ตอนที่ 5 ของขวัญ
ในระหว่างที่ฉันเก็บของที่เอามาด้วยจำพวกเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็อยู่นั้นอยู่ๆไอ้ชะมดเพื่อนของฉันมันก็โทรมาหาพอดี
“เฮ่เพื่อน...เป็ไงจ๊ะเข้าหอคืนแรก” เสียงหวานๆของไอ้ชะมดฉายแววอยากรู้อยากเห็นสุดๆ
“อย่ามาแซว...”ฉันเลือกที่จะเปิดโฟนเพราะฉันยังจัดของเข้าที่ไม่เสร็จ จะได้ทำไปคุยไปได้ส่วนมือถือก็วางอยู่ใกล้ๆนี่แหละ
“พี่ภูมิสุดหล่อแถมแม่รวยได้รู้ว่าเ้าสาวไร้ซึ่งประสบการณ์ใดๆจากชายอื่นเขาคงดีใจอยู่ไม่น้อย” น้ำเสียงของมันดูตื่นเต้นยิ่งกว่าฉันอีก
“เขายังไม่รู้”ฉันตอบเสียงเรียบ
“ห๊ะ!!ยังไม่รู้แปลว่าอะไรวะ”
“เรายังไม่ได้ทำอะไรกัน”
“เดี๋ยวๆจะเป็ไปได้ยังไง แล้วคืนทั้งคืนทำอะไรกันอยู่ นอนจับมือสบตาอย่างนั้นเหรอวะ”ก็หลับไง พี่ภูมิอาจจะเหนื่อยล้าก็ได้ เพราะกว่าจะมาถึงวันงานเราก็วิ่งวุ่นกันหลายที่ พี่ภูมิทำงานไม่ได้หยุดไหนจะงานที่สวนของเขา ไหนจะงานแต่งเขาถูกแม่พรใช้ทำโน่นทำนี่ไม่ได้หยุด ซึ่งเขาก็ไม่เคยบ่นเลยสักคำฉันยอมรับเลยว่าเขาเก่งมาก
“สบตาก็ยังไม่ได้สบอาบน้ำเสร็จพี่เขาก็ปิดไฟนอน”
“แล้วมึงล่ะ”
“กูก็หลับตามพี่เขาไป...ล้าจะตาย”
“แล้วกอดล่ะอารมณ์แบบเช้าตื่นมาเอ้า! นอนกอดกัน มีป่ะๆ”
“จับมือกูยังไม่ได้จะเอาอะไรมากอด”
“พี่ภูมิเขาเป็ผู้ชายหรือเปล่าวะ”จังหวะนี้มีคนเดินมาถึงหน้าประตูห้องที่เ้าขาอยู่พอดีแต่เ้าขาคุยกับเพื่อนเพลินจึงไม่รู้ว่ามีคนกำลังรอจังหวะที่จะพูดบ้าง
“ชะมด...อย่ามาพูดแบบนี้นะกูยิ่งใจคอไม่ดีอยู่” พี่ภูมิแค่เป็สุภาพบุรุษ...ให้กำลังใจตัวเอง!
“ไม่ได้การและ!มึงต้องพิสูจน์เว้ยเพื่อน”
“พิสูจน์ยังไง”
“หัดลองใช้ร่างกายอึ๋มๆของมึงให้เป็ประโยชน์ดูสิ”
“ชะมดมึงจะให้กูทำอะไรกูไม่กล้าหรอกนะ”
“กูไม่ได้จะให้มึงทำอะไรเอาแค่เบาๆก่อน ของขวัญที่กูให้มึงวันงานแต่งน่ะ แกะออกดูหรือยัง”
“ยังเลย...แต่กูเอามาด้วย”
“เอองั้นมึงก็แกะเลยแล้วก็ใช้ซะ”
“มันคืออะไร...”
“ไม่บอก...กูอุตส่าห์ห่อเองกับมือจะไปจ้างร้านก็ไม่กล้า”ยิ่งอยากรู้เลยทีนี้
“ปักๆๆ”เสียงตบประตู เฮ๊ย!! ฉันเปิดประตูทิ้งเอาไว้แต่ดันนั่งหันหลังให้ประตู หันไปปุ๊บเจอหน้าหล่อๆของพี่ภูมิทันทีเลยมาั้แ่เมื่อไหร่วะ!
“พี่ภูมิมาแค่นี้ก่อนนะชะมด” ฉันรีบกดวางสายของเพื่อนไป แล้วหันไปยิ้มแหย่ให้พี่ภูมิทันที
“กินข้าวเที่ยงหรือยัง”ตอนนี้บ่ายสองแล้ว
“เ้าขายังไม่หิวค่ะ”
“แสดงว่ายังไม่ได้กินมากินข้าวพร้อมพี่”
“ค่ะ” ฉันรีบลุกแล้วเดินตามพี่ภูมิไปเดินมาถึงในครัวพี่ฉัตรก็กำลังจัดเตรียมอาหารเที่ยงให้พี่ภูมิ
“มาค่ะเ้าขาช่วย”
“ไม่เป็ไรจ่ะนั่งเลยเป็หน้าที่พี่อยู่แล้ว” ฉันกับพี่ภูมินั่งทานข้าวด้วยกันเงียบๆ ความเงียบทำให้ฉันเริ่มอยากที่จะชวนเขาคุย
“พี่ภูมิไปไหนมาคะ”
“พี่เข้าไปดูลูกน้องทำงานมา”
“ค่ะ”
“............” ฉันถามเขาแค่นี้ เขาก็ตอบฉันแค่นี้จริงๆ แต่ท่าทางของเขาก็ปกตินะไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขารำคาญหรืออะไร
“มีอะไรให้เ้าขาช่วยมั้ยคะ”ขอเป็งานเบานะ งานสวนงานไร่ฉันไม่ค่อยถนัดจริงๆ
“ตัวแค่นี้จะไปทำอะไรได้”
“.........” เขาหมายความว่าอะไร เรานั่งกินข้าวด้วยกันเกือบอิ่ม ฉันก็ถามเขาอีก...
“กินข้าวอิ่มแล้วพี่ต้องเข้าสวนต่ออีกหรือเปล่าคะ”
“เข้าต่อมีอะไรหรือเปล่า”
“...........” ฉันส่ายหน้าเร็วๆให้ ใครจะไปกล้ามีอะไร
หลังจากอิ่มข้าวมื้อเที่ยงตอนบ่ายสองแล้วเขาก็ออกจากบ้านไปอีกครั้ง คงเข้าสวนไปทำงานต่อแหละส่วนฉันอยู่บ้านเฉยๆนั่งๆนอนๆวนไปพอดีคิดขึ้นมาได้ว่าต้องแกะของขวัญที่เพื่อนให้มา โดยเฉพาะของไอ้ชะมด
ฉันแกะของขวัญของไอ้ชะมดเป็กล่องแรกของขวัญที่มันห่อมาให้ก็คือชุดนอน
“ชุดนอนจริงๆเหรอวะเนี่ย”ฉันบ่นพึมพำอยู่คนเดียวเบาๆมันเป็ชุดนอนกระโปรงสั้นเนื้อผ้าบางเบาทั้งลื่นทั้งบาง ใส่ได้จริงๆเหรอวะเนี่ย
่เย็นกว่าพี่ภูมิจะกลับเข้าบ้านได้ก็เกือบมืดฉันไม่รู้ว่างานที่เขาทำมันจะหนักหรือเหนื่อยขนาดไหนแต่เห็นเหงื่อไหลไคลย้อยกลับมาเลยแหละ อาจจะเป็เพราะอากาศ่นี้ร้อนด้วย
“กินข้าวหรือยัง”
“ยังค่ะเ้าขารอพี่”
“รอแป๊บนึงนะพี่ขออาบน้ำก่อน”
“ค่ะ”แล้วเขาก็เดินเร็วๆเข้าห้องนอนไป ฉันก็เลยหันมาคุยกับพี่ฉัตรต่อเรานั่งคุยกันอยู่ที่หน้าบ้าน
“ปกติพี่ภูมิกลับเข้าบ้านเกือบมืดแบบนี้ทุกวันเลยหรือคะ”
“ปกติป่านนี้ยังไม่กลับหรอกค่ะบางวันก็ไปนั่งดื่มเหล้ากับพวกคนงานหรือไม่ก็บ้านเพื่อน วันนี้ถือว่ากลับเร็วค่ะสงสัยเป็ห่วงเมียแหละ...อิจฉา” พี่ฉัตรพูดเสร็จก็หัวเราะคิกคักเบาๆ
“แล้วพี่หาญล่ะเ้าขาไม่เห็นั้แ่บ่าย” ฉันถามถึงสามีพี่ฉัตร
“โอ๊ย...รายนั้นป่านนี้คงตั้งวงดื่มเหล้ากันแล้วมั้ง”
“ดื่มกันทุกวันเลยเหรอคะ”
“ก็ไม่ทุกวันหรอกค่ะแต่บ่อย”
“ฉัตรหาข้าว”พี่ภูมิเดินออกมาจากห้องทาแป้งหน้าขาวออกมาเลย ฉันเห็นแล้วก็ขำเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น...คนอะไรใส่อะไรก็ดูหล่อ
“จ่ะ”พี่ภูมิเดินนำเข้าครัวไป พี่ฉัตรรีบวิ่งนำหน้าที่ภูมิไป ส่วนฉันเดินตามหลังทั้งสองคนไปติดๆถึงพี่ฉัตรกับพี่หาญจะเป็คนงานจากที่ฉันเห็นเหมือนอยู่กันแบบพี่น้องเลย...นั่นก็แสดงว่าพี่ภูมิน่าจะใจดีจริงๆอย่างที่พี่กลิ่นบอกเมื่อ่เช้า
“ที่หลังถ้าพี่กลับมาช้าเ้าขากินข้าวก่อนได้เลยนะไม่ต้องรอ”
“เ้าขาจะรอพี่ภูมิกลับมากินข้าวเย็นด้วยกันทุกวันค่ะ”ไม่รู้อะไรทำให้ฉันพูดออกไปแบบนั้นอาจจะเป็เพราะฉันไม่อยากให้เขาไปนั่งดื่มเหล้าแบบที่พี่ฉัตรเล่าให้ฟังมั้ง
“...........” เขาไม่ได้พูดอะไร เริ่มตักข้าวเข้าปาก
“พี่ฉัตรกินด้วยกันสิคะ”ฉันชวน...
“พี่กินแล้วค่ะ”
“ฉัตรมีอะไรทำก็ไปทำเถอะอิ่มแล้วเดี๋ยวพี่เก็บเอง”
“ขอบคุณนะคะถ้าอย่างนั้นฉัตรขอไปดูละครก่อน น่าจะมาแล้ว”นี่คงจะเป็ความสุขเล็กๆน้อยๆของพี่ฉัตร พี่หาญไม่ยอมกลับบ้านตรงเวลาป่านนี้คงไปนั่งดื่มเหล้าสนุกอยู่กับเพื่อนไม่คิดถึงเมียที่รออยู่ที่บ้านบ้างเลย...
@ห้องนอน
อาบน้ำเสร็จ ฉันจึงตัดสินใจหยิบชุดนอนของไอ้ชะมดเอาขึ้นมาสวม
"ก็สวยดีแต่บางไปหน่อย..." ฉันกำลังยืนส่องกระจกอยู่ บังเอิญเหลือบไปเห็นกระเป๋าในกระเป๋ามีทองคำ เป็จังหวะที่พี่ภูมิเดินเข้ามาให้ห้องพอดี
“พี่ภูมิคะทองพวกนี้จะให้เ้าขาเอาไปเก็บไว้ที่ไหนดีคะ” ฉันหันหลังไปถามเขา
“อ่ะกุญแจตู้เก็บไว้ที่เราแล้วกัน”เขาส่งกุญแจให้แล้วพยักพเยิดหน้าไปที่ตู้ไม้สักหลังหนึ่งที่ค่อนข้างแ่าในนั้นคงมีของมีค่าที่พี่ภูมิเก็บเอาไว้
“พี่เอาไปเก็บไว้เองเถอะ”ฉันปฏิเสธที่จะรับกุญแจจากเขา
“เราเป็เมียพี่ไม่ใช่เหรอเก็บกุญแจไว้ที่เมียจะเป็อะไรไป” สายตาของเขามองมาบนเรือนร่างของฉันในแบบสำรวจ
“ทำไมมองเ้าขาแบบนี้คะ”
“ใส่ชุดนี้ไม่ได้คิดจะยั่วพี่หรือไง”เขาค่อยๆสาวเท้าเข้ามาเรื่อยๆ ส่วนฉันเขยิบหนีสิจะรออะไร
“คือ...”ไม่น่าหาเื่ให้ตัวเองเลย!
“เพราะอะไรถึงคิดว่าพี่ไม่ใช่ผู้ชาย”
“...........” เขาได้ยินฉันคุยกับไอ้ชะมด!
“เ้าขาพร้อมจะพิสูจน์เลยมั้ยล่ะพี่แค่ไม่อยากเร่งรัด เดี๋ยวจะหาว่าผู้ใหญ่รังแกเด็ก”
“...........” สายตาของเขาที่มองมาที่ฉันแบบนี้...ตายแล้วฉันกำลังจะตาย!
“แล้วอย่าบอกนะว่าชุดนี้เพื่อนซื้อให้เป็ของขวัญ”ได้ยินทุกอย่างเลยนี่หว่า...
--------------------
ฝากไปอ่านต่อที่ ธัญวลัย MEB รีดอะไร เด็กดี ด้วยนะคะ
ที่ไรท์ไม่อัพจบเพราะว่าเื่นี้มีฉาก 18+ ค่อนข้างเยอะ เื่นี้โรมานซ์ 20+ ค่ะ ฟีลกู๊ด
203
