ผมลืมตาขึ้นมา..ผมอยู่ที่ไหน..
ผมขยับมือแต่พบว่า.....เล็กเป็มือเล็กๆ..
กับพบเป็เด็กเด็กทารกอยู่ในอ้อมกอดผู้แม่...
“.....” ผม?? มันเกิดอะไรขึ้นถ้าจำไม่ผิดผมถูกรถชนตายนี่....
แล้วสถานการณ์แบบนี้อีก...
ผมเกิดใหม่เหรอ...
หันมองรอบข้างกับพบสายตาผู้เป็แม่มองมา
“ลูกเราลืมตาได้แล้ว...คุณค่ะ!” แม่
“อะไรนะ! นานะ”
มีชายคนหนึ่งเข้าตอนไหนก็ไม่รู้มาอยู่ข้างๆผมแล้ว
“ไหนๆ..โอ้วดูตาลูกเราสิได้มาจากแม่เยอะนะเรา ฮ่าๆ” พ่อหัวเราะเสียงดังพร้อมเอามือมาวางลูปหัวผม
ผมรู้สึกเหมือนกับในอกผมแต่ว่า....‘มันกับอบอุ่นมาก‘ จนเกือบเผลอหลบ..ก่อนได้ยินเสียง..
“เอาล่ะ...สึนะคงอยากจะนอนแล้วคุณ ผมว่าให้เขาพักก่อนเถอะ” พ่อ
.
.
.
.
10ปึ ผ่านไป
“สึนะ ลงมากินข้าวเช้าได้ลูก” แม่
“ครับบบบ..เดียวลงไปแม่” สึนะที่กำลังแต่งตัวสว ชุดอยู่เสร็จ มองตัวเองในกระจก
มีเด็กชายอายุ 10 ปี ผมสีน้ำตาล หน้าตาออกเท่
“จริงๆด้วยสินะ.. เราเกิดใหม่ในโลกอนิเมชะได้ เห้อ..”
ใช่ผม ซาวาดะ สึนะโยชิ
ปัจจุบันในตอนนี้ ผมกำลังไปโรงเรียนปกติ
สึนะลงไปข้างล่างทานข้าวเช้า กับ แม่นานะสองคน
“ทานแล้วนะคร้าบ!” สึนะ
สึนะกินเสร็จก็ของตัวออกจากบ้านไปโรงเรียน
“ไปก่อนนะครับ” สึนะ
“จ้า! เดินทางดีๆด้วยนะ” แม่โบกมือลา
เปิดประตูออกจากบ้าน ก็มุ่งหน้าไปยังป้ายรกเมย์..
.
.
พบกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่กำลังรออยู่
“อรุณสวัสดิ์สึนะคุง” จิซากิ
“อรุณสวัสดิ์จิซากิ รอนานไม่...” สึนะ
ผมยิ้มทักทายเด็กสาวใบหน้ารักแจ่มใสที่รอผมอยู่
“ไม่จ๊ะ เราไปกันเถอะ” จิซากิ
“อืม..” สึนะพยักหน้า
ใช่เธอมีชื่อว่า มิยาซากิ จิซากิ ตอนนี้แรกทีรู้จักกันในสวนสาธารณะเด็กเล่น พบเธออยู่คนเดียว ผมเลยชวนเธอมาเล่นด้วย...
จากนั้นพวกเราเล่นด้วยสองคนตลอดมาจนสนิทกัน แถมยังเป็เพื่อนบ้านกันอีก...
ที่หน้าใสุดไม่ใช่อย่างอื่น แต่เป็ว่าเธอเป็ตัวละครอีกเื่ แล้วไงอยู่ๆมาเจอกันในโลกรีบอร์นได้นี่แหะที่ผมสงสัยมาตลอด...
แต่ก็ช่างเถอะ เราสนใจในปัจจุบันของผมดีกว่า
.
.
.
ในโรงเรียนเด็กประถมก็ไม่มีอะไรมาก บทเรียนแสนน่าเบื่อหน่ายกับการร้องเพลง และ อ่านออกเสียงยาว..
พอเลิกเรียนขากลับ ผมกับจิซากิกำลังเดินกับ และ แวะชื้อทาโกะยากิทานด้วยกัน
พวกเราเล่นสวนสาธารณะ หาที่นั่ง
“วันนี้ก็น่าเบื่อเหมือนเคย..” สึนะ
“อย่าพูดอย่างนั้นสิ โรงเรียนก็สนุกนะ มีแต่นายละนะที่พูดแบบ เฮ้ออ..” จิซากิว่าสึนะแล้วถอนหายใจ
“ว่าแต่เป็ยังไงได้ข่าวว่ามีคนมาสารภาพรักอีกนี่ เป็ยังไงละคิเลอร์จิซากิ!!” สึนะแกล้งยอจิชากิเื่กลางวัน ตอนที่เขาออกไปห้องน้ำ
มีเด็กชายชวนจิซากิไปพบหลังโรงเรียนะก็สภาพรักเธอ แต่ก็ถูกปฏิเสธเหมือนเคย...
เขาได้ยินมาแบบนั้นหลังกับจากห้องน้ำ
“อย..ยย่าพูดฉายาหน้าอายแบบนั้นสิ!!” จิซากิหน้าแดงอายมาก และโกรธสึนะที่แกล้งเธอด้วย!!
สึนะยิ้มหัวเราะ “ฮิๆ ฮ่า ฮ่า โทษทีๆผมไม่แกล้งแล้ว เอาทาโกะยากิผมให้.. ยกโทษให้ผมด้วย”
“ฮึมมม แค่นี้..นี้ไม่ทำให้ฉันยอมยกโทษให้หรอกเชอะ” จิซากิแก้มป่องงอน มันดูหน้ารักมาก
“ครับๆ กินเสร็จเราไปเดินเล่นอีกหน่อยก่อนกลับไม่?” สึนะต้องชวนเธอเดินแวะเล่นที่สวน
“ไปสิ! ถ้าพาเราไปจะยอมยกโทษให้ก็ได้! ในกรณีพิเศษ!” จิซากิ
หลังจากพวกกินเสร็จ ผมพาเธอแวะนู่นแวะนี้และตามใจเธอ จิซากิมีรอยยิ้มตลอดทาง
ก่อนพวกเราขึ้นรกเมย์กลับบ้าน ผมเดินไปส่งเธอเพราะบ้านเราอยู่ติดกัน
“งั้นไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน! บาย!” จิซากิบอกลาแล้วเดินเข้าบ้าน
“อืมมแล้วเจอกัน..” สึนะโบกมือลาก่อนจะเข้าบ้าน
‘วันนี้ก็สนุกเหมือนกัน..แต่นิดหน่อยนะ’ สึนะเดินเข้าประตูพร้อมยิ้มมุมปาก
ก่อนปิดประตู
“ผมกลับมาแล้วครับ!” สึนะ
....
...
....
1K
![The breathless Master [ พยัคฆ์ร้ายไร้ลมปราณ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1766999262_90753552.webp)