หลังจากขวัญข้าวจัดการธุระในครัวเสร็จโดยมีภาคินเป็ลูกมือแล้วเธอจึงพาเขาไปสำรวจบริเวณโดยรอบโฮมสเตย์ตามที่ได้รับปากเอาไว้
“อากาศที่นี่ดีมากๆ เลยนะครับ คุณขวัญโชคดีจริงๆ ที่ได้อยู่ในที่อากาศดีๆแบบนี้”สาวสวยคนนี้มีความตั้งใจจริงแล้วก็เก่งมากที่ทำความฝันให้เป็จริงได้ั้แ่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำผิดกับเขาที่ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าท้ายที่สุดแล้วตัวเอง้าอะไรเอาละแต่ตอนนี้เขาขอทำสิ่งหนึ่งที่้าก่อนแล้วกัน
“คุณขวัญครับผมได้ยินว่าคุณหวงที่ดินผืนนี้มากแต่จะเป็ไรไหมถ้าผมขอซื้อที่ดินของคุณบางส่วนสำหรับปลูกบ้านพักส่วนตัวผมชอบที่ของคุณมาก ไม่ทราบว่าคุณพอจะแบ่งขายให้ผมได้ไหมครับ”กวินตัดสินใจบอกความ้าของตัวเองอีกครั้ง ทำให้หญิงสาวตรงหน้าใเล็กน้อยเพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะขอซื้อที่ดินของเธอจริงๆ
“ขวัญเองก็อยากจะทำแบบนั้นนะคะ ถ้าคุณกวินไม่ใช่ดาราดังบอกตรงๆ ว่าขวัญอยากได้ความสงบ บรรยากาศและสถานที่แห่งนี้เป็บ้านของขวัญขวัญไม่้าความวุ่นวาย ถ้ามีดาราชื่อเสียงโด่งดังอย่างคุณกวินมาอยู่ที่นี่ขวัญคงหลีกหนีจากความวุ่นวายไม่พ้นแน่ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ”ขวัญข้าวปฏิเสธทันที เธอเองก็ไม่อยากใจร้ายหรอกนะแต่เธอ้าความสงบมากกว่า
“ผมขอร้องเถอะครับผมอยากได้บ้านที่นี่จริงๆผมรับรองว่าจะไม่ให้ใครมาวุ่นวายที่นี่เด็ดขาด นะครับผมชอบที่นี่คุณขวัญเองรักที่นี่ ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันผมอยากให้ที่นี่เป็บ้านของผมจริงๆ”กวินพูดจากใจ เขารู้สึกรักสถานที่แห่งนี้และมีความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านจริงๆทันทีที่ได้ัักับบรรยากาศรอบๆ ั้แ่แรกที่มาถึง
“ขอขวัญคิดดูก่อนนะคะ บอกตรงๆว่าขวัญไม่มั่นใจเลยว่าคุณจะทำได้อย่างที่พูด ถึงคุณจะพยายามแต่ดารามีชื่อเสียงอย่างคุณอยู่ที่ไหนก็คงมีแต่คนอยากตามมาเจอมาเสาะหาข่าวคราวทั้งนั้นละคะ”ขวัญข้าวรู้สึกเห็นใจชายหนุ่มตรงหน้าเพราะเธอรู้ว่ามันเป็ยังไงกับสิ่งที่ชายหนุ่มรู้สึกในตอนนี้เด็กกำพร้าแบบเธอก็เหมือนกัน สถานที่นี้เหมือนอ้อมกอดที่อบอุ่นเธอสบายใจทุกครั้งที่ได้กลับมาเธอจึงรู้สึกหวงแหนบ้านหลังนี้นักแต่ถ้าชายหนุ่มก็โหยหาในสิ่งที่เธอเองรู้สึกก็ดูเหมือนเธอจะใจร้ายเกินไปที่ไม่ยอมแบ่งปันสถานที่อันอบอุ่นแห่งนี้ให้กับเขา
“ผมหวังว่าคุณขวัญคงจะเห็นใจผมนะครับผมเข้าใจว่าคุณขวัญรู้สึกยังไง แต่ผมแค่อยากหาบ้านให้ตัวเองจริงๆและผมก็ไม่อยากให้ใครมาสร้างความวุ่นวายให้กับบ้านของผม พอๆ กับที่คุณรู้สึกละครับนี่ก็เย็นมากแล้วเรากลับที่พักกันเถอะครับ ป่านนี้คุณจากับนายกรคงรอเราแล้วล่ะ”ว่าแล้วกวินก็เดินนำขวัญข้าวไป
“กลับมากันแล้วเหรอคะ จาเคี่ยวเนื้อเปื่อยได้ที่พอดียัยขวัญมาปรุงต่อได้เลยจ้ะ”กัลจารีรีบเข้าไปหาเพื่อนรักแล้วก็จูงกันเข้าไปในครัวทันทีขวัญข้าวได้เล่าเื่ที่กวินมาขอซื้อที่ของเธอให้กัลจารีฟังกัลจารีเห็นใจกวินเพราะก่อนหน้านี้ภัสกรได้เล่าให้เธอฟังแล้วว่ากวินเดินทางไปทั่วเพื่อท่องเที่ยวและหาที่สร้างบ้านที่สามารถพักทั้งกายและใจได้จริงๆแต่กวินก็ยังไม่เจอที่ถูกใจจนกระทั่งเธอเพิ่งมารู้จากเพื่อนรักนี่แหละว่าชายหนุ่มเจอที่ที่้าแล้วสุดท้ายกัลจารีเลยเล่าให้ขวัญข้าวฟังถึงเื่นี้ในที่สุดขวัญข้าวก็ตัดสินใจขายที่ดินให้กวินส่วนหนึ่ง
“ขอบคุณมากนะครับคุณขวัญที่แบ่งที่ดินให้ผมรับรองนะครับว่าจะไม่มีใครตามมาวุ่นวายที่นี่แน่ๆ”กวินดีใจมากที่ในที่สุดก็ได้ที่ดินตามที่้า เขาจะลงมือสร้างบ้านให้เร็วที่สุด
“แหมนึกไม่ถึงเลยนะไอ้วิน หาที่ตั้งนานเป็ปีไม่ถูกใจพอมาที่นี่ได้ไม่ทันข้ามวันก็ตัดสินใจซื้อเลย แสดงว่าถูกใจมากจริงๆ นะเนี่ยเหมือนรักแรกพบรึเปล่าวะ” ภัสกรอดแซวเพื่อนรักไม่ได้เพราะไม่เคยเห็นกวินดูเป็กันเองแล้วก็สนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนได้เร็วเท่าขวัญข้าวมาก่อนที่สำคัญดันเอาตัวมาอยู่ใกล้ซะด้วยก็ไอ้เพื่อนรักมันดันซื้อที่ห่างออกไปจากบ้านขวัญข้าวไม่เท่าไหร่เองนี่นา ทั้งๆ ที่ดินสวยๆมีเยอะแยะ มันไม่เลือกมันดันเลือกปลูกบ้านข้างบ้านสาวสวยคนนี้ซะได้เอาละวะดีเหมือนกันเผื่อจะได้เพื่อนรักมาดองเป็ญาติสักคน
“รักแรกสิวะ ที่นี่สวยถูกใจจริงๆให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน”
“บ้านนี้มันต้องมีองค์ประกอบอื่นด้วยนะเว้ยยเพราะคนแถวนี้ด้วยรึเปล่าวะ เลยตัดสินใจซื้อนะ” ภัสกรยังไม่หยุดแซวเพื่อนรัก
“ก็แน่สิวะมีคนรู้จักอยู่ใกล้ๆ จะได้อุ่นใจมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้”กวินพูดพร้อมกับหันไปมองขวัญข้าวที่ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้กับหัวข้อที่ภัสกรแซวดาราหนุ่ม
“เออๆ ดีเหมือนกันเนอะยัยจา ต่อไปน้องสาวเธอจะได้มีคนดูแลไง”
“พอเลยพอพี่กรยัยขวัญจะเปลี่ยนใจไม่ขายเพราะพี่กรเอาแต่แซวนี่แหละแต่ว่าไปก็ดีเหมือนกันนะยัยขวัญถ้าต่อไปมีคุณกวินมาอยู่ จา คุณพ่อแล้วก็แม่นวลจะได้เบาใจลงได้”ถึงกัลจารีและครอบครัวจะคอยสนับสนุนขวัญข้าวเื่สร้างโฮมสเตย์แต่ทุกคนก็เป็ห่วงหญิงสาวมากเช่นกันที่เธอคิดจะมาปักหลักอยู่ที่แห่งนี้เพียงลำพังถึงแม้จะรู้ว่าชาวบ้านที่นี่ต่างรักและเอ็นดูหญิงสาวราวลูกหลานก็เถอะแต่ไกลหูไกลตาพวกเขาก็อดเป็ห่วงไม่ได้อย่างน้อยถ้ามีคุณกวินเพื่อนสนิทพี่กรมาสร้างบ้านอยู่ใกล้ๆเธอและครอบครัวจะได้หายห่วงไปเปราะนึง
“นี่ยัยจา ขวัญโตแล้วนะ ดูแลตัวเองได้ อีกอย่างลุงป้าน้าอาที่นี่ก็ใจดีกันทั้งนั้นไม่เห็นจะมีอันตรายอะไรเลยที่สำคัญที่นี่ก็ไม่ได้ไกลจากเชียงใหม่เท่าไหร่ขวัญกลับบ้านทุกอาทิตย์ก็ได้”
“จ้าๆ แม่คุณแล้วจาจะคอยดูว่าขวัญจะทำได้อย่างที่พูดรึเปล่า กลัวว่าจะมัวแต่ทำงานจนลืมวันลืมคืนนะสิดูอย่างตอนที่ไปติดอยู่ในหอสมุดซะค่อนคืนสิ ยังไม่เข็ดรึไง”กัลจารีพูดเพราะรู้จักนิสัยเพื่อนรักดีแม่คนนี้เวลาตั้งใจทำอะไรก็แทบจะลืมอย่างอื่นหมด
“เคยมีเื่แบบนี้ด้วยเหรอครับแล้วน้องขวัญไปติดอยู่หอสมุดได้ยังไงกันครับ ทำไมไม่โทรหายัยจาหรือเรียกอาจารย์ประจำละครับ”ภัสกรทำท่าขนลุก เพราะขนาดกลางวันธรรมดาหอสมุดมหาลัยกัลจารีก็น่ากลัวใช่ย่อยแล้วผู้หญิงตัวคนเดียวไปติดอยู่ในหอสมุดใหญ่ขนาดนั้นเกือบค่อนคืน คิดแล้วสยอง
“คือขวัญมัวแต่ทำรายงานเพลินนะคะแล้วดันไปนั่งอยู่หลังชั้นหนังสือด้วย ไม่ได้นั่งทำบนโต๊ะอาจารย์บรรณารักษ์เลยไม่เห็น อีกอย่างมือถือขวัญแบตหมด ยัยจาก็ไปออกค่ายอาสาขวัญเลยงานเข้า กว่าจะออกมาได้ก็ต้องคอยยามประจำมาตรวจ รอบเที่ยงคืนนะคะ”ขวัญข้าวเล่าให้ฟังพร้อมทำท่าขนลุก
“ดีสมน้ำหน้าจะได้เข็ดซะทีนะยัยขวัญไอ้โรคทำงานเพลินไม่รู้จักเวล่ำเวลาเนี่ยไม่ไหวเลยนะ”
“พอๆๆ เลยยัยจาเริ่มจะเป็แม่แก่ขี้บ่นแล้วนะขวัญว่าป่านนี้สตูเปื่อยกำลังดีแล้วล่ะ ขวัญไปจัดการมื้อค่ำก่อนนะคะหิวกันแล้วละสิท่า เอ๊เหมือนได้ยินท้องใครร้องเลยน้ายัยจาใช่แกรึเปล่าเนี่ยเลิกบ่นแล้วไปช่วยกันจัดการเลยไป” ขวัญข้าวหันไปแหย่เพื่อนที่ตั้งท่าจะบ่นบวกโวยต่ออีกรอบแล้วรีบเดินหนีเข้าไปในครัวทันทีจนกัลจารีต้องรีบตามเข้าไปช่วยเพราะรู้สึกหิวแล้วจริงๆ
“โอ้โห ฝีมือน้องขวัญนี่สุดยอดเลยนะครับอร่อยทุกอย่างเลย ทั้งสตูเนื้อ ซุปไก่ ผักสลัด แล้วก็ไข่ยัดไส้อร่อยสุดๆน่าอิจฉายัยจาจริงๆน้าที่ได้อยู่บ้านเดียวกับคุณขวัญ อ้ะต่อไปนายวินก็สบายสิอยู่ใกล้แม่ครัวระดับห้าดาวแบบนี้สงสัยต้องมาขออยู่ด้วยนานๆ ซะแล้ว”ภัสกรพูดชมขวัญข้าวพร้อมกับขอข้าวเพิ่มอีกหนึ่งจาน
“แหมพี่กรก็ชมเกินไปค่ะ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ”ขวัญข้าวพูดพร้อมกับยิ้มดีใจที่ทุกคนทานอาหารอย่างมีความสุขขวัญข้าวชอบทำอาหารั้แ่เด็กเธอเข้าครัวเป็ลูกมือคุณแม่บ่อยๆครอบครัวเธอชอบทำอาหารร่วมกัน จัดเป็กิจกรรมที่อบอุ่น และขวัญข้าวก็ชอบมากที่สุดยิ่งเวลาทำอาหารเสร็จแล้วทุกคนมานั่งทานร่วมกันพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเธอเชื่อว่าอาหารช่วยสร้างความสุขให้กับทุกคนยิ่งอาหารอร่อยทุกคนก็ยิ่งมีความสุขที่ได้ลิ้มชิมรสชาติของมันเธอจึงตั้งใจปรุงแต่งอาหารทุกจานอย่างสุดฝีมือ
“เฮ้ยไอ้วิน ถามจริงๆนี่แกตั้งใจมาอยู่ข้างบ้านคุณขวัญเนี่ยเพราะหวังว่าจะมีคนส่งข้าวส่งน้ำใช่ไหมวะ”ภัสกรหันไปถามเพื่อนรักด้วยสีหน้าจริงจัง
“ใครจะเห็นแก่กินอย่างแกวะไอ้กรฉันแค่คิดว่าที่ดินผืนข้างๆมันสวยเหมาะกับการสร้างบ้านพักผ่อนแล้วก็หาความเป็ส่วนตัวได้แค่นั้นเอง”กวินตอบเพื่อนรัก
“แหมไอ้วินถ้าแกอยากได้ความเป็ส่วนตัวนักแกไปซื้อที่ท้ายสวนสตอว์เบอร์รี่ก็ได้นิหว่า ส่วนตัวดี แต่นี่แกดันซื้อซะใกล้บ้านคุณขวัญเลยฉันก็เลยคิดว่าแกหวังกินฟรีละสิ” ภัสกรยังไม่วายแขวะเพื่อนรักต่อ
“นี่ไอ้กรแกไม่เห็นรึไงว่าที่ดินบ้านคุณขวัญสวยขนาดไหนเธอเลือกทำเลและองค์ประกอบได้ดีมากน่าอยู่แล้วก็อากาศถ่ายเทได้ดีทีเดียวถ้าชั้นไม่เกรงใจคงขอซื้อบ้านหลังนี้ไปแล้วล่ะ”
“โหอย่าถึงขนาดนั้นเลยค่ะคุณกวินแค่พูดแบบนี้ยัยขวัญก็แอบค้อนแล้วยัยขวัญเขารักบ้านหลังนี้มากเลยนะคะเขาบอกว่าที่ดินและบ้านหลังนี้ตรงกับที่เขาฝันไว้ทุกอย่างตอนแรกเขายังคิดเลยว่าเ้าของไม่น่าจะขายและอาจจะเปลี่ยนใจทีหลังก็ได้ด้วยความไม่แน่ใจคุณเธอเลยลงทุนเบิกเงินสดในบัญชีทั้งหมดแล้วรีบโอนส่งไปให้เ้าของเกือบครึ่งแถมยังขอเบอร์โทรไปย้ำกับเ้าของซึ่งเป็เพื่อนคุณพ่อถึงอเมริกาแน่ะค่ะ”
“ผมล้อเล่นน่ะครับ เป็ใครใครก็ต้องหวงบ้านหลังแรกกันทั้งนั้นละครับ คอยดูนะผมจะออกแบบแล้วก็สร้างบ้านให้สวยไม่แพ้ที่นี่จนคุณขวัญอยากมาอยู่เลยละครับ”กวินหันไปพูดกับกัลจารีแล้วหันไปยิ้มให้เ้าของที่ดิน
“น้อยๆ หน่อยไอ้วินเดี๋ยวเ้าของก็หมั่นไส้เปลี่ยนใจไม่ขายให้หรอกว่ะน้องขวัญพี่ว่าไม่ต้องขายให้มันดีกว่านะครับ ให้มันไปซื้อที่แถวอื่นดีกว่าเวลาพี่มาเที่ยวที่นี่จะได้ไม่ต้องเจอมันบ่อยๆ เบื่อ”ภัสกรอดหมั่นไส้กวินไม่ได้เพราะเพื่อนรักพูดอย่างกับจะมาสร้างห้องหอไว้รอเ้าสาวงั้นแหละ‘เฮ้ย..หรือว่าไอ้วินมันแผนสูงหว่าจริงๆั้แ่ที่บ้านกัลจารีจนกระทั่งมาถึงที่นี่ ภัสกรรู้สึกได้ว่ากวินทำตัวแปลกไปปกติกวินไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครนักโดยเฉพาะผู้หญิง ยิ่งสวยมันยิ่งระวังตัวเพราะกลัวงานเข้าต้องมีคนมาคอยเจ๊าะแจ๊ะเกาะแกซึ่งมันไม่ชอบที่สุดแต่นี่ดูมันจะคอยตามติดแล้วก็พูดจาเป็กันเองกับขวัญข้าวมากเกินปกติเอ๊หรือว่าเพื่อนเจอเนื้อคู่แล้ววะเนี่ย อย่างนี้มันต้องลุ้น’คิดแล้วภัสกรก็หันไปสบตากับกัลจารีเข้าพอดีดูจากสายตาแล้วกัลจารีก็คงกำลังคิดเื่เดียวกับเขาอยู่สงสัยกลับกรุงเทพคราวนี้คงมีอะไรสนุกๆให้ทำแล้วละต้องไปเล่าให้เ้าดนัยฟังซะหน่อยจะได้ช่วยกันเื่ยัยจาไม่ต้องพูดถึงมองตาก็รู้ว่าเอาด้วยชัวร์
“นี่ไอ้กรแกก็ไม่ต้องมาบ่อยๆ สิวะเสียเวลาไปเที่ยวที่อื่นก็ได้นะ ชั้นไม่ว่าหรอก อีกอย่างคุณขวัญก็รับปากชั้นแล้วด้วยแกไม่ต้องมาหาเื่เลย” กวินรีบบอกเพราะกลัวขวัญข้าวจะเปลี่ยนใจไม่ขายที่ให้
“เอาละคะๆ ขวัญรับปากแล้วรับรองขายให้แน่นอนค่ะคุณกวินพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกขวัญมาแล้วกันคะจะได้ให้กรมที่ดินมาวัดพื้นที่ออกโฉนดแบ่งไป”
“ผมพร้อมเสมอเลยครับ จะติดก็แต่ตารางงานเอาเป็ว่าคุณขวัญสะดวกวันไหนโทรมาบอกผมก่อนก็ได้ครับผมจะให้ผู้จัดการเคลียร์งานไว้แล้วเรามาพร้อมกัน”
“เอางั้นก็ได้ค่ะ คิดว่าคงต้องเป็หลังขวัญสอบภาคเรียนสุดท้ายเสร็จตอนนั้นคงมีเวลาเยอะอยู่ แล้วขวัญจะรีบแจ้งคุณกวินนะคะ”
“โอเคเลยครับ”กวินพูดและหันไปยิ้มสบตากับขวัญข้าวจนภัสกรอดกระแอมขัดไม่ได้‘ดูท่าจะต่อติดแฮะคู่นี้’ ภัสกรคิดในใจ พร้อมกับเริ่มวางแผนการบางอย่าง
“เออนี่ยัยจา ได้ข่าวว่าคุณลุงวิศสาลจะร่วมบริจาคในงานแฟชั่นการกุศลที่กำลังจะจัดขึ้นอาทิตย์หน้านี้ด้วยนิแล้วท่านจะว่างไปร่วมงานนี้รึเปล่าเนี่ย”ภัสกรถามหญิงสาวตรงหน้าเพราะในงานแซยิดคุณวิศาลได้แจ้งความจำนงในการบริจาคไว้เพราะคุณหญิงกรกนกเล่าให้ฟังเื่งานเดินแบบการกุศลที่ภัสกรกับกวินรับงานอยู่
“อ๋อเื่นี้คุณพ่อบอกไว้เหมือนกันคะท่านจะให้จากับขวัญไปเป็ตัวแทนร่วมงานแล้วก็มอบเงินบริจาคให้กับคุณน้าหญิงโดยตรงค่ะ”คุณวิศาลได้บอกเื่งานนี้กับกัลจารีไว้แล้วจะมีก็แต่ขวัญข้าวนี่ล่ะที่ยังไม่รู้เื่ก็เลยทำหน้างงเมื่อภัสกรและกัลจารีคุยกันเื่นี้
“งานอะไรเหรอยัยจา” ขวัญข้าวถามเพื่อนรัก
“ก็งานบางกอกแฟชั่นโชว์ประจำฤดูหนาวที่จะจัดขึ้นอาทิตย์หน้านี้ไงละจ้ะคุณน้าหญิงแม่พี่กรเขาขอให้จัดงานส่วนหนึ่งเป็การกุศลสำหรับเสื้อผ้าชุดพิเศษเพื่อเอาไปซื้ออาหารผ้าห่มและเครื่องใช้จำเป็ช่วยเหลือคนในพื้นที่ห่างไกลและคนยากไร้ต้านภัยหนาวนะจ๊ะ”กัลจารีอธิบาย
“คุณแม่พี่กรนี่ใจดีจริงๆ นะคะอุตส่าห์จัดงานช่วยเหลือคนยากไร้ งั้นขวัญร่วมบริจาคด้วยดีกว่า”
“ดีเลยครับน้องขวัญช่วยกันเยอะๆ คนไทยจะได้อบอุ่นงานนี้พี่กับเ้าวินจะตั้งใจเดินกันเต็มที่เลย แต่น้องขวัญต้องรับปากนะครับว่าจะมาร่วมงานให้ได้”ภัสกรเริ่มแผนการขั้นแรกในการจัดให้กวินได้เจอขวัญข้าวอีกครั้งซึ่งกัลจารีก็ร่วมด้วยทันที
“ไปแน่นอนค่ะพี่กรเพราะคุณพ่อสั่งไว้แล้วว่าจะให้เราทั้งคู่ไปเป็ตัวแทนท่าน เนอะยัยขวัญเนอะ”กัลจารีรับ่ต่อภัสกรทันที
“ไม่มีปัญหาจ้ะ งานการกุศลดีๆ แบบนี้ขวัญเต็มใจช่วยอยู่แล้ว”ขวัญข้าวยิ้มรับ พร้อมกับก้มลงทานข้าวต่อไป
“ว๊าต้องกลับกรุงเทพแล้วเหรอเนี่ยยังพักผ่อนไม่เต็มที่เลยน้าอยากอยู่ที่นี่ต่อสักอาทิตย์จัง” ภัสกรบ่นหลังจากขนของขึ้นรถเตรียมตัวจะไปสนามบินกลับเชียงใหม่
“แหมไว้มาอีกก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องบ่นเลยต่อไปคุณวินก็จะมาสร้างบ้านอยู่นี่แล้วคราวนี้คงได้มาจนเบื่อเลยละ”กัลจารีบอกชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ
“อื้มใช่ เ้าวินแกต้องรีบสร้างบ้านให้เสร็จไวๆนะฉันจะได้มานอนค้างสักอาทิตย์สองอาทิตย์”ภัสกรหันไปบอกเพื่อนรักที่กำลังช่วยขวัญข้าวขนกระเป๋ามาไว้ที่รถ
“เออน่า ฉันก็อยากให้เสร็จไวๆ เหมือนกันอยากมาอยู่จะแย่แล้ว”
“แหมคุณวินก็ถ้าอยากมาอยู่ขนาดนั้นมาเป็ลูกค้ายัยขวัญก่อนก็ได้นะคะเดี๋ยวจาให้ยัยขวัญคิดราคาพิเศษให้” กัลจารีได้โอกาสสานต่อให้เพื่อนรักทันที
“ยินดีครับ ผมคงได้มาเป็ลูกค้าคุณขวัญบ่อยๆ แน่จะให้ดีผมจองบ้านไว้ล่วงหน้าปีนึงเลยดีกว่า”
“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะไว้คุณกวินจะมาพักเมื่อไหร่บอกขวัญได้เลย ห้องว่างที่บ้านนี้ก็มีขวัญไม่คิดเงินหรอกค่ะ” ขวัญข้าวพูดอย่างมีน้ำใจเข้าทางกัลจารีพอดี
“ว่าแล้วเชียว ยัยขวัญใจดีแบบนี้ละคะอย่างนี้คุณวินต้องจ่ายค่าที่ดินรวมค่าที่พักล่วงหน้าไว้เลยนะคะยัยขวัญคงไม่กล้าเก็บเงินคุณวินเพิ่มหรอกค่ะอีกอย่างที่พักตอนนี้ก็เต็มหมดแล้วด้วยขนาดเพิ่งแจ้งในเว็ปไซต์ไม่นานก็มีคนมาติดต่อขอเตรียมเข้าพักกันยาวเหยียดเลยโดยเฉพาะชาวต่างชาติคงเพราะสภาพแวดล้อม ความเป็ธรรมชาติที่สมบูรณ์ แล้วก็แบบบ้านพวกนี้ละคะ”กัลจารียิ้มปลื้มไปกับกิจการของเพื่อนรัก ที่ดูท่าทางจะไปได้ดีแน่นอน
“สุดยอดเลยครับน้องขวัญแล้วนี่น้องขวัญจะเปิดให้ลูกค้าเข้าพักกันเมื่อไหร่ครับแล้วจะมีงานเปิดตัวโฮมเสตย์รึเปล่าครับถ้ามีเดี๋ยวพี่ติดต่อนักข่าวที่รู้จักให้มาทำข่าวให้ รับรองบ้านน้องขวัญไม่มีวันว่างแน่นอนเลยครับ”ภัสกรเสนอตัว
“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่กรขวัญไม่อยากให้คนรู้จักที่นี่เยอะเกินไป อีกอย่างมันจะยุ่งยากวุ่นวายเปล่าๆ ค่ะแต่ยังไงขวัญก็ขอบคุณพี่กรนะคะที่มีน้ำใจ” ขวัญข้าวปฏิเสธพร้อมเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มขวัญข้าวตั้งใจจะสร้างโฮมสเตย์แห่งนี้ไว้เป็ที่พักผ่อนอย่างแท้จริงอยากให้คนที่เดินทางมาที่นี่สามารถอยู่ที่นี่ได้ทั้งวันโดยไม่เบื่อโดยจะมีกิจกรรมพักผ่อนเล็กๆ น้อยๆ อย่างเล่นน้ำหรือตกปลาในลำธารปั่นจักรยานเที่ยวรอบๆ เก็บผักผลไม้ในสวนมาทำอาหาร มีห้องอ่านหนังสือเล็กๆพร้อมมุมเครื่องดื่มสมุนไพรไว้บริการ ตามไลฟ์สไตล์ของคนรักธรรมชาติเธออาจจะเพิ่มคอร์สสอนทำขนมหรืออาหารให้กับลูกค้าที่สนใจด้วย
“พี่กรก็จาบอกแล้วไงคะ ว่ายัยขวัญรักความสงบเป็ที่สุดไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายมากๆอีกอย่างถ้าต่อไปคุณวินย้ายเข้ามาอยู่ใกล้จริงจะได้ไม่มีนักข่าวที่ไหนตามมาถูกยังไงละคะ”กัลจารีเอ่ยเตือนเื่ที่เคยบอกภัสกรไปก่อนหน้านี้แล้วถึงความรักสงบและต้องความเป็ส่วนตัวให้กับคนที่จะมาพัก
“จริงสิ พี่ลืมไปเลย โทษทีนะจ๊ะน้องขวัญเอาเป็ว่าถ้าน้องขวัญจะให้พี่ช่วยอะไรก็บอกได้เลยจ้ะ”
“ขอบคุณมากค่ะพี่กร ว่าแต่เรารีบไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวไม่ทันเที่ยวบินกลับกรุงเทพ”ขวัญข้าวเตือนหลังจากนั้นทุกคนก็พากันไปขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับไปยังจุดหมายปลายทางของแต่ละคนซึ่งมีหน้าที่แตกต่างกันไป
3K
