บทที่ 1 ท่านพ่อแท้ ๆ หรือ
เฉินเถียนเถียนรู้สึกว่าร่างกายของตนแทบจะขยับไม่ได้ ขณะที่บริเวณหลังศีรษะก็ทำให้เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าเ็ป เดี๋ยวก่อน… ไม่ใช่ว่าเธอตกบันไดตายไปแล้วหรอกเหรอ ทำไมถึงััความเ็ปได้แค่จากศีรษะด้านหลังล่ะ เป็ความรู้สึกที่ไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ ไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย และพื้นด้านล่างยังััได้ถึงความเย็นและแข็งอีกช่างไม่สบายตัวเอาเสียจริง เฉินเถียนเถียนตัดสินใจพลิกตัวไปด้านหนึ่ง
ปัง! ศีรษะของเธอชนเข้ากับอะไรบางอย่างเข้าเต็ม ๆ ศีรษะที่เ็ปอยู่แล้ว ยิ่งเจ็บมากขึ้นไปอีก ไหนจะความรู้สึกยากลำบากที่จะลืมตาขึ้นมาแต่สุดท้ายเธอก็ฝืนลืมตาขึ้นมาได้ สิ่งแรกที่เห็นกลับเป็เตียงแกะสลักที่ดูโบราณมีม่านสีขาวห้อยอยู่ ทั้งห้องมีกลิ่นอายโบราณ ทำให้ในใจคิดขึ้นมาได้ว่าที่นี่ไม่น่าจะใช่โรงพยาบาล เพราะหากเป็โรงพยาบาลคงจะไม่มีการตกแต่งหรูหราและดูย้อนยุคขนาดนี้ได้ ทุกอย่างแปลกตาเกินไป เฉินเถียนเถียนพยายามดิ้นเพื่อที่จะลุกขึ้นแต่กลับพบว่ามือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลังไว้รวมไปถึงขาก็ถูกมัดด้วยเช่นกัน
บ้าชะมัด คนที่าเ็แบบนี้ ยังมีคนกล้ามาลักพาตัวอีกเหรอ
“ตื่นแล้วหรือ?”
“นายเป็ใคร?” เฉินเถียนเถียนเงยหน้าขึ้น มองชายตรงหน้าที่เปิดปากพูดด้วยความประหลาดใจ ชายคนนี้ผมยาวแต่งกายชุดโบราณ เหมือนเป็บุตรชายของเศรษฐีในสมัยก่อน ด้านหลังยังมีคนตามติดอยู่ด้วย ชายคนนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้กลมข้างโต๊ะ ในมือถือถ้วยสีเขียวมรกตสวยงาม พอเห็นถ้วยใบนี้ เฉินเถียนเถียนก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาทันที เพราะปู่ของเธอเคยสั่งสอนเื่ของโบราณมาไม่น้อย เธอจึงมีความรู้เื่พวกนี้อยู่บ้าง
“ของดีนะเนี่ย ถ้วยใบนี้เนื้อใสสะอาด เหมือนหยดน้ำ สีเขียวเหมือนหยกมรกต… นี่คือถ้วยแก้วมรกตโบราณ*[1] สินะ แต่ว่าช่างน่าเสียดาย…”
เฉินเถียนเถียนมองผ่านแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ยังเห็นแสงระยิบระยับที่ตัวถ้วย เธออายุราวยี่สิบกว่าปี เพิ่งเคยเห็นถ้วยที่เรืองแสงของจริงเป็ครั้งแรก ครั้งนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว
สายตาของเฉินเถียนเถียนจับจ้องอยู่ที่ถ้วยมรกตเรืองแสงใบนั้น ชายที่ถือถ้วยเรืองแสงค่อย ๆ เดินมาใกล้เตียงของเฉินเถียนเถียน แววตาของอีกฝ่ายที่มองมาทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจแปลก ๆ สายตาที่ดูรุกล้ำแบบนั้นทำให้เธอยิ่งรู้สึกไม่สบายใจเป็อย่างมาก
“เสียดายอันใดงั้นรึ?”
“เสียดายที่ของล้ำค่าเช่นนี้มีอายุมากเกินไป กลัวว่าจะเป็ของที่คนตระกูลร่ำรวยใช้ฝังร่วมกับร่าง ของแบบนี้ใช้ชมยังพอไหว แต่หากจะเอามาใช้จริง ๆ ก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะ”
ชายคนนั้นพยักหน้า หันกลับไปวางถ้วยมรกตเรืองแสงไว้ที่โต๊ะ เฉินเถียนเถียนขยับตัวอีกครั้ง ความรู้สึกที่ขยับไม่ได้แบบนี้ ช่างชวนให้ไม่สบายตัวจริง ๆ มองสถานการณ์ตอนนี้ก็พอจะเดาได้ว่าเธอข้ามมิติมาในยุคโบราณ ่ชีวิตก่อนไม่เคยสนใจนิยายแนวข้ามมิติเลยด้วยซ้ำใครจะคิดว่าตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เสียเอง ถ้ารู้อย่างนี้ ถึงแม้จะไม่มีความรู้สึกสนใจ ก็ต้องอ่านสักเล่มสองเล่มยังดีกว่าตอนนี้ที่แม้ดวงตาจะมองเห็น แต่ก็ราวกับคนตาบอด ไม่รู้เื่อะไรสักอย่าง ช่างเถอะ ไม่มีเวลามาคิดเื่พวกนี้หรอก ยังไงก็ต้องหาทางหนีไปให้ได้ก่อน
“ข้ามีความรู้เื่ของพวกนี้พอสมควร ท่านลองแก้เชือกให้ข้า แล้วเรามาพูดคุยกันจะดีกว่าหรือไม่?” เมื่อเริ่มรู้ตัว เธอจึงกล่าวให้เหมือนคนในยุคนี้ เพื่อไม่ให้ใครมาสงสัยในตัวเธอ
…หญิงสาวผู้นี้น่าสนใจไม่น้อย แม้เขาจะเป็บุตรชายคนโตของตระกูลหลี่ซึ่งถือว่าเป็บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูล ยามปกติเขาชื่นชอบสิ่งสวยงาม คนในบ้านก็จะเลือกหญิงสาวที่หน้าตางดงามส่งมาให้เขาถึงเตียง โดยเฉพาะแม่เลี้ยงที่ดูใจดีผู้นั้น มองดูก็รู้อยู่ว่านี่เป็การประจบของนาง
เพื่อตบตาแม่เลี้ยง เขาก็เลยเลือกที่จะเชยชมหญิงงามสักสองสามคนในทุกราตรี จนคนในเมืองนี้รับรู้ว่าบุตรชายคนโตของตระกูลหลี่เป็คนเ้าสำราญผู้หลงใหลสาวงาม และหญิงสาวที่ถูกส่งมาที่นี่ พวกนางมักจะรู้ตัวว่าชีวิตของพวกนางต้องเจออะไร บางคนจึงร้องไห้ครวญครางขอให้ปล่อยพวกนางไป หรือไม่ก็ฉวยโอกาสนี้พยายามทำให้เขาหลงใหลเพื่อให้ตนเองมีฐานะอยู่ในตระกูลหลี่ ความคิดของพวกนางนี้ช่างไม่รู้จักประมาณตนเอาเสียเลย
แต่หญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่ทั้งสองแบบ นางไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญขอให้ปล่อยนางไป หรือพยายามเอาอกเอาใจเพื่อจะขยับฐานะตน มีเพียงท่าทีอยากจะหาทางหนีออกไปจากที่นี่ทั้ง ๆ ที่ใคร ๆ ก็ทราบว่าคุณชายหลี่ผู้นี้ใจคอโเี้และมือเปื้อนเื หญิงสาวที่เคยรับใช้เขาไม่มีสักคนที่จะรอดไปได้ คนทุกผู้ในเมืองนี้ ขอเพียงได้ยินชื่อเขา แม้แต่เด็กยังต้องหยุดร้องไห้
ที่สำคัญคือ สตรีไม่ใช่เพียงมีความงามที่โดดเด่น หากแต่ยังมีความหาญกล้า ถึงขนาดกล้าต่อรองกับเขา พฤติกรรมเช่นนี้ทำให้คุณชายหลี่เผยั์ลึกล้ำ แม้ไม่ยอมรับแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธ เขาเรียกข้ารับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ มาก่อนจะถามความ
“ใครส่งนางผู้นี้มา?”
“เรียนคุณชาย เป็ตระกูลเฉินจากหมู่บ้านเซินหนี่ส่งมา ้าใช้นางแลกกับการเข้าเรียนในสำนักศึกษาตระกูลหลี่…” เสี่ยวซื่อคิดแล้วก็อธิบายต่อ “ดูเหมือนว่าคนที่้าให้เข้าเรียนในสำนักศึกษาตระกูลหลี่คือพี่ชายของนาง… เฉินผิงอัน”
“โอ้ ขยะเช่นนั้นถึงแม้จะเข้าเรียนในสำนักศึกษาตระกูลพวกเราแล้วได้รับคำชี้แนะจากผู้าุโหลิน ก็คาดว่าจะสอบเป็ซิ่วไฉ*[2]ยังทำไม่ได้ การเอาหญิงงามเช่นนี้มามอบเป็ของกำนัลนับว่าเสียเปล่าโดยแท้”
ั์ตาของคุณชายหลี่ซื่อหัวเต็มไปด้วยความดูถูก คนที่เป็เพียงถุงเหล้าถุงข้าว*[3]เช่นนั้น ไม่รู้ว่าคิดอย่างไรถึงใช้วิธีนี้มาแสวงหาความก้าวหน้า หลี่ซื่อหัวกลั้นหัวเราะ แล้วพูดอย่างสบาย ๆ ว่า
“เ้าจะทำอันใดได้ในเมื่อท่านพ่อของเ้าไม่ไยดีเ้าด้วยซ้ำ เสียสละลูกสาวที่ไม่ได้มีความสำคัญสักคน แลกมาซึ่งอนาคตอันยิ่งใหญ่ของลูกชายตัวเอง ก็คุ้มอยู่แล้ว ถึงอย่างไรลูกสาวก็เป็ของคนอื่น ลูกชายต่างหากที่เป็ของตนเอง” หลี่ซื่อหัวยังไม่ทันได้ไล่เสี่ยวซื่อออกไป หญิงด้านหลังก็โมโหขึ้นมา
“อะไรกัน ลูกสาวไม่ใช่คนหรือไร ทำบาปเช่นนี้สมควรแล้วที่จะให้สายเืหมดสิ้นไป อย่าให้ข้าออกไปได้ ข้าจะทำลายขาที่สามของมันเสีย!” ชายสองคนในห้องรู้สึกเย็นวาบที่ท่อนล่าง อดไม่ได้ที่จะหุบขาแน่นหลังฟังคำของนาง
“เ้าน่ะใจเย็นเถิด อย่าโกรธเลย” ข้ารับใช้ผู้นั้นไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าหญิงที่งดงามและดูอ่อนแอบอบบางเยี่ยงนี้ จะมีความกล้าหาญถึงเพียงนี้ได้
“เื่สายเืหมดสิ้นไปอะไรนั่นโหดร้ายเกินไปแล้ว ถึงอย่างไรก็เป็ท่านพ่อแท้ ๆ ของเ้านะ”
โอ้!… ท่านพ่องั้นหรือ? เฉินเถียนเถียนค่อย ๆ ตระหนักได้ว่า เธอไม่ใช่ตำรวจสาวที่ว่องไวเช่นแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว นางข้ามมิติมาแล้ว แต่ว่าสถานการณ์ที่ข้ามมานี้ทำให้นางได้แต่เหม่อมองฟ้าโดยไร้คำพูด ชาติที่แล้วทำความชั่วมากขนาดไหน ถึงได้มาเจอพ่อเลวทรามเช่นนี้ แต่เดี๋ยวก่อน นางเพิ่งจะแสดงความเกรี้ยวกราดออกไป แล้วดันแสดงออกต่อหน้าคนผู้นี้อย่างนั้นหรือ…
คนโบราณชอบลงโทษผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ เฉินเถียนเถียนคิดว่าหากนางพูดต่อไปอีก คนที่จะซวยก็คือตัวนางเอง ดังนั้นเื่นี้ไม่ควรพูดต่ออีกแล้ว
“ข้าว่าเรามาคุยเื่สำคัญกันต่อดีกว่า ดูจากการจัดวางของในห้อง ท่านน่าจะทำกิจการเกี่ยวกับของโบราณใช่หรือไม่? ท่านลองคิดดูเถิด ได้เจอข้าที่เข้าใจเื่นี้ดี ไม่ลองคุยกันดูหน่อยหรือ?”
“ตระกูลข้าทำกิจการของโบราณก็จริง แต่ว่ากิจการนี้ข้าก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยว ดังนั้นการเก็บเ้าไว้ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อันใดนะ” หลี่ซื่อหัวเลิกคิ้วมองเฉินเถียนเถียน อยากจะเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของนางจริง ๆ
“ท่านเป็บุตรชายคนโตของจวนนี้ แม้แต่กิจการของตระกูลตัวเองท่านยังยุ่งเกี่ยวไม่ได้เลยหรือ ข้าเป็ห่วงแทนตัวท่านเหลือเกิน นี่ท่านไม่คิดจะยึดอำนาจการดูแลตระกูลมาไว้ในมือบ้างเลยงั้นหรือ?”
[1] ถ้วยแก้วมรกตโบราณ คือเครื่องแก้วโบราณที่ทำจากหยกใสสะท้อนแสงได้ คนสมัยก่อนนิยมนำมาใช้เพื่อประดับบารมี
[2] ซิ่วไฉ (秀才) เป็การสอบคัดเลือกระดับท้องถิ่น
[3] ถุงเหล้าถุงขาว คือคำใช้เปรียบเหมือนคนที่ไร้ค่าที่มัวแต่กินเหล้าและหิวกระหายในอำนาจทำอะไรเป็ชิ้นเป็อัน
1K
