วันนี้เป็ วันเพ็ญ เดือน12 หรือ เป็วันลอยกระทง ที่ทุกคนต้องจำได้ เพราะมีการแสดง มหรสพ แถววัด ต่างๆอีกทั้งมีการจุดพลุและดอกไม้ไฟ ในงานนี้ด้วย เื่ราวที่เป็จุดเริ่มต้นของเื่ มันเป็เพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำ ของใครบางคนที่จะนำมาซึ่งปริศนามากมาย
“ ท่านเ้าอาวาสครับ ” มัคทายกวัดพูด
“ ว่ายังไงละโยม “ ท่านเ้าอาวาสตอบ
“ เออ กระผมว่าปีนี้งานลอยกระทงที่จัดขึ้น คนจะมาเที่ยวที่วัดเรามากขึ้นนะครับ “ มัคทายกพูดขึ้น
“ ใช่ ! สงสัยปีนี้มันคง่ที่คนหยุดยาวติดต่อกัน คนเลยหันมาเที่ยวที่วัดเราเยอะหนะ “ท่านเ้าอาวาสตอบ
ภาพภายในวัด ขณะนี้ มีทั้ง ลิเก หนังกลางแปลง และการแสดงอีกมากมาย
“ เฮ้ยๆ!! ช้าๆสิวะ “ เสียงดาบมนูธรรมพูดขึ้น พร้อมทั้งวิ่งตาม ผู้หญิงผมสั้น รูปร่างผอมเพรียว ที่หุ่นดีคนนึง*
“ โห.....ผู้หมวด ก็ เดินอืดอาดยืดยาด ยังกะ เต่าคลานอยู่นั่นหล่ะ? “ สาวคนนั้นหันหน้ามาพูดแซวทำหน้าตาขมวดคิ้ว เท้าเอว มองดู
“ เออๆ ข้าไม่ได้เป็หนุ่มๆเหมือนแต่ก่อนแล้ว กำลังวังชาก็ต้องถดถอย เป็ธรรมดาของคนมีอายุ จะให้เหมือนเองได้ยังไงกันเล่า? แก่นก็ที่ 1 .....ดาบมนูธรรมพูดไปพลางก็หอบไป แล้วอีกอยาก อย่านะ...อย่าเรียกข้าว่า ผู้หมวด เด็ดขาดเลย ข้าแค่ยศดาบ แค่นั้นเข้าใจไหม ?
“ รู้แล้วๆ ฉันหยอก น้าดาบ เล่นๆน้าๆ อย่าโกรธ กันน่านะ ” สาวเ้าทำท่าทางเหมือนปลอบเด็กน้อย มองดูเป็การหยอกล้อกันจนชินตา
“ น้าดาบ ฉันขอไปหาอะไรกินก่อนนะ ั้แ่นั่งรถมาจาก กทม.ก็ไม่ได้กินอะไรเลย หิวจนไส้จะขาดละ”
สาวเ้าพูด
“ แล้วน้าจะเอาอะไรไหม? ฉันจะได้ซื้อมาฝาก” สาวเ้าถาม
“ ไม่ต้องเลย เดียวข้าหิว ข้าหากินเองได้....อย่าลืมซื้อ ขนมเบื้องไปฝากแม่เองด้วยนะ ขนมเ้านี่เขาอร่อย “ ดาบพูดตอบ
สาวเ้าก็เดินไปหาของกินส่วนดาบก็เดินดูของภายในงานวัด
..............................................................................................................................................
ดาบ!! เสียง ตาเสริมะโ จากฝั่งโรงลิเก
“ ใครวะ? ดาบแหงนหน้ามองตามเสียงเรียกอ้าว!!ตาเสริม เป็ไง ขาหายยังละ? คงหายแล้วสิถึงมาเดินเที่ยวงานวัดได้ “ ดาบถาม
“ นี่ดาบ ถามผมจริงๆ รึแกล้งถามกันแน่ ดูสภาพผมตอนนี่สิ“ตาเสริมบ่น “ ข้าล้อเล่น ฮ่า ฮ่า ฮ๋า ใส่เสื้อผ้าดูดีจนจำไม่ได้เลย ” ดาบมนูธรรมนูญหัวเราะ “ มีคนซื้อให้ฉันหน่ะดาบ ”ตาเสริมพูดตอบ
ใครกัน? แต่งตัวให้แกสะหล่อเลย ดาบถาม “ ทิดชา จ๊ะ เขาใจดีซื้อให้ “ ตาเสริมตอบ “ ออ ชายตาบอดคนนั้นเอง “ดาบพูดพลางนึกตามที่ตาเสริม บอก “แกไม่เป็อะไรก็ดีแล้วตาเสริม “ ดาบมนูธรรมบอก
“ ถ้าผมไม่ได้ดาบ มาช่วยผมวันนั้นนะผมอาจพิการไปแล้วก็ได้“ ตาเสริมกล่าว
*** ย้อนไป 2 สัปดาห์ก่อน ที่จะมีงานลอยกระทง ***
เวลาประมาน สองทุ่มกว่าๆ ชายสูงอายุ รูปร่างสูงโปร่ง ผิวดำแดง เนื้อตัวมอมแมมใส่เสื้อผ้ามอซอ ใครเห็นแล้วก็อดสงสารแกไม่ได้ ทั้งการเดินและท่าทาง ก็รู้ว่าร่างกายของแกไม่ค่อยจะสมบูรณ์เท่าไหร่นัก จะเป็ใครไปไม่ได้ นอกจาก “ ตาเสริม” แกจะเดิน จากตลาดจนมาถึงหน้า วัดนี้เป็ประจำทุกวัน แกเป็ คนที่ไม่มีครอบครัวและญาติสักคน จนต้องละหกละเหเร่ร่อนเรื่อยมา จนมาเจอกับเ้าอาวาสของวัดนี้ ท่านเ้าอาวาสเห็นแกเป็คนซื่อๆ จึงให้ที่พักพิงนอนในวัดแห่งนี้ ซึ่งวันนี้ก็เป็เช่นทุกวัน ที่เขาจะกลับเข้าวัดเพื่ออาบน้ำและนอน งานประจำของแก ไม่มีเท่าไหร่ แล้วแต่คนจะจ้างให้ทำอะไร เช่นเกี่ยวหญ้า ถางพง ขุดลอกคูคลอง ทุกอย่างที่ทำแล้วได้เงิน แกยอมทำ
“ อ๋อย วันนี้ ทำไมมันเหนื่อยจังวะ”ตาเสริมบ่นพรึมพรำ กับตัวเอง
“ ปวดเนื้อเมื่อยตัวไปหมดเลย เฮ้อ!! รีบเดินดีกว่า อยากอาบน้ำจะแย่ละ! ตาเสริมมุ่งหน้าเดินมาจนถึงหน้าวัด และหยุดเดิน
***ทันใดนั้นเอง แกก็ได้ยิน .....เสียงฝีเท้าคนมาจากด้านหลัง แกมองดูรอบๆกาย ก็มีแต่ความมืด เสียงนั้น ?ใกล้เข้ามาๆ ตัวแกนิ่งแล้วมองตามเสียงที่ดังจากด้านหลัง ตุ๊บๆๆ ....เฮ้ย? ใครวะ?? ไม่มีเสียงตอบกลับ ร่างของตาเสริม ลอย !!ตกลงข้างทาง......... แล้วสติของตาเสริม ก็วูบลง!!!
เสียงรถมอเตอร์ไซค์ ผ่านมา ตาเสริม ได้สติรีบร้องะโ “ ช่วยด้วยๆ !! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!”
“ เป็อะไรไหมครับ? อ้าว ตาเสริมนี่นา “
“ มานอนอะไรตรงนี้? ชายคนนั้นพูดถาม
“ สงสัยขาจะหักนะ เดี๋ยวโทรเรียกรถพยาบาลให้ “ .......ตาเสริม ได้ แต่ แหงนหน้ามองชายคนที่ช่วยแก
นั่นคือ “ ดาบมนูธรรม “ นั่นเอง
******************************************************************************************************************
*******ณ เวลาปัจจุบัน******
“ ขอบคุณมากๆครับ ดาบ ผมจะไม่ลืมบุญคุณเลยครับ ” ตาเสริมพูด
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า แกนี่พูดชมฉันอีกละ” ดาบพูดตอบ
“ แกรู้รึยังใครที่วิ่งชนแกวันนั้นอะ? แล้วมีใครเห็นไหม “ ดาบถาม
“ นี่แหละ ดาบผมถึงมาคุยกับดาบ เื่นี้ไง อืม ผมคิดว่า คนๆนี้ ไม่ใช่คนในหมู่บ้านเรา “ตาเสริมบอก
“ หึแกทำไมคิดแบบนั้น “ ดาบเริ่มครุ่นคิด
“ แล้วดาบเคยเห็นคนที่ใส่หน้ากากไหม “ ตาเสริมถาม? “ ในหมู่บ้านเราไม่มีนะ “ ดาบตอบทั้งที่ไม่ต้องคิด
“ ผมไม่เอามาคิดหลอกครับ ตัวเองไม่เป็ไรมากก็ดีแล้ว....ดาบไม่ต้องห่วง สบายใจได้ “ ตาเสริมตอบ พลางยกมือทั้งคู่ขึ้นแล้วทำท่าทางเบ่งกล้ามให้ดาบมนูธรรมดู
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่าข้าน่าจะปล่อยให้แก นอนรอ คนอื่นมาช่วยสะก็ดี “ ดาบหัวเราะและพูดหยอกตาเสริม
******** อีกมุมนึงของงานวัด สาวเ้าได้เดินหาของกินของใช้ภายในงาน ***********
“ ตรงไหนกันนะร้านขนมเบื้องที่น้าดาบ แกบอก “ สาวเ้านึกตอนที่ดาบมนูธรรมบอก ก่อนที่จะแยกย้าย
*ทางไปร้านขนมเบื้องเองจำไว้นะ ตรงไปเจอร้านของเล่นแล้วเลี้ยวขวา เดินตรงไปอีกสองร้านจะเจอร้านขนมเบื้อง*
“ ชื่อร้านแม่ประไพ “ เป็ ผู้หญิงอายุราวๆ 50ปี รูปร่างเหมือนสาวจีน ผิวขาวๆ พูดจาเป็กันเอง
“ น่าจะใช่ร้านนี้นะ” สาวเ้ามองหน้าร้าน เขียนว่า ” แม่ประไพ ขนมเบื้อง ”
“ พี่คะ พี่คะขนมเบื้องขายยังไงคะ? มีหน้าอะไรบ้างหน้าไหนอร่อย แล้ว เจ้คนขายไปไหนคะ “ สาวเ้าถาม ทันที
“ แกร็ก แกร็ก “ เสียงจากการแคะขนมเบื้องดังขึ้นแทนที่จะเป็เสียงตอบกลับมา
“ ตกลงยังไงคะพี่คะ ถามแล้วก็ไม่ตอบ “ สาวเ้าถาม
สาวเ้ามองมาหน้าร้านพบว่า มีชายใส่หน้ากากงิ้วกำลังทำขนมเบื้อง ไม่ตอบคำถามเธอ
แต่ชายคนนั้นส่งกระดาษมาให้แทนมันคือ รูปขนมเบื้อง ราคา และ หน้าตาของขนม ......... “ ตกลงพี่จะขายขนมให้ไหมเนี้ย?ถามอะไรก็ไม่ตอบ “ สาวเ้าเริ่มโมโห
“ เอะอะอะไรกันจ๊ะ!! อุ้ย? มีคนมาซื้อของนี่นา เ้าของร้านเดินออกมาด้านหน้าร้านตรงถาดใส่ขนมเบื้อง
“ เอาอะไรจ้าหนูคนสวย“ คนขายถามสาวเ้า
น้ำเสียงที่นุ่มนวลทำให้สาวเ้าหายโกรธ หันมาตอบทันควัน
“ คะ ป้าคะเอาขนมเบื้องคะ หน้าไหนที่อร่อย “ อันนั้นก็น่ากินเอาอันนั้นคะ “ สาวเ้ารีบตอบ
“ ใช่หนู ศศิธรไหมนั่น? เคยเจอตอนเด็กๆ ตอนนี้โตเป็สาวสวยสะด้วย !!! ดาบให้มาซื้อไปให้แม่ใช่ไหม? คนขายถาม
“ คะ ใช่ คะสาวเ้าตอบแต่ในใจก็คิดว่ารู้จักเราได้ไงกัน “ อะ ! นี่จ้าขนมเบื้องป้า แถมให้ด้วยนะ ”
สาวเ้ารับขนมมาแล้วให้เงินคนขายไปในใจก็ งงๆ ว่า อะไรเนี้ยคนขายจ้างลูกจ้าง แบบนี้ได้ไง ไม่พูดไม่จาแถมใส่หน้ากากอีก ดีนะที่เ้าของร้านแถมให้
“ ได้ขนมเบื้องยัง” ดาบมนูธรรมมาเจอสาวเ้าพอดี
“ คะ สาวเ้าตอบงั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า “
*******อีกด้านร้านแม่ประไพ******
“ นี่ๆ ทำไม ซันไม่ ตอบ ลูกค้าไปละ “ แม่ประไพบ่น “ แล้วเอาหน้ากากมาใส่อีก?ลูกคนนี้นี่ ชอบทำอะไรลึกลับ?
“ โถ แม่ก็นี่ถ้าพี่เทพา ไม่ลาไปต่างจังหวัดนะ ผมไม่มาช่วยแม่ขายขนมหรอก “ ชายใส่หน้ากากพูดหยอก
“ ที่ผมใส่หน้ากากอะก็แค่เป็ ไฮไลน์ไงแม่ ทุกคนนะ ใ นึกว่ามาร้านผิดฮ่าฮ่าฮ่า...มีก็แต่ “ ยายคนเมื่อกี้ “ คนเดียวละ แม่! พูดสะเหมือน ไม่เคยพบผู้คนมาก่อน ถามนู่นนี่นั่น?!? ผมเลยแกล้งไม่ตอบเพราะรู้ว่าแม่จะกลับมาจากไปธุระไง แม่!! ชายใส่หน้ากากตอบ
“ ซัน !! แก นี่นะ กวนประสาทจริงๆ “ แม่รู้ว่าลูกแกล้งสาวคนนั้น...... “ ครับแม่ ผมขอโทษครับแม่ “ ชายใส่หน้ากากตอบแม่ประไพ
***********ตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น********
ณสภ. บ้านไม้เย็น
วันแรกของการทำงานในตอนเช้าจะเป็แบบนี้ของทุกสัปดาห์ มองไปทางไหน ก็จะพบเจอคนพลุกพล่านไปหมดทั้งคนมาแจ้งความ มาเยี่ยมผู้ต้องหา อีกทั้งมาพูดคุยเื่งาน ของตำรวจด้วยกันเอง แม้ในขณะนี้เป็เวลายามเช้าก็ตามทำให้ดูเคร่งเครียด สำหรับตำรวจอย่างเรา...
“ สวัสดีครับ ผมร้อยตำรวจตรี ระพี วงษ์อาสา มารายงานตัวครับ “ นายตำรวจหนุ่มกล่าวรายงานตัว
“ เชิญนั่งผมไม่คิดว่าคุณ จะมาประจำที่นี่นะ “ ผู้กำกับพูด
“ ครับท่านที่ผมเลือกมาทำงานที่นี่เพราะ ที่นี่เป็บ้านเกิด ที่ผมเกิดครับ “ นายตำรวจหนุ่มตอบ
“ ดีๆที่นี่ขอต้อนรับ “ ผู้กำกับพูดเชื้อเชิญ.........“ ก๊อก ๆๆ “ เสียงเคาะประตูจากด้านนอก ห้องผู้กำกับ
“ เข้ามา !!! เสียงผู้กำกับถาม “ ขออนุญาตครับ“ เสียงจากด้านนอกห้องพูดตอบ
“ เชิญเข้ามา ดาบมีเื่อะไร ว่ามา? ผู้กำกับถาม.............“ เออ!!!!!ท่านครับคือ อออออ คืออะไรของเอง?วะ? ผู้กำกับชักรำคาญ
“ ผมไม่ทราบว่าท่านมีแขกขออภัยครับ!!! ดาบมนูธรรมตอบ
“ ออ ไม่เป็ไรดาบ.... เออ นี่!! ผู้หมวด นี่ดาบมนูธรรมเขาเป็ตำรวจที่นี่ เป็คนคอยทำงานให้ผม “ รับคำสั่งจากผมโดยตรง ผกก.พูดบอกผู้หมวดระพี “ ครับท่าน “ นายตำรวจหนุ่ม พูดตอบ
“ สวัสดีครับ ผู้หมวด “ ดาบมนูธรรม ทำความเคารพผู้หมวดที่มาบรรจุใหม่
“ สวัสดีครับ “ ผู้หมวด ระพี ตอบไปพร้อมกับทำความเคารพตอบ “ ดาบตกลง มีอะไร ว่ามา? ผู้กำกับถามดาบ “ ผมมีเื่ด่วนมารายงาน ผู้กำกับครับ!! ดาบมนูธรรมรีบเล่าเื่ทันที...... “ เมื่อคืนเราได้รับแจ้งว่า มีคนถูกไฟไหม้โดยไม่ทราบสาเหตุได้รับาเ็สาหัสครับ ตอนนี้ทีมแพทย์ได้ช่วยกัน ปฐมพยาบาลคนป่วยอยู่ในห้องไอซียู อาการน่าเป็ห่วง ”
“ แล้วไงต่อ? ผู้กำกับทักท้วง......” ครับ ขณะนี้เราไม่รู้เลยครับ ว่า ชายคนนี้เป็ใคร มาจากไหน แล้วโดนใครทำร้ายมา ถึงมาโดนไฟไหม้ได้อย่างไร? ดาบตอบ
“ โอเค หมวดระพีงั้นผมให้คุณไปช่วยตามคดีนี้หน่อยละกัน ถือสะว่าเป็ –งานแรก- สำหรับคุณนะ ผู้กำกับกล่าว
“ ครับ ผม! หมวดระพีตอบ “ ตอนนี้ผมให้ ดาบเป็พี่เลี้ยงคุณ ไปก่อนนะ มีอะไรดาบก็ช่วยแนะนำ ผู้หมวดด้วยละกัน “ ผู้กำกับพูดเสริม
...........................................................................................................................................................
ตำรวจสองนาย พูดคุยกันตลอดเส้นทางขณะที่ไปยังโรงพยาบาล “ ดาบมนูธรรมครับ “ ผู้หมวดเรียกดาบ “ ครับ ว่าไงครับหมวดระพี “ ดาบตอบ“นี่ผมว่าเรามาทำข้อตกลงกันก่อนดีกว่านะครับ “ หมวดระพีบอก
“ เดี๋ยวๆ ผู้หมวดระพีครับมีเื่หนักใจอะไรรึเปล่าครับ ถึงสั่งผมแบบนั้น “ ดาบถามต่อ
“ เออ คือ ผมจะให้ดาบมนูธรรมอะ ช่วยเรียกผมว่า “ หมวดซัน “ เฉยๆ ก็ได้ ครับ ไม่ต้องมากพิธี เราทำงานด้วยกันแล้วอีกอย่างนะครับ ดาบมนูธรรมคงแก่ราวๆ รุ่นแม่ผมด้วย “ หมวดขอร้อง ดาบมองหน้าหมวดระพีแล้วอดที่จะถามต่อไม่ได้ “ หมวด!! เห็นหน้าตาผมแก่ขนาดนั้นเลยหรอ” ดาบพูดเชิงสงสัย “ผมชอบเคารพผู้าุโกว่าอะครับ “เื่ “ ยศ “ก็อีกเื่นึงครับแต่เราทำงานแบบเป็กันเองจะดีกว่านะครับ หมวดระพี แนะดาบ
“ ครับ หมวดซัน หมวดครับผมขอหมวดสักเื่ได้ไหมครับ “ ดาบขอร้องหมวดระพี สายตาของแกจับจ้องหน้าของหมวดแบบจริงจังแววตาเป็ประกายจนทำให้หมวดระพี ชักอยากรู้ “ ว่ามาดาบมนูธรรม “ หมวดระพีตอบ
หมวดซัน เรียกผมสะเต็มยศเลย หมวดเรียกผมดาบเฉยก็ได้ครับ หรือ ดาบมนู ก็พอ เพราะมีคนเรียก ดาบมนูธรรม เวลาทำงานด้วยผมฟังแล้วรู้สึกเขินๆครับดาบพูดบอก “ ออ ได้สิครับ ต่อไปนี่ผมจะเรียกว่า ดาบ หรือดาบมนู ละกันนะครับ
***************************************************************************************************************************************************
*****รพ.ในเมือง****
“ นักข่าว!!เข้าไม่ได้นะครับ!!! รปภ.ผู้เฝ้าโรงพยาบาลเมือง ออกมาบอกพร้อมทั้งมาสั่งห้ามนักข่าวที่มาทำข่าว เกี่ยวกับ คนป่วย ที่ถูกไฟไหม้โดยไม่ทราบสาเหตุให้ออกจากพื้นที่ไม่ให้เกิดความวุ่นวาย
“ ไรวะ รปภ. ดุยังกะหมาเลย “ นักข่าวสาวบ่นกับตัวเองจะไปทำข่าวไงดี ไม่ได้ข่าว เราโดนไล่ออกแน่ๆ งานนี้?
“ สวัสดีครับ ดาบมนู “รปภ.ทักทายดาบมนูธรรมอย่างกันเอง “ เรียบร้อยนะที่ให้ไปบอก ” ดาบมนูธรรมถาม รปภ. “ครับ ตอนนี้คุณหมอวินัยรออยู่ในห้อง ไอซียู ครับ “รปภ.ตอบ “ อืมมมหมวดครับเราไปหาหมอเ้าของคนไข้ กันดีกว่าครับ ”ดาบมนูธรรมบอกผู้หมวดระพี
“ครับเผื่อเราจะได้ข้อมูลคนไข้คนนี้เพิ่มเติม” ผู้หมวดตอบ
****ขณะที่ตำรวจ 2 นายเดินออกมาจากด้านหน้า ทางเข้า ไปยัง ห้องไอซียู ซึ่งมี รปภ.ได้เฝ้ารักษาความปลอดภัยเพื่ออำนวยความสะดวก แก่ คนที่มารักษาทั้งยังเป็ที่พึ่งของ พยาบาล และหมอ ...................นักข่าวสาวอาศัยจังหวะนี้ได้แอบเดินเข้าไปโดย ไม่ให้ รปภ.เห็น รีบเดินตามตำรวจไปทันที
****ห้องไอซียู****
“ อ้าว!!นึกว่าใครที่นัดผมไว้นัดผมไว้ ที่แท้ก็ดาบนี่เอง!! ไม่ได้เจอกันนานมากนะดาบ“ หมอวินัยพูดกึ่งหยอก
“ หมอวินัย โอ้!! หายไปสะนานนะเรียนจบแล้วหรือครับ “ ดาบพูดตอบ “ ใช่ครับ ผมเรียนต่อทางด้านเคมีและทางพันธุศาสตร์ ระดับสูงครับ ” หมอวินัยตอบ
“อาการคนไข้อาการเป็อย่างไรบ้างครับ คุณหมอ“ หมวดซันถาม
" ตอนนี้ที่เราพอรู้ข้อมูลคร่าวๆนะครับ คือคนไข้รายนี้ เกิดแผลไฟไหม้ทั่วตัว และมีรอยแผลจากการถูกทำร้ายด้วยของมีคมทั้งใบหน้าและลำตัว จนทำให้ อาการของเขาน่าเป็ห่วง ทางโรงพยาบาลและทีมแพทย์ช่วยกันรักษาจนอาการของเขาพ้นขีดอันตราย ตอนนี้เราต้องรอคนไข้ฟื้นก่อนครับ ถึงจะถามที่มาที่ไปได้ครับส่วนถ้าผู้หมวดและดาบ้า แฟ้มคนไข้ ทางเราพอจะช่วยได้ครับ!!
"แต่ตอนนี้ทางเราต้องขอร้องตำรวจให้ช่วยหา? ญาติของผู้ชายคนนี้ !! เพราะตอนที่หน่วยกู้ภัยไปช่วยชายคนนี้ในตัวเขาไม่มีเอกสารอะไรเลย ทางเราจึงยืนยันไม่ได้ว่าเขาเป็ใคร? มาจากไหน?หมอเล่ารายละเอียดให้ตำรวจฟัง
“ ครับ ผมกับดาบจะหาข้อมูล ว่า เขามาอยู่จุดเกิดเหตุได้ยังไง“ หมวดซัน รีบพูดตอบ
“ เอาเป็ว่าถ้าคนไข้ฟื้นทางเราจะแจ้งไปนะครับ “ หมอวินัยพูด “ครับขอบคุณ คุณหมอมากนะครับที่เป็ธุระให้ “ ดาบมนูพูดตอบ ....................................”เอาเป็ว่าเดี๋ยวผมขอตัวไปถามบุคคลอื่นเพิ่มเติมละกันครับ “
ลืมบอกไปครับดาบ ลองไปหาข้อมูลหน่วยกู้ภัยคนแรกที่ ไปช่วยชายคนนี้อะ รู้สึกว่าจะชื่อ “ เทพา “ ครับ
****************************************************************************************************************************************************
***บ้านร้างชายป่าแห่งหนึ่ง *** มีเสียงนกร้องไพเราะและเสียงน้ำที่ตกจากโขดหิน เป็ระลอก มองสายน้ำที่ไหลแล้วรู้สึกผ่อนคลายบรรยากาศเย็นสบายมีไอหมอกยามเช้า บริเวณบ้านมีต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านขึ้นเรียงรายล้อมรอบแนวบ้าน ทั่วอาณาเขต ทำให้ใครก็ตามที่ผ่านมาทางนี้ไม่สังเกตเห็นบ้านที่อยู่ตรงนี้แน่นอน
แสงไฟภายในบ้านถูกจุดขึ้นภายในบ้านมันทำให้ความสว่างแลเห็น กลุ่มคน ประมาณ 4 คน นั่งล้อมวงคุยกัน
" ท่านครับ น่าจะอีกประมาณ ไม่กี่วันหมอนั่นคงจะฟื้นครับ " ชายคนที่ 1 กล่าว
“ อืมมม ถ้ามันฟื้นมันคงต้องใช้เวลาสักพักรักษาตัวเองกว่าจะหาย ถึงตอนนั้นเราก็ค่อยดำเนินการได้ระหว่างนี้พวกแกไปจัดการงานที่สั่งให้เรียบร้อย อย่าให้ผิดพลาดละ 555ข้าไม่อยากให้เขาเข้ามายุ่งอีก ชายคนนั้นรอบคอบ สุขุมเราไม้รู้ว่าเขาจะยังอยู่ไหมในเวลานี้ “ ชายคนที่ 2 บอก
“ มันจะยังอยู่หรือครับได้ข่าวว่ามันตายเมื่อเกือบ 20 ปี ที่แล้ว ” ชายคนที่ 3 พูดถาม
"ยังไงสะเราก็ต้องรู้ให้ได้ว่าข้อมูลทุกอย่างต้องไม่มี พวกเ้าทำตามที่ข้าบอก แล้วจะดีเอง" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชายคนที่ 2บอกกล่าวกับทั้งสามคนพร้อมทั้งหัวเราะอย่างสะใจ.........................
639
