ผู้นำหมู่บ้านเหมากวงและลูกชายเหมาเจ๋อช่วยกันมาส่งไป่จืออิงที่โรงพยาบาลคุณหมอและพยาบาลรีบเย็บาแที่โดนตีมาาแลึกทำให้เืไหลไม่หยุดและเย็บแผลถึงสิบห้าเข็มเมื่อทำแผลเสร็จก็ให้น้ำเกลือแล้วหมอให้นอนรักษาตัวดูอาการที่โรงพยาบาลก่อนสักสามวัน
ผู้นำหมู่บ้านเหมากวง"คุณหมอครับ ค่ารักษาทั้งหมดประมาณเท่าไหร่ครับเพราะผมจะได้เตรียมเงินมาจ่ายวันที่ผมมารับคนเจ็บและญาติๆกลับหมู่บ้าน"
หมอกับพยาบาลมองหน้ากันเพราะตอนนี้ยังไม่รู้เลยต้องรอดูอาการว่าจะฟื้นตัวไวภายในสามวันหรือเปล่าหรือนานกว่านั้นเพราะคนาเ็เสียเืไปมากและฟื้นขึ้นมาสมองยังเป็ปกติหรือเปล่าทั้งหมอและพยาบาลต่างก็กังวลแทนครอบครัวแต่จะพูดให้เสียใจไปมากกว่านี้ก็ไม่ได้เพราะคุณหมอหลิวรู้จักไป่จือซ่งที่ตอนนั้นเข้ามารักษาที่โรงพยาบาลเพราะเกิดอุบัติเหตุข้อมือโดนเครื่องจักรตัดขาดต่อไม่ได้อีกและยังได้ยินข่าวจากชาวบ้านในหมู่บ้านคอมมูนว่าภรรยาที่มีลูกด้วยกันสามคนเอาเงินเก็บของครอบครัวหนีตามผู้ชายต่างเมืองไปอีก แต่พอจะกลับไปอยู่บ้านก็โดนครอบครัวไป่ที่ตอนนี้แม่เลี้ยงและน้องชายและน้องสาวต่างมารดาไม่ให้เข้าไปอยู่ในบ้านใหญ่ไป่อีกและตอนนี้พ่อของไป่จือซ่งก็ทำหนังสือตัดขาดแยกบ้านโดยไม่แบ่งอะไรให้เลย แล้วนี้ลูกสาวต้องมาถูกทำร้ายและมีคนเอาเื่นี้ไปเป่ากาศว่าไป่จืออิงโดนข่มขืนจนาเ็สาหัสเข้าโรงพยาบาลในอำเภอ
ไป่จืออิงคนก่อนเป็เด็กสาวที่อยู่สบายมาก่อนเพราะพ่อและแม่ทำงานโรงงานมีเงินทั้งสองคนมีบ้านพักอาศัยสบายอยู่ในโรงงานมีหนุ่มๆมาชอบหลายคนแต่ไป่จืออิงกลับแอบชอบลูกชายเ้าของโรงงานแต่คุณนายเจียวไม่ชอบไป่จืออิงเพราะเป็แค่ลูกสาวนายช่างในโรงงานเท่านั้นแต่คุณชายรองก็เหมือนจะชอบไป่จืออิงเพราะเป็คนสวยและได้เรียนหนังสือ แต่เมื่อเกิดอุบัติเหตุเครื่องจักรตัดข้อมือของไป่จือซ่งทำให้พิการและทำงานเป็นายช่างเครื่องจักรไม่ได้อีกทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ไป่จืออิงเสียใจมากจากที่เคยเป็คุณหนูเพื่อนๆต่างเอาใจพอมาตอนนี้ไม่มีเพื่อนและไม่ได้เรียนอีก แม่ก็หนีเอาเงินในบ้านไปหมด บ้านก็ไม่มีอยู่ทำให้พยายามที่จะเป็มากกว่าคนรักกับกับลูกชายคนรองเ้าของโรงงานชื่อเจียวโจว คุณนายเจียวเลยต้องส่งลูกชายทั้งสามคนไปเรียนต่อที่ปักกิ่งเพราะมีบ้านอยู่ที่ปักกิ่งหลายหลัง
เมื่อไป่จืออิงรู้ก็เสียใจแต่ก่อนที่ลูกชายเ้าของโรงงานเจียวจะเดินทางไปปักกิ่งก็มีการจัดงานเลี้ยงและในงานเลี้ยงนี้ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันคุณชายรองเจียวโจววางยาพี่ใหญ่ตัวเองให้ได้เสียกับไป่จืออิงแทนตัวเองเพราะไม่อยากให้ไป่จืออิงมายุ่งเกี่ยวกับตัวเองเลยโยนบาปไปให้พี่ใหญ่เจียวลู่รับไป พอคุณนายเจียวรู้จึงต้องทำลายไป่จืออิงและรีบส่งลูกชายทั้งสามคนไปอยู่กับคุณปู่เจียวที่ปักกิ่ง
ไป่จืออิงมีเื่ใหญ่เข้ามาในชีวิตอีกเพราะโดนผู้ชายที่ตัวเองรักวางยาให้ไปนอนกับพี่ชายคนโตหรือพี่ใหญ่เจียวลู่ ทั้งสองคนโดนวางยาพี่ชายโดนน้องชายวางยาให้นอนกับคนรัก ไป่จืออิงโดนคนรักวางยาให้นอนกับพี่ชายตัวเอง
ไป่จืออิงเสียใจมากเดินออกมาจากบ้านร้างหลังโรงงานด้วยความบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ การที่โดนทำร้ายครั้งนี้จะไม่มีวันให้อภัยเลย
เพราะเื่นี้คุณนายเจียวจึงจ้างพวกนักเลงมาข่มขืนไป่จืออิง เพื่อตัดขาดลูกชายทั้งสองคนกับไป่จืออิงไม่ให้มีวันกลับมาสานสัมพันธ์กันได้อีกแต่ไป่จืออิงคนใหม่ไม่รู้เื่นี้
ไป่จือซ่งยังนั่งเฝ้าลูกสาวที่ยังไม่ฟื้นมาั้แ่เมื่อวานแล้ว ส่วนไป่จืออิงหรือใบไผ่ตอนนี้อยู่ในมิติกำลังดูของที่มีอยู่ในมิติว่ามีอะไรบ้าง ดีมากๆยังเอารถมอเตอร์ไซค์คันที่ฉันชอบและคันที่ฉันโปรดมาด้วยทั้งหมดเลยห้าคัน
ใบไผ่เป็เรียนช่างเครื่องยนต์ก็จริงแต่ก็มีเรียนวิชาโทช่างไม้ปลูกบ้านซ่อมแซมบ้านไม้บ้านปูนได้หมดและในร้านของใบไผ่ยังมีพวกแบตเตอรี่รถ แบตเตอร์ไฟ เครื่องปั่นไฟ ซื้อเก็บเอาไว้หลายเครื่องเพราะตั้งใจจะไปมอบให้กับโรงเรียนหรือโรงพยาบาลในชนบทที่ไม่มีไฟได้ใช้ปั่นไฟ และที่ขาดไม่ได้เลย เดี๋ยวนี้ปี2023เขานิยมแผ่นโซล่าเซลล์ผลิตไฟฟ้าจากแสงอาทิตย์กันแล้วแหมมีเครื่องมือครบจริงๆ เหมือนจะให้ฉันไปปลูกบ้านอยู่เลย
เอ้อๆๆอะไรก็ดีทั้งนั้น เดินมาห้องถัดไปก็เป็อาหารสดอาหารแห้งแต่ก็สงสัยว่าใช้ๆไปมันจะหมดหรือเปล่าก็ไม่รู้ มีข้าวกับแป้งเยอะมากขนาดนี้เลยหรอ
พวกเครื่องปรุงอาหารก็มีเยอะแหมน่าจะเงินใส่ตู้วางเอาไว้ด้วย เสียงดังมาจากไหนไม่รู้เ้าก็เอาของพวกนี้ไปขายสิก็จะได้เงิน เอาไปใช้เถอะเพราะของพวกนี้จะใช้ได้ไม่มีวันหมดของทั้งหมดนี้เป็คำขอโทษจากข้ายมทูตหน้าขาว
แต่ว่าเ้าควรออกไปหาพ่อและน้องๆได้แล้วนะเพราะตอนนี้พ่อของเ้ากำลังเป็ห่วงเ้ามาก
วันนี้เป็วันที่สามแล้วที่ไป่จืออิงที่สลบอยู่ยังไม่ฟื้น
คุณหมอและพยาบาลก็สงสารไป่จือซ่งและลูกชายอีกสองคนมากเพราะนั่งเฝ้าที่โรงพยาบาลก็ไม่ได้กินอาหารอะไรกันเลยได้แต่เอาแก้วไปตักน้ำเปล่าเอามานั่งกินกันเพราะไม่กล้าใช้เงินจะเก็บเงินไว้เพื่อเป็ค่ารักษาทำให้ไป่จืออิง
หมอและพยาบาลต้องเอาอาหารมาแบ่งให้สามคนพ่อลูกกินลองท้อง
ไป่จือซ่ง "ขอบคุณครับคุณหมอคุณพยาบาล"
ไป่จือคุนกับไป่จือฟง
"ขอบพระคุณครับคุณหมอคุณพยาบาลที่ช่วยเหลือพวกเรา"
ไป่จืออิงค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็และค่อยๆปรับตาใหัเข้ากับแสงสว่างข้างนอกมิติ
ไป่จือคุน"พี่ใหญ่ฟื้นแล้วครับคุณพ่อนั้นลืมตาแล้ว"
ไป่จืออิง"คุณพ่อ" เพราะจำได้ว่าเห็นก่อนที่จะหลับไปแต่คนอื่นๆจำไม่ได้ไม่รู้ว่าชื่ออะไรกันบ้างแต่เด็กผู้ชายสองคนนี้ต้องเป็น้องชายที่เจอในฝันแต่ไม่รู้ชื่อ
คุณหมอหลิว"ไป่จืออิงฟื้นแล้วหรือจำได้ไหมว่าคนนี้ที่นั่งเฝ้าเธอเป็ใคร"
ไป่จืออิง"คุณพ่อ"
คุณหมอหลิว"แล้วน้องสองคนนี้ละจำได้ไหม"
ไป่จืออิง "จำน้องได้ แต่จำชื่อไม่ได้"
ไป่จือคุน "หาพี่ใหญ่จำชื่อผมไม่ได้ไม่เป็ไรครับผมชื่อไป่จือคุนครับพี่ใหญ่ไป่จืออิง"
ไป่จือฟง "ผมชื่อไป่จือฟงครับ พี่ใหญ่จำชื่อคุณพ่อได้หรือเปล่าครับ"
ไป่จืออิง"พี่ใหญ่จำชื่อคุณพ่อไม่ได้อาฟง"
ไป่จือฟงหัวเราะชอบใจฮ่าๆๆ"ค่อยยังชั่วนึกว่าจะลืมแต่ชื่อน้องนี่ก็ลืมชื่อคุณพ่อด้วยเหมือนกัน คุณพ่อเราชื่อไป่จือซ่งครับ"
ไป่จืออิง"คุณพ่อไป่จือซ่ง น้องรองไป่จือคุน น้องเล็กไป่จือฟงแล้วพี่ใหญ่ชื่ออะไรน้องเล็ก"
ไป่จือฟง"อะไรนะ พี่ใหญ่ลืมชื่อตัวเองด้วยหรือครับพี่ใหญ่ชื่อไป่จืออิงครับ"
ไป่จืออิงหันไปหมอคุณหมอหลิวและพี่ๆพยาบาลที่มายืนอยู่รอบๆเตียง"สวัสดีค่ะคุณหมอเออหนูจำชื่อใครไม่ได้เลยค่ะ"
----------------------------------------
ใบไผ่จำชื่อใครไม่ได้ก็ไม่แปลกอะไร...เตรียมตัวเจอไป่จืออิงคนใหม่ได้เลยจ้า...พี่น้อง
3K
