงหรือเจ้าคะ ข้ารักท่านปู่ที่สุด"ลี่อืนกล่าวด้วยท่าทางตื่นเต้น พร้อมกระโดดออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อไปหาท่านปู่ของยางดวงตาสีฟ้าครามเป็นกระกายอย่างคาดหวัง

"เจ้าเด็กคนนี้ นอกจากเสี่ยวไป่แล้วเห็นจะมีเพียงแค่ท่านหลงเสี่ยวหยาเท่านั้นที่ทำให้นางตื่นเต้นได้ถึงเพียงนี้"เฟยหรงสายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งหมดเดินขึ้นหลังของจักรพรรดิมังกรไปและนั่งลง ทันใดนั้นปีกมังกรสยายออกพร้อมพุ่งทยานออกไปอย่างรวดเร็ว ด้านหลังมีพยัคฆ์ขาวสาวเนตรกางปีกบินตามา

"ว้าวเร็วสุดๆไปเลย ท่านจักรพรรดิมังกรยอดเยี่ยมที่สุด"เด็กสาวกล่าวอย่างน่ารัก จักรพรรรดิมังกรหลงเสี่ยวหยาได้ยินก็เหมือนกินยาชูกำลังเม็ดใหญ่ ในใจเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเพิ่มความเร็วจนทำให้เฟยเทียน เฟยหรง ฮั่วหลิงหลิง และหมิงเย่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมากันยกใหญ่

ส่วนพยัคฆ์ขาวสามเนตรผู้เป็นสหายอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาด้วยความอิจฉาที่มีอยู่เต็มหัวใจ "คงเป็นเพราะนางมีกายศักดิ์สิทธิ์และเส้นลมปราณของมังกรสินะถึงทำให้เข้ากันได้ดีกับสัตว์ประเภทงูและมังกร เห้อๆ ข้าก็อยากมีเด็กๆชื่นชมข้าบางเหมือนกันนะ"

ถึงจะบ่นไปเช่นนั้นแต่ช่างน่าสงสารที่ไม่มีใครได้ยินเลยแม้แต่น้อยเนื่องจากพวกเขาอยู่ไกลมาก ทำให้พยัคฆ์ขาวสามเนตรไป๋หู่ได้แต่ถอนหายใจและบินตามไปอย่างรวดเร็ว

"นี่หรงหรงน้อย ในฐานะที่ลูกเป็นนายน้อยแห่งหอกระบี่ดาวตกต่อไปลูกจะต้องขึ้นครองตำแหน่งผู้นำนิกาย ดังนั้นเจ้าต้องเรียนรู้เรื่องต่างๆมากมายนับจากนี้ลูกเข้าใจหรือไม่"ขณะที่จักรพรรดิมังกรกำลังโบยบินท่ามกลางฟากฟ้า เฟยเทียนชำเรืองมองลูกชายและกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"ผู้นำนิกาย?? ท่านพ่อข้าไม่ได้อยากเป็นมันเลยอีกทั้งท่านเองก็ยังคงตำแหน่งนี้ได้อีกนับล้านปีเพราะฉะนั้นไม่ต้องรีบร้อนหรอกขอรับ"เฟยหรงหันไปกล่าว

"ถึงอย่างไรก็ควรต้องบอกเอาไว้ก่อน อย่างน้อยลูกก็ต้องรู้ข้อมูลของทวีปศักดิ์สิทธิ์ไว้หน่อยก็ไม่เสียหายอะไร"

"เช่นนั้นท่านพ่อเชิญกล่าวเถิด"เฟยหรงตบปากรับคำถึงอย่างไรหอกระบี่ดาวตกก็จะเป็นที่อยู่ใหม่ของเขานับจากนี้ดังนั้นรู้ถึงข้อมูลของสถานที่เอาไว้ล้วนแต่ไม่เสียหาย

"อืม อย่างที่ลูกรู้หอกระบี่ดาวตกของเราในทวีปศักดิ์สิทธิ์ถือว่าเป็นนิกายระดับสูงเพราะมีจักรพรรดิเทวะถึงสามคนในบรรดานิกายระดับสูงแล้วพวกเราไม่เคยยำเกรงผู้ใด แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน"

"หืม ท่านกำลังจะบอกว่ายังมีขุมกำลังที่แกร่งกว่านิกายระดับสูงอยู่ด้วยงั้นหรือ??"เฟยหรงกล่าวถามน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จักรพรรดิเทวะคือขีดสุดองค์ความรู้ของเขาแล้วแม้จะรู้ว่ามีระดับที่เหนือกว่าอย่างมหาเทวะแต่เขายังไม่ได้คิดไปถึงขั้นนั้นและไม่คิดว่าจะมีคนมากนักที่ไปถึงขั้นนั้นอีกด้วย

"แน่นอนย่อมมี พระราชวังเยือกแข็งของพี่สาวเสวียเหม่ยก้เป็นหนึ่งในนั้นและตัวนางที่เป็นเจ้านิกายนั่นแหละคือมหาเทวะ"เฟยหรงได้ยินดังนั้นก็ตัวสั่นขึ้นมา นี่เขากล้าที่จะหยอกล้อกับมหาเทวะงั้นหรือ หากนางไม่ใช่สหายของบิดามีหวังได้ตายไปแล้วเป็นล้านครั้งเป็นแน่

"ฮ่าๆๆอย่ากังวลไป นางมีนิสัยชอบเที่ยวเล่นและเป็นกันเอง นางไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอก มาต่อกันดีกว่า"เฟยหรงพยักหน้าพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอกและฟังที่เฟยเทียนจะเล่าต่อไป