ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 48 รอยแดง

“ท่านแม่ขอรับ” เซียวจิ่งยู๋มาถึงก็ตะโกนเรียกทันทีเพราะเขาเข้าไปในห้องนอนของท่านแม่ไม่ได้
นี่มันต้องเป็นฝีมือของท่านพ่อเป็นแน่ที่กันเขาออกห่างจากท่านแม่ น่าเจ็บใจนักที่เขาช่วยท่านแม่ไม่ได้
“หรือว่าท่านหมอจะยังมาไม่ถึง” ชิวสี่หลัวกว่าเพราะบ้านเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่เลย เป็นไปได้ว่าเว่ยลู่เซียนจะยังมาไม่ถึงที่พัก แล้วชายคนนั้นพาเว่ยลู่เซียนไปไหนกันนะ
เซียวจิ่งยู๋ขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ ท่านพ่อต้องแกล้งอะไรท่านแม่เป็นแน่ ท่านแม่ถึงได้เป็นเช่นนั้น
เขาคงต้องนั่งรอข้างนอกจนกว่าท่านแม่จะออกมานั้นแหละ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขาต้องนั่งรอท่านแม่ของเขา แต่ตอนนี้ท้องของเขาร้องหิวอีกแล้ว
“อิอิ จิ่งยู๋หิวอีกแล้วหรือ พี่สาวทำอาหารไม่เป็นด้วยสิ เราไปซื้ออาหารมาทานที่นี่กันดีหรือไม่ เผื่อท่านหมอกลับมาแล้วจะได้ทานพร้อมกับพวกเราด้วย” ชิวสี่หลัวหัวเราะอย่างอดไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงท้องร้องของเซียวจิ่งยู๋ พลางกล่าวบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“อืม~ เข้าใจแล้วเราจะไปซื้ออาหารมารอท่านแม่กัน” เซียวจิ่งยู๋ครุ่นคิดก่อนจะยอมไปซื้ออาหารเพื่อมารอทานพร้อมกับท่านแม่ของเขา

เว่ยลู่เซียนที่เผลอหลับไปก็ตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกหิวแต่ก็ขยับตัวไปไหนไม่ได้ เมื่อนางถูกชายหนุ่มกอดรัดไม่ยอมปล่อย
“ทำไมตื่นเร็วนักล่ะ” เซียวป้อจ้านเอ่ยถามเมื่อเห็นคนในอ้อมกอดตื่นขึ้นมาทั้งที่เพิ่งนอนหลับไปเอง
ทำไมเขาถึงรู้นะหรือ นั่นก็เป็นเพราะว่าเขามองนางตั้งแต่ที่นางยังไม่หลับจนนางหลับและถึงเวลาที่นางตื่นขึ้นมาอย่างไรเล่า
“หิว” บอกออกไปทั้งที่ไม่จำเป็นต้องบอกอีกฝ่ายก็ได้ อะไรหลายๆ อย่าง
มันทำให้นางรู้สึกแปลกๆ ที่ได้อยู่กับชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักไม่ได้นาน ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก และความรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจนั้นอีก มันคืออะไรกัน
“อยากทานอะไรละ” เซียวป้อจ้านเอ่ยถามเว่ยลู่เซียนที่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์ สงสัยนางจะหิวมากๆ สินะ ถึงได้แสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา
ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนนางก็ยังเป็นเหมือนเดิม ขนาดมาเกิดใหม่ก็ยังมีนิสัยเหมือนเดิมติดตัวมาด้วย
“เรื่องของข้า” เว่ยลู่เซียนตอบกลับไปพลางดิ้นออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายไปด้วย
“งั้นก็หมายความว่าเจ้าไม่หิว” เซียวป้อจ้านเอ่ยถามพลางยิ้มอย่างเหนือกว่าเมื่อได้เห็นสีหน้าของนางที่ชักสีหน้าใส่เขา
“จะทำให้ข้าทานหรือไง” เว่ยลู่เซียนถามไปงั้นๆ ไม่ได้คาดหวังอะไร นางเพียงแค่ประชดอีกฝ่ายไปเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบออกมาเช่นนี้
“อืม” เซียวป้อจ้านเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับจ้องหน้าของเว่ยลู่เซียนไปด้วย จากนั้นก็ยิ้มที่มุมปากเมื่อได้เห็นท่าทีตกใจของเว่ยลู่เซียน
“ล้อกันเล่นอยู่หรือไง” เมื่อตั้งสติได้เว่ยลู่เซียนก็กล่าวถามทันที มันไม่ตลกเลยสักนิดที่อีกฝ่ายจะทำเรื่องเช่นนี้กับนางทั้งที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มาแท้ๆ
“หน้าข้ามันบอกว่าล้อเล่นหรือไงกัน” เซียวป้อจ้านกล่าวขึ้นอย่างไม่ชอบใจเขาเคยทำอะไรแล้วถูกใจนางบ้างหรือไม่ ลืมไปว่าเขาไม่ใช่คนที่นางรัก
เมื่อเซียวป้อจ้านคิดได้แบกนั้นก็ลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกไปด้านนอกทันที ถ้ายังอยู่กับนางต่อมีหวังเขากับนางต้องทะเลาะกันแน่นอน
“เป็นอะไรของเขากัน” เว่ยลู่เซียนพึมพำอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำของอีกฝ่าย
พลางลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็วป่านนี้เซียวจิ่งยู๋จะเป็นยังบางนะ ไม่เห็นเซียวจิ่งยู๋เลย หรือว่าอยู่กับชิวสี่หลัวกัน
“เจ้าเป็นใครนะ เข้ามาที่นี่ได้ยังไง!!”
เสียงร้องข้างนอกทำให้เว่ยลู่เซียนที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จเดินออกไปด้านนอก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“แล้วเจ้าเล่าเป็นใครกัน” เซียวป้อจ้านเอ่ยถามแม้จะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่มาชอบเว่ยลู่เซียนของเขา
“ทำไมข้าต้องตอบเจ้าด้วย” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้นเขารู้สึกไม่ชอบคนตรงหน้าอย่างไรก็ไม่รู้เหมือนเป็นศัตรูกันทั้งที่ยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ
“ข้าก็ไม่จำเป็นต้องตอบเจ้าเหมือนกัน” เซียวป้อจ้านกล่าวจบก็เดินเข้าห้องครัวทันที
“ท่านหมอชายคนนั้นเป็นใครกันขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยถามทันทีที่เห็นหน้าของเว่ยลู่เซียนออกมาจากห้องนอน
“ไม่รู้” เว่ยลู่เซียนตอบเสียงเรียบพลางเดินไปนั่งลงที่กลางห้อง
“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ” เสียงร้องมาพร้อมกับร่างเล็กที่กระโจนเข้ามากอดเว่ยลู่เซียนทันที
“เจ้าไปไหนมา” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามก่อนจะได้รับคำตอบเมื่อมองไปที่ชิวสี่หลัวที่เดินเข้ามาด้านในพร้อมกับอาหาร
“คอของท่านหมอเป็นอะไรหรือเจ้าคะ” ชิวสี่หลัวที่เดินเข้ามาก็ร้องทักทันทีเมื่อสังเกตเห็นรอยแดงๆ ตามลำคอ ท่านหมอถูกตัวอะไรกัดมาหรือเปล่านะ
“คอ?” เว่ยลู่เซียนทวนเบาๆ พลางเอื้อมมือไปลูบคอของตัวเองไปด้วยอย่างสงสัย
พลางนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็พอจะรู้แล้วว่ารอยมาจากใคร
“อาหารเสร็จแล้ว” เซียวป้อจ้านเอ่ยบอกพลางโบกมือไปมาอาหารก็มาวางอยู่บนโต๊ะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เขาไม่ได้สนใจสายตาของเว่ยลู่เซียนที่ส่งมาให้เขาเลยสักนิด เผลอมองรอยแดงที่ต้นคอของเว่ยลู่เซียนก็อดไม่ได้ที่จะภูมิใจ
“อะไรกัน ท่านพ่อทำอาหารให้ท่านแม่ด้วยหรือขอรับ” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยถามอย่างสงสัย คนอย่างท่านพ่อของเขาเนี่ยนะจะทำอาหารให้ใครทาน ขนาดเขายังไม่เคยได้ทานเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่มันเรื่องอะไรกันข้างงไปหมดแล้ว” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปมาก่อนจะเอ่ยถามอย่างงุนงง นี่มันเรื่องอะไรกันเขาตามไม่ทันหรือเขาพลาดอะไรไปหรือเปล่า
“นี่ท่านพ่อของข้าเองขอรับท่านอา” เซียวจิ่งยู๋เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มแม้จะไม่อยากจะกล่าวแบบนั้นก็ตามแต่เขาไม่ยอมให้คนมาเกี้ยวท่านแม่ของเขาแน่นอน
“อะไรนะ!!” หลิ่วหมิงจื่อกล่าวขึ้นอย่างตกใจเมื่อได้รับคำตอบแบบนั้นจากเซียวจิ่งยู๋ ไม่จริงน่า เซียวจิ่งยู๋ล้อเขาเล่นแน่ๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 48 รอยแดง

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 48 รอยแดง

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้