ในห้างสรรพสินค้า แผนกแม่และเด็ก
เสียงเด็กเล็กใหญ่วิ่งเล่นส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเต็มพื้นที่บริเวณขายของเด็กเล่น อนูปแทรกร่างของเขาเข้าไปในแผนกเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงมีครรภ์ ชายหนุ่มก้มๆเงยๆตามตู้โชว์อุปกรณ์เครื่องใช้มากมายจนเขาเอ่ยปากถามอารีน่าด้วยความสงสัย “อารีน่า ทำไมข้าวของเด็กทารกเยอะแยะไปหมด ผมต้องซื้อของพวกนี้ล่วงหน้าหรือครับ” ชายหนุ่มโอบร่างของเธอเมื่อร่างของชายผิวขาวเดินตัดหน้าพวกเขา “ไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ ของพวกนี้เราซื้อก่อนคลอดสักอาทิตย์ก็น่าจะได้” หญิงสาวเริ่มกวาดสายตามองหาชุดคลุมท้อง เธอพอใจในยี่ห้อของ Floriya เสื้อผ้าเนื้อนุ่มใส่สบาย อนูปเดินตรงเข้าไปเลือกของคนละยี่ห้อ ชายหนุ่มใจร้อนคว้าชุดคลุมท้องจากราวแขวนทั้งหมด 12 ชุดวางลงบนเคาน์เตอร์จ่ายเงิน และเอียงร่างถามพนักงานขายของด้วยความสงสัย “นี่คุณ ผมอยากทราบว่า นอกจากชุดพวกนี้ คนท้อง้าอะไรบ้างครับ” ร่างอารีน่ายืนไม่ห่างจากเขาสักเท่าไหร่ได้ยินบทสนทนา เธอรู้สึกเขากำลังคิดอะไรพิกลๆหรือเปล่า หญิงสาวเดินตรงมาหาชายหนุ่มที่ยืนมองชุดคลุมท้องที่เขาเลือกไว้ อารีน่ามองชุดคลุมท้องที่เหมือนกันเพียงแค่คนละสีเท่านั้น “คุณจะซื้อไปขายเหรอค่ะ” อนูปหันควับและมองที่ชุดพวกนั้น วางมือกดลงบนชุดทั้งหมด “ของคุณ” อารีน่าเลิกคิ้วโกงงามขึ้น “ของฉัน” เสียงคำถามแหลมพร้อมใบหน้ายู้ยี้ไปมา อนูปพยักหน้าแล้วยิ้ม “ใช่ ผมเลือกให้ ลดภาระของคุณแม่ และคุณจะได้ไม่เหนื่อย เราจ่ายเงินและกลับบ้านกัน” อารีน่าคว้าชุดพวกนั้นออกจากเคาน์เตอร์นำมาวางในกะบะด้านหน้า
“นี่คุณอาจารย์ คุณเลือกชุดคลุมท้องให้ฉันเหมือนชุดยูนิฟอร์มเลย แบบเดียวกันหมด คนละสีให้ใส่คนละวันเหรอคะ ฉันไม่เอาค่ะ ฉันขอเลือกเอง” อารีน่าจ้องหน้าของเขา อนูปชี้ไปที่ราวทั้งหมดในแผนกแม่และเด็ก “ให้คุณเลือก 4 ชั่วโมงจะเสร็จไหม คุณถามหาห้องลองเสื้อ คุณจะลองทั้ง12ชุดผมคงต้องนั่งรอทั้งวันใยแมงมุมก็เกาะขึ้นตัวผมทั้งตัวแน่ๆ ” พนักงานขายซุบซิบหัวเราะเมื่อได้ยินอนูปตอบเธอเป็ภาษาอังกฤษรัวเร็วจนเธอเมินหน้าไปทางอื่น “มิน่าถึงไม่มีแฟน” อนูปได้ยินเเววๆ ะโเบาๆใกล้ใบหูของเธอ “คุณพูดอะไรอารีน่า พูดให้ผมได้ยินชัดๆ” อนูปคว้าต้นแขนของเธอไว้แน่น หญิงสาวรีบแกะนิ้วมือของเขาออก “คุณจะพูดภาษาอังกฤษทำไม ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปเดินเล่น ขอฉันเวลาเเค่หนึ่งชั่วโมง” อารีน่าชูนิ้วมือขึ้นเพียงนิ้วเดียว
อนูปวางบัตรเครดิตของเขาในมือของเธอ “ใช้บัตรเครดิตของผม ผมจะไปเดินเล่นแถวนั้น หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น” ร่างของเขาเดินแทรกบรรดาผู้หญิงมีครรภ์ที่เดินเข้ามาในแผนก อารีน่าก้มมองบัตรเครดิตในอุ้งมือของเธอ “ความจริงๆก็ใจดี แต่ไม่รู้จักวิธีเอาใจใครให้เสมอต้นเสมอปลายเท่านั้น”
อนูปเดินวนรอบแผนกของเล่น ชายหนุ่มยืนมองจักรยานเด็กเล็ก และชื่นชมเด็กผู้ชายสองสามคนที่วิ่งไปมา เขาทักทายเด็กวัย 3-4ขวบ และนั่งลงมองดูพวกหนูทั้งหลายชี้ของเล่นที่พวกตน้า ผู้ปกครองและพ่อแม่เข็นรถเข็นให้ลูกนั่งเล่นไปด้วย เลือกของเล่นไปด้วยอย่างเพลิดเพลิน ห่างจากเขาไปเพียง 5เมตร อนูปนั่งมองเด็กผู้หญิงสวมกระโปรงสีฟ้าวัย 3ขวบครึ่ง กำลังะโหยิบกล่องเล่นอย่างหนึ่ง ข้างๆเด็กน้อยคนนั้นมีพ่อแม่อุ้มลูกชายที่เขย่ากระป๋องแป้งทาตัว สักพักเด็กน้อยผู้ชายที่อยู่บนบ่าแกะกระดาษห่อกระปุกแป้ง ทำให้ผงแป้งทาตัวร่วงกระจายฟุ้งไปหมด เด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงสีฟ้าปีนหิ้งขึ้นคว้ากล่องของเล่น แต่เสียหลักล้มลง อนูปกำลังจะเข้าไปช่วยแต่หนูน้อยลุกขึ้นก่อนและวิ่งไปหาแม่ที่รอจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ อนูปยิ้มและหัวเราะความพยายามของหนูน้อยคนนี้
อนูปเดินต่อเพื่อไปซื้อน้ำอัดลมกระป๋อง เขากำลังเลือกเครื่องดื่ม เสียงร้องไห้จ้าขึ้นอย่างดังที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน สายตาของเขามองไปพบว่าหนูน้อยกระโปรงสีฟ้านั่งร้องไห้ ผู้เป็แม่พยายามปลอบใจ “ของเล่นของหนู ของหนู มีคนเอาไป” อนูปมองไปที่หิ้ง เขาจำได้ว่าของเล่นกล่องนี้เหลือเพียงกล่องเดียว ชายหนุ่มจ่ายเงินค่าน้ำอัดลมแล้วเดินตรงมาที่หนูน้อย “สวัสดีครับ ร้องไห้ทำไมครับ” อนูปย่อร่างนั่งลง ฝ่ามือลูบใบหน้าที่แดงของหนูน้อย เช็ดหยดน้ำตาให้หนูน้อย แม่ของเด็กเล่าว่า “ลิลล่า เลือกของเล่นมาค่ะ เธอบอกว่า เหลือชิ้นเดียว เธอวางลงตรงนี้ แล้วมันหายไป” อนูปอุ้มร่างของลิลล่าขึ้น เขากำลังจะปัดผงแป้งแต่ ลิลล่าเห็นกล่องของเล่นในมือของเด็กผู้ชายวัย 9 ขวบ “คนนี้เอาไป” นิ้วมือน้อยๆชี้ไปที่ร่างของเด็กชายวัย 9 ขวบเมื่อสบสายตากับอนูป เด็กชายคนนั้นหลบสายตาและซ่อนร่างหลังพ่อของเขาทันที “คนนี้ใช่ไหม” อนูปชี้ให้ลิลล่าแน่ใจ หนูน้อยพยักหน้า
“ปล่อยไปเถอะค่ะ เดียวฉันพาไปห้างอื่น ซื้อที่นั่นก็ได้ค่ะ” แม่ของเด็กรับร่างของลูกสาวมาอุ้มเอง อนูปเดินตรงไปที่เด็กชายคนนั้น “หนูครับ ของเล่นกล่องหนูหยิบมาจากไหนครับ” คำถามเพียงเท่านี้ ชายร่างใหญ่ผิวขาวสูงกว่าอนูปจับบ่าของเขาและถามว่า “ผมเป็คนหยิบให้ลูกชายของผมเอง มีปัญหาอะไร” เสียงตะคอกดังลั่นเข้าไปในแผนกแม่และเด็ก อารีน่าไม่ได้สนใจ เธอเลือกชุดจวนจะครบ เดินเข้าไปซื้อชุดชั้นในซึ่งแผนกนี้ติดกับแผนกของเล่น อารีน่ามองผ่านๆไปสะดุดร่างของอนูปกำลังยืนจ้องหน้าชายร่างใหญ่ ทั้งคู่กำลังตอบโต้กัน สีหน้าไม่สู้ดีทั้งสองคน “ผมรู้ว่า คุณไม่ได้หยิบมา แต่ของเล่นนี้เด็กน้อยคนนั้นเป็คนหยิบมา แต่ลูกชายของคุณคิอขโมย”
“ขโมย !!!” ชายร่างใหญ่เดินเข้าไปผลักร่างอนูปอย่างแรง เสียงผู้คนส่งเสียงห้ามทั้งพนักงานเคาน์เตอร์กดสัญญาณเรียกรปภในห้างทันที “เดียวก่อนค่ะ” เ้าหน้าที่ของแผนกขายของเล่นรีบวิ่งมายุติศึกก่อนที่จะมีการชกต่อย “รอสักครู่ เราจะเปิดกล่อง CCTVให้ค่ะ ว่าใครเป็คนหยิบ ตอนนี้ใจเย็นๆก่อนค่ะ” อารีน่ารีบเดินเข้ามาจับแขนของอนูปไว้ “อนูปค่ะเกิดอะไรขึ้นค่ะ” เธอดึงร่างของเขาให้ห่างออกมา “นี่คุณ คาร์โลน ไม่ต้องเปิดกล่องให้เสียเวลา คุณมากลับผมตอนนี้เลย” น้ำเสียงของอนูปเหมือนกระด้างไม่มีความอ่อนโยน ใบหน้าแดงก่ำ อารีน่าปล่อยแขนของเขา คาร์โลนเ้าหน้าที่ของแผนกของเด็กเล่นรู้จักอนูปมาก่อน
คาร์โลนเดินตามอนูปไปที่หิ้งวางของเล่น อนูปชี้ไปที่เศษผงแป้งและรอยเท้าเด็กที่ปีนขึ้นไปหยิบกล่องของเล่น ทั้งคู่เดินกลับมาที่เดิม “หนูชื่อลิลล่า ใช่ไหม ขอดูรองเท้าคะ” ลิล่าก้าวเดินออกมา ร้องเท้ามีรอยเปื้อนของผงแป้งเด็กทาตัวทั้งสองข้าง ส่วนเด็กผู้ชายเริ่มรู้สึกตัวว่าตนทำผิดวางกล่องของเล่นลงในตะกร้า “คราวนี้ เรารอเพียง 5 นาทีค่ะ พนักงานจะโทรมาบอกว่า ใครเป็คนหยิบของเล่นจากตรงนั้นมาตรงนี้” เพียง 5นาทีเ้าหน้าหญิงวิ่งเข้ามาพร้อมภาพถ่ายจากกล้องโทรทัศน์วงจอปิด คาร์โลนตรวจภาพทั้งหมดแล้วส่งให้พ่อของเด็กผู้ชายดูอีกครั้ง “กล่องของเล่นนั้น ควรจะเป็ของลิลล่าค่ะ ดิฉันขอคืนให้หนูน้อยนะคะ” คาร์โลนหยิบกล่องของเล่นส่งคืนให้ลิลล่า “คราวนี้หนูไปชำระเงินกับคุณแม่นะคะ”
ชายร่างใหญ่และลูกชายวัย9ขวบก้มหน้าชำระเงินที่เคาน์เตอร์ไม่พูดอะไรต่อ “เอาหล่ะค่ะ ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้วค่ะ ขอบคุณมากอนูป” ร่างของทั้งสองสวมกอดกัน “ผู้หญิงคนนี้ใคร” คาร์โลนเ้าหน้าที่ของห้างคือเพื่อนเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน “เธอคือ ภรรยาของฉัน” คาร์โลนได้ยินแค่นั้นโบกมือให้กับอารีน่าที่ยืนมองร่างของลิลล่า หนูน้อยจ้ำมำน่ารักแก้มแดง หญิงสาวเดินตรงเข้าไปทักทายกับลิลล่าด้วยความเอ็นดู “หนูได้ของเล่นแล้ว ดีใจไหมค่ะ” ลิลล่ายิ้มจนแก้มปริ ชี้นิ้วไปที่ร่างของอนูปที่ยืนคุยกับคาร์โลน “ลุงใจดีค่ะ”
เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง อารีน่าจ่ายเงินค่าเสื้อผ้าและของใช้เพิ่มเติม “เสร็จแล้วใช่ไหมครับ คุณแม่” อนูปก้มลงมองถุงเสื้อผ้า 5-6ใบ “ชุดพวกนี้ใช้ถึงวันคลอดหรือเปล่า ถ้าไม่พอก็ซื้อให้ครบที่เดียวนะครับ” อารีน่าอดหัวเราะไม่ได้ “คุณลำบากมากก็ไม่ต้องมาก็ได้ ขอยืมรถเก๋งสักวัน ฉันจะมาซื้อเองค่ะ" อนูปนึกในใจพร้อมขมวดคิ้ว
"มีครั้งหน้าด้วย"
ชายหนุ่มเริ่มเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยถุงชุดเสื้อคลุมท้อง เมื่อทั้งคู่เดินผ่านสวนอาหารชั้นที่ 2G “ฉันหิวค่ะ” อนูปหยุดรถเข็นทันที “กลับบ้านครับ ผมไม่ให้คุณกินอาหารพวกนี้” อารีน่ามองไปร้านพิซซ่า เธอรู้สึกหิวจัดขึ้นมากกว่าเดิม แต่ไม่กล้าบอกเขา เธอนึกถึงคำพูดของดานิมแล้วหยิกเเขนตนเองเตือนสติว่าห้ามกินห้ามพูดต่อหน้าอนูป
อารีน่าเดินกลับมาที่ลานจอดรถในอาการไม่พอใจ แต่เธอมองใบหน้าของด้วยสายตาแปลกๆ "ทำไมมองหน้าผมแบบนัั้น" อนูปยิ้มให้เธอ เขาชอบการแต่งกายของเธอ เรือนร่างของอารีน่าที่ดูแลมาอย่างดี ผิวพรรณเปล่งปลั่งมากขึ้นเมื่อเธอได้ทานอาหารถูกสุขลํกษณะ "ดามินบอกว่า คุณไม่ชอบเด็กผู้หญิง ทำไมคุณช่วยหนูน้อยคนนั้นคะ" อนูปเปิดท้ายรถวางถุงเสื้อผ้าและปิดอย่างแรง "ปิดเบาๆก็ได้ค่ะ" อารีน่าก้าวเข้าไปนั่งข้างคนขับรัดสายเข็มขัดนิรภัย อนูปก้าวเข้ามานั่ง "ใครบอกคุณแบบนั้น ผมรักเด็กครับ แต่ลูกสาวของไอ้นั่น มันดื้อเหมือนตัวอะไรไม่รู้ นั่งเล่นกับผมเ้าหนูปีนขึ้นบนหัวผม ซนมากจนผมคิดว่าเด็กผู้หญิงซนเหมือนกันหมด แต่ลิลล่าน่ารักและนุ่มนวลน่ารักมากๆ"
228
