หลังจากพ่อเลี้ยงก็ออกไป ผมก็ถูกยายเรียกให้ไปช่วยเก็บจาน
"ทำไมวันนี้เราถึงไม่มาช่วยยายตอนเช้าล่ะมินทร์ แล้ววันนี้พ่อเลี้ยงก็ลงมาสายด้วย เกิดอะไรขึ้น เราตื่นสายใช่ไหม? " ยายพรถามออกมาเสียงเรียบ นี่คือสิ่งที่น่ากลัวมากว่าการดุด่าเสียงดังเสียอีก
"ขอโทษครับ มันเป็ความผิดของมินทร์เองที่ตื่นสาย"ผมพูดขอโทษพร้อมกับเข้าไปกอดอ้อนยาย
"ไม่ต้องมาอ้อนเลย ยายนะไม่ได้ว่าอะไรหรอก แต่พ่อเลี้ยงนะสิที่จะไปทำงานสายเพราะเราตื่นสายไงล่ะ แล้วอย่าตื่นสายอีกละหรือเป็อะไรก็บอกยายก่อนก็ได้ ยายจะได้ให้คนไปดูแลพ่อเลี้ยงแทนเรา"
"ครับต่อไป มินทร์จะไม่ตื่นสายอีกแล้วครับ"ผมพูดอ้อนทั้งที่ยังกอดยายพรเอาไป
"แล้วทำไมเราถึงตื่นสายได้ละ ปกติเราไม่ได้ตื่นสายนิ เป็อะไรหรือเปล่าลูก " ยายพร ถามมินทร์ออกไปด้วยความเป็ห่วงหลานตัวเอง
"เอ่...อ คือมินทร์ไม่ได้เป็อะไรหรอกครับยาย มินทร์แค่ลืมปลุกนาฬิกาก็เท่านั้นเองครับ" มินทร์โกหกยายไปคำโต พร้อมกับรู้สึกผิดในใจ แต่เขาไม่สามารถบอกใครได้จริง ๆ เื่ของเขากับพ่อเลี้ยง เพราะแม้จะบอกเล่าออกไปก็ไม่เห็นจะมีอะไรดีขึ้นมา นอกจากทำให้ยายคิดมาก แล้วผมโดนด่าเพิ่มก็เท่านั้น
"งั้นก็ดีแล้วที่ไม่ได้เป็อะไร ถ้างั้นตอนนี้ก็ไปเก็บผักในสวนมาให้ยายหน่อย ยายจะเตรียมทำอาหารกลางวันไว้ให้พ่อเลี้ยง
"ครับยาย"
ตอนกลางวัน
รถกระบะยี่ห้อดังก็ขับมาจอดบริเวณหน้าบ้าน บ่งบอกให้คนภายในบ้านรู้ถึงการมาของพ่อเลี้ยงนายใหญ่ของบ้าน ได้กลับมาจากที่ทำงานแล้ว
"พ่อเลี้ยงกลับมาแล้วหรือคะ ทานข้าวมาหรือยัง? นมยังไม่ได้เตรียมอะไรเลยไม่คิดว่าพ่อเลี้ยงจะกลับมาทานข้าวกลางวันที่บ้าน” ยายพรทักทายพร้อมถามออกมา
แต่ดูเหมือนสายตาของพ่อเลี้ยงจะมองเข้าไปในบ้านเพื่อหาอะไรสักอย่าง วินที่เป็มือขวาจึงบอกออกมาแทน
“พ่อเลี้ยงยังไม่ได้ทานอะไรมาเลยครับคุณนม”
“ถ้างั้นพ่อเลี้ยงรอนมแป๊บหนึ่งนะคะ เดี๋ยวนมจะรีบทำอาหารจัดโต๊ะให้"ยายพรเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนใจ
แต่ดูเหมือนว่าพ่อเลี้ยงัไม่ได้ใส่ใจคำพูดของแม่นมพรแม้แต่น้อย และถามขึ้นมาแทนการตอบคำถาม
"นมครับ มินทร์อยู่ไหน? "
"อ่อ เ้ามินทร์มันไปช่วยแม่ครัวเขาทำอาหารให้กับคนงานที่โรงอาหารกลางค่ะ เห็นว่าวันนี้มีแม่ครัวคนหนึ่งลา นมก็เลยให้มินทร์ไปช่วย พ่อเลี้ยงมีอะไรจะใช้มันหรอคะ ให้นมบอกคนไปตามมันให้ไหมคะ? "
"ไม่เป็ไรครับนม เดี๋ยวผมว่าจะแวะไปที่โรงอาหารกลางพอดี ถ้าอย่างนั้นนมก็ไม่ต้องตั้งโต๊ะก็ได้ครับ ผมจะไปทานที่โรงอาหารกลางเลยครับ ส่วนอาหารมื้อนี้ให้คนอื่นในบ้านทานไปเลยก็ได้ครับนม "
"เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะพ่อเลี้ยง" ยายพรตอบกลับออกมาด้วยยิ้ม พร้อมกับมองตามหลังพ่อเลี้ยงอย่างมีนัยสำคัญบางอย่าง ทำเธอจะไม่รู้ละว่าการกระทำของพ่อเลี้ยงที่เป็อยู่มันคืออะไร แล้วก็ที่มินทร์ตื่นสายเพราะอะไร เธออายุปูนนี้แล้วทำไมจะมองไม่ออก แต่เธอก็ไม่อยากพูดอะไรออกไปเพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่ต้องพูด
พ่อเลี้ยงกลับมาจากการทำงานก็เดินเข้ามาในบ้าน แต่วันนี้แปลกเพราะไม่มีเลขาส่วนตัวมารับที่หน้าบ้านเหมือนเช่นเคย ซึ่งทำให้หนุ่มใหญ่รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
โรงอาหารกลาง
พ่อเลี้ยงัก็เดินทางไปยังโรงอาหารกลาง ที่มีคนงานนับพันคน กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ ซึ่งการมาของพ่อเลี้ยงั ทำให้เสียงพูดคุยที่ดังไปทั่วโรงอาหารกลางเงียบลงทันตา พร้อมกับทุกคนพร้อมใจกันทำความเคารพพ่อเลี้ยงอย่างพร้อมเพรียงกัน
"ตามสบายเถอะ กูแค่มากินข้าว"
"ครับ /ค่ะ พ่อเลี้ยง "
"ชินไปบอกให้ มินทร์เตรียมอาหารมาให้กูเดี๋ยวนี้! " พ่อเลี้ยงออกคำสั่งเสียงเข้ม เพราะกำลังหงุดหงิดและรู้สึกอารมณ์เสียั้แ่ที่บ้านมาแล้ว
"ครับพ่อเลี้ยง "
หลังครัว
มินทร์กำลังช่วยแม่ครัวคนอื่นทำอาหารกันอยู่
"มินทร์ มินทร์ " เมื่อมีคนเรียกชื่อ มินทร์ก็ขานรับอัตโนมัติทั้งที่ยังไม่ให้ไปมอง เพราะอยู่ที่นี่จะมีคนเรียกบ่อย ดังนั้นมินทร์เลยขานตอบไปก่อนค่อยมองหน้าที่หลัง
"ครับ" พอหันไปมองก็ต้องใ เมื่อเห็นวินมือขวาขอพ่อเลี้ยงมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ทำไมไม่อยู่กับพ่อเลี้ยงล่ะ
"อ่าว ! พี่ชินมาได้ยังไงครับ แล้วพ่อเลี้ยงละครับ พี่ไม่ต้องอยู่กับพ่อเลี้ยงหรอ "
"พ่อเลี้ยงก็มาด้วย แล้วก็บอกพี่ให้มาบอกมินทร์ว่าให้เตรียมอาหารไปให้ท่านเดี๋ยว ดูจากสีหน้าตอนนี้พี่ว่าพ่อเลี้ยงน่าจะหิวมากแน่ ๆ ท่านดูอารมณ์ไม่ค่อยดี "
"แย่แล้ว ! เดี๋ยวผมจะรีบทำกับข้าวออกไปให้ครับ พี่ชินรีบไปดูพ่อเลี้ยงก่อนนะครับ เอาน้ำเย็นนี้ไปด้วย พ่อเลี้ยงเป็คนขี้ร้อนและไม่ชอบคนเยอะ พี่ชินไปดูแลพ่อเลี้ยงก่อนนะเดี๋ยวผมตามไป" จากนั้นมินทร์ก็รีบทำอาหารที่พ่อเลี้ยงชอบ แล้วก็รีบนำออกไปให้พ่อเลี้ยง
10 นาทีผ่านไป ~~
"ช้า ! "คำพูดแรกของการพบหน้ากัน พ่อเลี้ยงก็พูดตำหนิออกมาทันที ด้วยเสียงเข้มและไม่สบอารมณ์ พร้อมกับตอนนี้พ่อเลี้ยงมีเหงื่อออกเยอะมาก ทำให้มินทร์รีบเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อให้พ่อเลี้ยงด้วยความเคยชิน
"ผมขอโทษครับพ่อเลี้ยง ผมไม่คิดว่าพ่อเลี้ยงจะมาทานอาหารที่นี่ ผมก็เลยไม่ได้เตรียมเอาไว้ครับ "
"หึ ! มึงรู้ใช่ไหมว่ามึงบกพร่องต่อหน้าที่"
"ครับ พ่อเลี้ยง "ผมตอบรับพ่อเลี้ยงเสียงสั่น ๆ สีหน้าพ่อเลี้ยงตอนนี้น่ากลัวมากเลยครับ คนทั้งโรงอาหารขนาดใหญ่นี่เงียบกันหมด ทุกคนก็รีบทานแล้วก็รีบออกจากตรงนี้
หลังจากเตรียมอาหารเสร็จ ผมคิดจะขอพ่อเลี้ยงไปช่วยงานในครัวต่อ เพราะผมไม่อยากอยู่ตรงนี้ตอนที่พ่อเลี้ยงกำลังอารมณ์ไม่ดีครับ มันไม่ปลอดภัยสำหรับผมเลย
"ผมขอตัวไปช่วยงานในครัวนะครับ"
"แล้วมึงจะให้กูนั่งทานคนเดียวหรือไง มึงฟังที่กูพูดไม่เข้าใจใช่ไหม แล้วนั่นหน้าที่ของมึงหรอห๊ะ! " พ่อเลี้ยงพูดออกมาเสียงเข้ม พร้อมกับมองมาที่ผม
"เอ่อ..คือว่า" ผมไม่รู้จะตอบพ่อเลี้ยงไปอย่างไรดีครับ ผมไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยง้าให้ผมทำอะไรกันแน่
"มึงทำหน้าที่ของมึงดีแล้วหรอ ถึงเสนอหน้าไปช่วยคนอื่นเขา" พ่อเลี้ยงพูดออกมาเสียงเข้มดูเหมือนว่าเขาจะหงุดหงิดมากกว่าเดิม ส่วนผมก็ได้แต่ก้มหน้าเพื่อรับคำตำหนิ
"มึงอยู่ดูแลกูนี่แหละ เดี๋ยวกูกินเข้าเสร็จ มึงจะโดนไม่น้อย"
"ครับ"
โปรดติดตามตอนต่อไป >>>>>
683K
