กระบี่ไร้วาจา

        หวงซิ่นคุกเข่าลง

        “ศิษย์ขออภัยต่อท่านประมุข นาง เอ่อ นางเป็นสตรีที่ศิษย์ช่วยเหลือไว้ คืนนี้ไม่มีที่พักพิงจึงพามายามวิกาล มิทันได้ขออนุญาตต่อท่านประมุข”

        เบย์ซาหันไปมองหวงซิ่น คนทึ่มผู้นี้เข้าใจว่าจะมีผู้เชื่อเหตุผลทื่อ ๆ เช่นนี้ของมัน

        “เจ้าเป็นชนเผ่าไป๋ใช่หรือไม่”

        เสียงหวงฮูหยินดังมาจากทางประตู นางเดินเข้ามาพร้อมเหมยฮวา

        เบย์ซามองตาสีฟ้าและผมสีน้ำตาลทองของหวงฮูหยิน

        “ท่านก็เป็นคนนอกด่าน”

        หวงฮูหยินมองสาวน้อยผู้นี้ นางอายุราวยี่สิบปี ตาคมวาว จมูกโด่ง ริมฝีปากน่ารักจิ้มลิ้ม 

        นางหันไปดูหวงซิ่นที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา

        เจ้าผู้นี้ช่างเลือกนัก

        “นั่งลงค่อยพูดจากัน”

        เบย์ซามิได้ปิดบัง นางเล่าเรื่องที่เดินทางออกจากเผ่ามาเพื่อตามหาของล้ำค่าที่ถูกขโมย โดยมีฟาร่าเป็นเป้าหมาย

        “ฟาร่าผู้นี้เป็นใคร เหตุใดจึงสงสัยนาง”

        หวงฮูหยินถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้

        “เท่าที่ข้าพเจ้าทราบ นางเป็นคนของพรรคอันลึกลับทางภาคกลาง มีเชื้อสายคนนอกด่านเช่นกัน จึงถูกส่งเป็นตัวแทนไปเจรจาเรื่องสำคัญกับหัวหน้าเผ่า ผลการเจรจาไม่สำเร็จลุล่วง แต่เมื่อฟาร่าเดินทางกลับ ของล้ำค่าของเผ่าหายไป แม้เบื้องตนข้าพเจ้ามิกล้าใส่ความนาง แต่เมื่อพบกันฟาร่ากลับไม่ยอมพูดจาอธิบายหรือแม้แต่ต่อสู้ เอาแต่ป้องกันตัวแล้วหลบหนี”

        “นี่นับว่าเป็นเรื่องแปลก ฟาร่าเป็นคนของพรรคใด”

        เบย์ซาส่ายศีรษะเล็กน้อย

        “ข้าพเจ้าก็มิทราบ เรื่องนี้ท่านหัวหน้าเผ่ามิได้ให้รายละเอียดอันใด บอกแต่เพียงว่ายังมิได้ตกลงกับนางเท่านั้น”

        “นางเป็นคนของพรรคปราบมังกร”

        ทุกคนหันไปมองเหมยฮวา

        “ข้าพเจ้าบอกได้เพียงเท่านี้”

        นางไม่ต้องการพูดถึงฟางเหลาหู่

        ประมุขหวงหน้าเครียด ข้อมูลของพรรคปราบมังกรมีความสำคัญต่อฝ่ายธรรมะและทางการอย่างยิ่ง เพียงแต่เป็นเรื่องที่มิอาจพูดในที่นี้ได้

        หวงฮูหยินสังเกตสามีเฒ่าออก

        “เอาเถิด สำนักตระกูลหวงเรามีพื้นที่ใหญ่โตเพียงไหน เจ้าทั้งสองพักอยู่ที่นี่ก่อน ไว้เรื่องราวคลี่คลายค่อยคิดอ่านกัน แต่จะให้ไปนอนอยู่ตึกอื่นกับพวกศิษย์ชายคงไม่เหมาะ ให้อยู่ที่ตึกใหญ่นี่แหละ”

        เบย์ซาหันไปมองเหมยฮวา นางไม่เคยพบสตรีที่งามเพียงนี้มาก่อน ไม่ว่านอกด่านหรือภาคกลาง เหตุใดถึงมาอาศัยอยู่ที่นี่พร้อมกัน

        หวงซิ่นได้โอกาสอันดี

        “ศิษย์ขอขอบพระคุณท่านประมุขกับฮูหยิน”

        ประมุขหวงหน้าผ่อนคลายลง ยิ้มให้กับศิษย์คนโปรด

        หวงฮูหยินหันไปมองหวงซิ่นที่เริ่มกล้าเงยหน้าขึ้นมา

        “วันหลังหากเจ้าชมชอบต้องการตบแต่งสตรีนางใด ให้มาเรียนต่อท่านประมุขดี ๆ อย่าได้ลักลอบพานางเข้ามารู้ไหม”

        หวงซิ่นหน้าแดงราวดื่มสุราสักสิบไห

        เบย์ซากลับไม่สะทกสะท้านเท่าใด

        ฟางเหลาหู่นั่งอยู่ในกระท่อมริมแม่น้ำลั่ว

        ชิโนะยืนอยู่ด้านข้าง

        “เสี้ยวอู่หมิงกลับมาแล้ว”

        มันรายงานอย่างรวบรัด

        ชิโนะเป็นเช่นนี้เสมอมาและตลอดไป

        ฟางเหลาหู่พยักหน้า

        วิชาแพทย์ของวัดเส้าหลินยอดเยี่ยมนัก

        นี่จึงเป็นเป้าหมายสำคัญถัดจากสำนักตระกูลหวง

        “นางก็กลับมาแล้ว”

        ฟางเหลาหู่นิ่งไป

        “ต้องการให้สังหารนางหรือไม่”

        ฟางเหลาหู่ใช้ความคิด ข่าวเรื่องพระอาการประชวรของพระจักพรรดินีบูเช็กเทียนยิ่งมายิ่งน่าเชื่อถือ ช่วงเวลานี้ต้องเคลื่อนไหวอย่างรัดกุม มุ่งไปที่เป้าหมายหลักก่อน มิเช่นนั้นจะเสียการใหญ่ได้

        “จัดการกับตระกูลหวงก่อน หากมันรวบรวมอีกหกสำนักได้เราจะตึงมือมากขึ้น”

        สำหรับเรื่องของนาง มันทราบว่าแม่เฒ่ามอบหมายให้ชี่หยวนเฟิงไปแล้ว

        หวังว่าครึ่งบุรุษครึ่งสตรีคนนี้คงทำงานสำเร็จ

        เสี้ยวอู่หมิงตื่นขึ้นในช่วงสาย

        มันนั่งสมาธิตามคำสอนของไต้ซือฟางเว่ย

        “กำลังภายในดั้งเดิมของเจ้าถูกทำลายสิ้น ให้พยายามเดินลมปราณเพื่อรักษาความบอบช้ำและพยุงชีพจร เคล็ดวิชาจากแดนไกลเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีการทดลองมาก่อน แต่สภาพของเจ้าหากไม่ทำสิ่งใดก็มีแต่จะอ่อนแอลงไปเรื่อย ๆ ใจความสำคัญของลมปราณนี้ คือให้ทำตนเยี่ยงน้ำ น้ำที่รองรับได้ทุกสิ่ง ไหลไปในสถานที่ต่าง ๆ ได้ตลอดเวลา ไปรวมตัวกันในจุดที่ต่ำที่สุด”

        เสี้ยวอู่หมิงพยายามทบทวนและฝึกฝนมาหลายเดือน แม้ไม่มีความคืบหน้ามากมาย แต่อย่างน้อยมันก็สามารถลุกขึ้นเดินและใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปได้ นี่นับว่าสวรรค์เมตตามากแล้ว

        หลังจากนั่งสมาธิมันออกจากห้องมาหาอาหารเช้า

        วันนี้เป็นข้าวต้ม

        ศิษย์ตระกูลหวงหลายคนเดินไปมาท่าทางวุ่นวาย

        “เกิดอันใดหรือพี่ท่าน”

        “เมื่อคืนมีสตรีสองนางบุกเข้าสำนักเรา แต่สุดท้ายเหมือนว่าท่านประมุขให้รับตัวไว้พักอยู่ที่นี่”

        สตรีถึงสองนาง เสี้ยวอู่หมิงคิด เรากลับนอนหลับไม่รู้เรื่องราว หากเป็นเมื่อก่อนย่อมมิไร้ฝีมือเช่นนี้

        มันทอดถอนใจก่อนจะเดินไปยังห้องโถง

        เหมยฮวานั่งอยู่ที่เก้าอี้รับแขก

        เบย์ซานั่งอยู่ข้างนาง

        เสี้ยวอู่หมิงเดินไปคารวะประมุขหวงซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ใหญ่ของเจ้าบ้าน

        “ท่านประมุข ไม่ทราบว่าทั้งสองนางมีเหตุอันใด”

        เบย์ซางุนงง เสี้ยวอู่หมิงมันเหมือนจำนางไม่ได้ แม้จะพบกันไม่กี่ครั้งที่ฉางอานเมื่อปีก่อน แต่มันไม่น่าจะลืมง่ายเช่นนี้ 

        มันซูบผอมไปมากหรือไม่สบายหนัก

        เหมยฮวามองมันด้วยดวงตาเศร้าสร้อย

        เสี้ยวอู่หมิงเหมือนคิดสิ่งใดได้

        “ข้าพเจ้าจำท่านได้ เราเคยพบกันที่อารามเจี่ยนยี่”

        คราวนี้แม้แต่ประมุขหวงยังต้องมึนงง

        “เจ้าจำนางมิได้”

        เสี้ยวอู่หมิงก็มึนงง

        “ข้าพเจ้ารู้จักนางเช่นนั้นหรือ”

        พร้อมกับหันไปมองเหมยฮวาอีกครั้ง เหตุใดมันถึงจำสตรีงามสุดหล้าฟ้าดินนางนี้มิได้ ว่าตามความจริง ไม่ควรมีบุรุษใดลืมเลือนนางได้เลยด้วยซ้ำ

        เจียเจียมาจากที่ใดมิทราบเข้ามาดึงแขนเสี้ยวอู่หมิงไป

        “ท่านไม่ต้องจำนางมารผู้นี้ วันนี้อากาศดี เราควรไปเดินเที่ยวชมตลาด เผื่อความทรงจำส่วนที่ดีงามของท่านจะได้กลับมา”

        ว่าแล้วก็ลากตัวมันออกไป ไม่ยอมมองบิดาเฒ่าและเหมยฮวาสักน้อย

        เบย์ซามองตามหลังนาง

        บุตรีของท่านประมุขหวงผู้นี้ ช่างสดใสกล้าหาญน่าสนใจยิ่งนัก

        บ๊วยหวานดักปักษากลับมาแล้ว

        เฟิงตงเปียนพอกยาและพันแผลตามร่างกาย

        ดีที่บาดแผลแต่ละแห่งไม่ลึกนัก

        ลำพังคนแคระติดมีด มันคิดว่าพอรับมือได้ แต่หากมันมาพร้อมนางงามผิวซีดคนนั้น คงต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง

        แต่นี่เท่ากับพรรคปราบมังกรเริ่มเคลื่อนไหวมากขึ้น

        มีสิ่งใดเร่งเร้าพวกมัน

        การที่พวกมันไม่ตามมา แสดงว่ายังไม่ต้องการเปิดเผยตัวในที่ชุมชน

        ถ้าเช่นนั้นเป้าหมายย่อมจำกัดอยู่ในกลุ่มชาวยุทธ

        เพราะหากลงมือกับทหารหรือชาวบ้านทางการย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย

        เช้าแล้ว

        มันออกจากโรงเตี๊ยม ตั้งใจจะหาอาหารง่าย ๆ รับประทาน

        เดินผ่านตลาดที่พลุกพล่านด้วยผู้คน

        ชายชราหนวดเคราขาวผู้หนึ่งนั่งสีซอซีฉินอยู่  (ภายหลังเรียกซอเหออู้) หน้าซอขึงด้วยหนังแพะ เสียงดนตรีโศกเศร้าคล้ายคนคร่ำครวญร่ำไห้

        เฟิงตงเปียนต้องหยุดฟัง

        เมื่อชายชราบรรเลงเพลงจบ มันยกมือขึ้นคำนับ

        “บทเพลงของท่านผู้เฒ่า โศกเศร้าลึกซึ้งยิ่งนัก ท่านคงเป็นอาจารย์ดนตรีจากที่ใด”

        อาจารย์ดนตรีเช่นไรจึงมานั่งสีซอข้างถนนในตลาด

        ชายชรามองหน้ามันอย่างพินิจ

        “เล่าฮูเป็นเพียงวนิพก หากินด้วยซอคันเก่าเท่านั้น”

        เฟิงตงเปียนหยิบเหรียญเงินมาวางที่ผ้าผืนน้อยเบื้องหน้าชายชรา

        “บทเพลงของท่านผู้เฒ่าให้ความรู้สึกที่แตกต่าง เป็นความเศร้าที่มิใช่เรื่องราวของความรัก มิทราบเป็นเพลงใด”

        “ย่อมเป็นเพลงที่เล่าฮูแต่งเอง ชื่อหงส์ครวญคร่ำ ท่านถือว่ามีรสนิยม กลับเข้าใจความหมายของเพลงนี้”

        ว่าแล้วชายชราก็ซีสอต่อไปโดยไม่สนใจมันอีก

        เฟิงตงเปียนเดินจากมา

        เจียเจียครึ่งลากครึ่งดึงเสี้ยวอู่หมิงมาตลาด

        นางรู้ว่ามันชอบเดินชมตลาดเป็นนิสัย

        เสี้ยวอู่หมิงติดพัดมาด้วย

        มันรู้สึกว่าการโบกสะบัดพัดล้อสายลมเป็นความสุขชนิดหนึ่ง

        เจียเจียเดินไหล่ชิดกัน

        แม้แต่ชาวบ้านในตลาดยังต้องแอบมอง

        สตรีนางนี้ใยไม่มียางอาย

        แต่เจียเจียไม่สนใจ

        นางเหมือนสูญเสียเสี้ยวอู่หมิงไปครั้งหนึ่งแล้ว

        คราวนี้จะไม่ยอมเสียไปอีก

        ชายหนุ่มรูปงามกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา

        จากลักษณะการแต่งกาย หากมิใช่ลูกคหบดีก็ย่อมเป็นบุตรหลานขุนนางใหญ่

        พอพวกมันเห็นเจียเจียก็รีบเข้ามาทักทาย

        “ไม่พบแม่นางมานาน ยังคงงดงามเช่นเคย”

        “ไม่พบพวกท่านมานาน ไม่ทราบว่ายังมีชีวิตอยู่”

        บุรุษพวกนั้นสะอึกไปรอบหนึ่ง

        แต่พวกมันเห็นเจียเจียสนิทสนมกับไผ่ตายซากคนนี้ ยังมิอาจยอมรับได้

        “ไม่ทราบพี่ชายท่านนี้ไม่สบายหรือเช่นไร คุณหนูถึงต้องคอยตามดูแล”

        เสี้ยวอู่หมิงขยับจะพูดแต่ไม่ทัน

        “มันสบายดีเป็นเพียงโรคติดต่อเท่านั้น”

        คราวนี้ชายหนุ่มกลุ่มนั้นเริ่มมีท่าทางกังวล

        ท่าทางของเสี้ยวอู่หมิงก็เป็นคนป่วยหนักจริง ๆ 

        “คุณหนูอย่าล้อเล่น”

        “ผู้ใดล้อเล่น มารดาบอกว่ารักษามันจนหายแล้ว เพียงแต่อาจแพร่ระบาดได้อยู่”

        “แล้วคุณหนูไม่กลัว”

        “ข้าพเจ้ากินยากันไว้แล้ว”

        บุรุษหนุ่มพวกนั้นมองหน้ากันไปมา แล้วจำใจล่าถอยไป มิมีผู้ใดอยากลองเสี่ยงว่านางพูดจริงหรือไม่

        เสี้ยวอู่หมิงมองนางด้วยแววตาขบขัน

        “ท่านไม่น่าพูดเช่นนั้น ชาวบ้านอาจร่ำลือให้ท่านเสียหาย”

        “จะสนใจผู้อื่นทำไม ข้าพเจ้าสนใจแต่ท่าน”

        เสี้ยวอู่หมิงไม่กล้าพูดต่อ สะบัดพัดขึ้นเดินไปตามทาง

        เจียเจียรีบตามมา

        เสียงเพลงอ่อนหวานดังขึ้น

        ชายชราสีซออยู่ข้างทาง

        เสี้ยวอู่หมิงหยุดเท้าฟัง

        ผู้เฒ่าท่านนี้บรรเลงเพลงได้ไพเราะนัก

        เจียเจียดึงแขนมันให้เดินต่อ

        เมื่อมีเสี้ยวอู่หมิงอยู่ด้วย นางมิสนใจดนตรีเท่าใด