ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ห้องเก็บของของตระกูลหานตั้งอยู่ด้านหลังเรือนไป๋เฉ่าซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยหลักของหานฉงอันมันเป็นห้องเก็บของลับใต้ดิน มีองครักษ์คอยผลัดเวรเฝ้าห้องเก็บของที่ประตูทางเข้าและองครักษ์เหล่านี้ก็มีความสามารถไม่น้อย แต่ละคนล้วนแต่เก่งกาจด้านวิทยายุทธ์แม้ว่าหานฉงอันจะถูกคุมขังทว่าพวกเขาก็ยังคงอยู่ที่นี่เพื่อรอให้ผู้นำตระกูลคนต่อไปปรากฏตัว

        ห้องเก็บของเป็นพื้นที่ต้องห้ามไม่อนุญาตให้เข้าใกล้ตามอำเภอใจ ไกลจากห้องเก็บของ คนรับใช้ก็หยุดฝีเท้าลง“เชิญหวังเฟยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรอท่านอยู่ที่นี่”

        หานอวิ๋นซีเดินเข้าไปทันใดนั้นองครักษ์ก็ก้าวมาขวางนางไว้ “ใครกันกล้าเข้าใกล้ห้องเก็บของโดยไม่ได้รับอนุญาต?”

        “หานอวิ๋นซีบุตรสาวคนโต” หานอวิ๋นซีตอบอย่างเย็นชา

        องครักษ์มองอย่างจริงจังเช่นนั้นจึงจะจำหานอวิ๋นซีขึ้นมาได้ ทว่ายังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉย“ในเมื่อเป็นคุณหนูใหญ่ เช่นนั้นก็ควรที่รู้กฎของตระกูลหาน”

        หานอวิ๋นซีหยิบกุญแจห้องเก็บของออกมาอย่างใจเย็น“การเห็นกุญแจห้องเก็บของก็เหมือนกับการได้พบผู้นำของตระกูลพวกเจ้าเองก็คงจะรู้เหมือนกันสินะ”

        เมื่อเห็นสิ่งนี้องครักษ์ก็ตกใจเหล่าองครักษ์หลายคนก็โน้มตัวมาและรู้ว่านั่นคือกุญแจของห้องเก็บของของจริง

        แน่นอนว่าการได้เห็นกุญแจห้องเก็บของก็เหมือนได้พบผู้นำของตระกูลพวกเขาที่เป็นคนรับใช้ ไม่มีสิทธิ์ถามหานอวิ๋นซีว่าได้กุญแจมาจากไหนทำได้เพียงปล่อยนางไปด้วยความเคารพเท่านั้น

        หานอวิ๋นซีเดินเข้าไปดูใกล้ๆตั้งแต่ยังเด็ก นางได้ยินมาว่าห้องเก็บของของตระกูลหานนั้นใหญ่มากแต่เมื่อเดินเข้าไปด้วยตัวเองถึงได้รู้ว่ามันใหญ่มากขนาดไหน

        เมื่อใช้กุญแจเปิดประตูห้องเก็บของใหญ่ก็พบว่ามีสองห้องทางซ้ายและขวา ทางซ้ายคือคลังเงินเต็มไปด้วยทองแท่งและเงินมากมายซึ่งเป็นเงินสำรองของตระกูลหานมันจะไม่ถูกนำมาใช้อย่างเด็ดขาด เว้นแต่จะเป็นทางเลือกสุดท้าย

        ทางด้านขวาคือคลังยาทันทีที่หานอวิ๋นซีมาถึงประตู กลิ่นของยาก็โชยมากระทบใบหน้ากลิ่นที่คุ้นเคยนี้ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาก

        คลังยานี้เป็นเหมือนห้องตำราเล็กๆมีชั้นวางยาสูงตระหง่านหลายชั้นมีการแบ่งประเภทของวัตถุดิบยาที่ด้านข้างของชั้นวางยาแต่ละชั้นและชื่อของยาจะเขียนไว้ที่ด้านหน้าของลิ้นชักบนชั้นวางการจำแนกประเภทมีรายละเอียดชัดเจนและง่ายต่อการค้นหา

        ในไม่ช้าหานอวิ๋นซีก็พบยาพิษชนิดหนึ่ง ตระกูลหานไม่ใช่ตระกูลยาพิษแต่เป็นตระกูลแพทย์ยาพิษในที่นี้ไม่ใช่ยาพิษในความหมายที่แท้จริงแต่เป็นสมุนไพรพิษที่สามารถใช้เป็นยาได้

        ถ้าไม่หาดูก็คงไม่รู้แต่เมื่อหาเจอก็ตกใจตำแหน่งที่เก็บยาของตระกูลหานนั้นอยู่สูงกว่าที่หานอวิ๋นซีคิดไว้มากเพียงแต่น่าเสียดายที่นางค้นลิ้นชักทุกลิ้นชักในหมวดหมู่ยาพิษทีละรายการแม้กระทั่งตู้ที่แอบอยู่นางก็ค้นหาทั้งหมดแล้ว ทว่ากลับพบแค่เพียงพิษงูทั่วไปของงูเจ็ดชนิดและไม่พบอีกสามชนิดที่นางกำลังมองหา

        ดูเหมือนว่าพิษงูสามชนิดไม่ได้มาจากตระกูลหานและเงื่อนงำนี้ก็ถูกตัดไปอีกครั้ง

        หานอวิ๋นซีปิดลิ้นชักสุดท้ายและถอนหายใจเบาๆในขณะเดียวกัน หางตาก็เหลือบไปเห็นโต๊ะที่มีหนังสือหลายเล่มวางอยู่ จึงพลิกดูไปมาอยู่ครู่หนึ่ง

        หานอวิ๋นซีเดินเข้าไปพลิกไปที่ปกและเห็นคำว่าตำราแพทย์ตระกูลหานตัวโตๆ อยู่บนหน้าปกที่แท้สิ่งนี้ก็อยู่ที่นี่นี่เอง!

        หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งหานอวิ๋นซีก็เก็บตำราแพทย์ตระกูลหานลงในแขนเสื้อริมฝีปากของนางก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย และพูดกับตัวเองว่า“ยังเร็วเกินไปที่จะให้อี้เอ๋อร์ ข้าเก็บไว้ก่อนก็แล้วกัน!”

        ตลอดทางออกจากห้องเก็บของหานอวิ๋นซีก้มหน้าลงครุ่นคิด ความสงสัยในตระกูลหานสามารถตัดออกได้แล้วตอนนี้ต้องดูว่าทางฝั่งมู่ชิงอู่พบเบาะแสบ้างหรือไม่

        หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เจอกับกู้เป่ยเยวี่ยในเร็วๆนี้ หากมีหนทางของเขา นางจะได้ไม่ต้องตามหาอย่างลำบากเช่นนี้

        หลังจากออกจากห้องเก็บของได้ไม่นานคนรับใช้ที่เฝ้าอยู่ที่ประตูก็เดินเข้ามาหา “หวังเฟยจะเสด็จกลับจวนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมจะได้ไปส่งท่าน”

        หานอวิ๋นซีหรี่ตามองเขาและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“เจ้าชื่ออะไร?”

        “ทูลหวังเฟยกระหม่อมมีนามว่าหวังเสี่ยวซื่อ เป็นหัวหน้าที่ประตูใหญ่กระหม่อมรู้ทุกเรื่องที่เข้าออกในจวนพ่ะย่ะค่ะ” หวังเสี่ยวซื่อตอบอย่างเร่งรีบ

        หานอวิ๋นซีที่กำลังกังวลว่าจะไม่มีใครว่างแต่คิดไม่ถึงว่าจะส่งคนที่มีประโยชน์เช่นนี้มาให้นาง

        นางพูดกระซิบว่า“ดูแลทางฝั่งอี๋เหนียงเจ็ดให้มากหน่อย เข้าใจหรือไม่?”

        ขณะที่พูดก็โยนเงินให้ “ไปดื่มกับพวกพี่น้องเสีย ข้าจำทางไปจวนตระกูลหานได้!”

        หวังเสี่ยวซื่อที่เป็นคนฉลาดรับเงินมาอย่างมีความสุขและพูดขอบคุณนางครั้งแล้วครั้งเล่า “ขอบพระทัยสำหรับความกรุณาของหวังเฟยกระหม่อมจะทำให้ดีที่สุดเพื่อท่าน”

        หานอวิ๋นซีที่เดินออกไปไกลแล้วทว่าหวังเสี่ยวซื่อยังคงยืนอยู่ที่เดิมและจมอยู่ในความสุขเขาเป็นองครักษ์เฝ้าประตูมาหลายปีแล้วและในที่สุดวันนี้เขาก็ได้รับโอกาสเลื่อนขั้น แล้วจะไม่ให้เขามีความสุขได้อย่างไรกัน?

        ไม่ต้องพูดถึงสถานะอันสูงส่งของฉินหวังเฟยหรอกแค่บอกว่านางมีกุญแจห้องเก็บของอยู่ในมือ ในภายภาคหน้าหากไม่ใช่นางที่เป็นผู้นำตระกูลแล้วจะเป็นใครล่ะ? ในการต่อสู้ของตระกูลใหญ่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับคนตัวเล็กๆ อย่างเขาในการยืนหยัดในฝักฝ่ายตราบเท่าที่เขาติดตามฉินหวังเฟยไม่ผิดฝ่ายในการต่อสู้เพื่อการเป็นผู้นำตระกูลอย่างแน่นอน

        หลังจากเลือกฝ่ายได้แล้วแน่นอนว่าเขาต้องลากเหล่าพี่น้องมาเพื่อรับใช้อี๋เหนียงเจ็ด เมื่อคิดเช่นนี้หวังเสี่ยวซื่อก็รวบรวมเงินอย่างมีความสุขก่อนที่จะรีบออกไป

        ในขณะเดียวกันหลี่ซื่อที่อยู่ข้างๆ ก็เดินออกมาจากพุ่มไม้นางมองไปยังทางเข้าห้องเก็บของซึ่งอยู่ไม่ไกลจากนั้นก็มองไปที่ด้านหลังของหวังเสี่ยวซื่อด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม...

        การแย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลหานเป็นเรื่องเร่งด่วนแต่การเดิมพันระหว่างหานอวิ๋นซีและมู่หลิวเยวี่ยนั้นเร่งด่วนยิ่งกว่ามีเวลาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น และเพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปเกือบสิบวันแล้ว

        หานอวิ๋นซีกลับมาที่จวนและรอเป็นเวลาสองวันเดิมทีนางคิดว่ากู้เป่ยเยวี่ยน่าจะมีเวลาพบนางได้แล้วใครจจะรู้ว่าการรอคอยนี้จะมีข่าวที่น่าสลดใจอย่างมากมาถึง

        “หวังเฟยพ่อบ้านของจวนกู้บอกว่าหมอหลวงกู้จะไม่ออกจากวังเป็นเวลาหนึ่งเดือนส่วนรายละเอียดนั้น กระหม่อมบอกไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” คนรับใช้บอกความจริง

        “อะไรนะ?” หานอวิ๋นซีตกใจ

        คนรับใช้คิดว่านางไม่เข้าใจจึงรีบพูดอีกครั้งว่า“พ่อบ้านของจวนกู้บอกว่าหมอหลวงกู้จะอยู่ในวังและจะไม่ออกจากวังเป็นเวลาหนึ่งเดือนกระหม่อมถามถึงเหตุผล แต่พ่อบ้านบอกว่าเขาไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”

        ใบหน้าของหานอวิ๋นซีถึงกับซีดเซียวถ้าหมอหลวงกู้ไม่ออกจากวังเป็นเวลาหนึ่งเดือน แสดงว่าอาการของฮ่องเต้เทียนฮุยทรุดลง!เรื่องแบบนี้ พ่อบ้านอาจจะไม่รู้ แต่ถึงจะรู้ ก็คงไม่กล้าพูด

        “ซวยแล้ว!"

        หานอวิ๋นซีพึมพำกับตัวเองนางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วไปที่จวนแม่ทัพมู่ทันที

        “หวังเฟยกระหม่อมกำลังจะไปรายงานพอดีเลยพ่ะย่ะค่ะ ไม่คาดคิดว่าท่านจะมาที่นี่” มู่ชิงอู่รู้สึกประหลาดใจและแอบดีใจอยู่ในใจโชคดีที่หลิวเยวี่ยถูกเพื่อนชวนออกไปข้างนอกไม่เช่นนั้นหากให้นางได้เจอกับฉินหวังเฟยไม่รู้ว่าจะมีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นอีกหรือไม่

        “มีอะไรผิดปกติกับสิ่งที่เจ้าไปตรวจสอบครั้งก่อนหรือไม่?” หานอวิ๋นซีถาม

        ครั้งที่แล้วจากการวิเคราะห์คุณสมบัติทางยาและความถี่ของพิษงูหมื่นตัวคนที่วางยาอาจเป็นคนจากตระกูลมู่หรือคนที่มาเยี่ยมตระกูลมู่บ่อยๆ หากเป็นคนภายในก็ต้องมีคนที่มาส่งพิษให้เป็นประจำ

        มู่ชิงอู่เองก็จนปัญญาอย่างมาก“หวังเฟย กระหม่อมได้ตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว...”

        ก่อนที่มู่ชิงอู่จะพูดจบหานอวิ๋นซีที่เห็นคิ้วขมวดอย่างคร่ำเครียดของเขาก็รู้ได้ว่าไม่มีผลลัพธ์ใดๆและเงื่อนงำนี้ก็พังทลายเช่นกัน

        ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?

        เหตุผลของพวกเขาไม่มีทางผิดพลาดพิษงูหมื่นตัวต้องใช้ให้หมดภายในหนึ่งวันหลังจากเตรียม มิฉะนั้น มันจะมีสีและกลิ่นด้วยความระมัดระวังของมู่ชิงอู่แล้ว ไม่มีทางที่เขาจะไม่สังเกตเห็นอย่างแน่นอน

        และหากต้องการสะสมสารพิษในร่างกายอย่างน้อยต้องวางยาทุกๆ สองหรือสามวัน และไม่ว่าจะพูดอย่างไรผู้ที่วางยาจะต้องมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับจวนแม่ทัพอย่างมาก

        เพียงแต่ทุกคนที่มีความเป็นไปได้ก็ได้ทำการสอบสวนและสอบปากคำเพื่อตรวจสอบหมดแล้ว และไม่พบผู้กระทำความผิด

        เป็นไปได้หรือไม่ที่พวกเขามองข้ามรายละเอียดบางอย่างไปแล้วละเลยตัวละครบางตัว?

        มีเพียงสองวิธีในการค้นหาคนทรยศวิธีหนึ่งคือสืบหาผู้ต้องสงสัยในจวนแม่ทัพต่อไปและอีกวิธีหนึ่งคือใช้พิษงูหายากสามชนิดและวิธีหลังคือจุดประสงค์ที่หานอวิ๋นซีมาที่นี่

        หานอวิ๋นซีหยิบรายการยาออกมาแล้วส่งให้มู่ชิงอู่“แม่ทัพใหญ่ นี่คือพิษงูอีกสามชนิดที่เหลือ เป็นพิษงูที่หาได้ยากอย่างมากไม่ต้องพูดถึงร้านขายยาทั่วไป แม้แต่ตระกูลแพทย์ส่วนใหญ่ก็อาจไม่มีบางทีหากเริ่มต้นด้วยพิษงูทั้งสามชนิดนี้ อาจจะเร็วขึ้น”

        ก่อนหน้านี้นางเก็บมันไว้เป็นความลับทั้งหมดแต่ตอนนี้ไม่สามารถเจอกู้เป่ยเยวี่ยได้จึงทำได้เพียงให้เบาะแสนี้กับมู่ชิงอู่เท่านั้นอย่างน้อยเส้นสายของมู่ชิงอู่คงจะกว้างกว่านาง ดังนั้นจึงมีความหวังมากขึ้นมาหน่อย

        มู่ชิงอู่มองไปที่รายการยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วมองไปที่หานอวิ๋นซีอย่างตรงไปตรงมา และถามตรงๆ ว่า“ฉินหวังเฟยไม่เคยพูดถึงพิษงูสามชนิดนี้มาก่อนเพราะกลัวว่า...กลัวว่าข้ากับท่านพ่อจะเห็นแก่ญาติพี่น้องตัวเองหรือไม่?”

        คำถามที่ถามอย่างกะทันหันทำให้หานอวิ๋นซีไม่ทันตั้งตัว แต่มู่ชิงอู่ก็พูดได้ถูกต้อง นางมีความคิดเช่นนั้นจริงๆ

        นางพนันกับมู่หลิวเยวี่ยไว้เป็นเวลาหนึ่งเดือนผู้ที่แพ้ต้องถอดเสื้อผ้าออกแล้ววิ่งไปรอบๆ ถนนเสวี่ยนอู่ทั้งนางและมู่หลิวเยวี่ยไม่สามารถรับผลที่ตามมาได้ ไม่ว่าอย่างไรการเดิมพันแบบนี้มีเพียงผลแพ้หรือชนะเท่านั้นไม่มีเสมอ และหนึ่งในนั้นจะต้องแพ้อย่างแน่นอน

        หากการสืบสวนขึ้นอยู่กับแม่ทัพมู่และแม่ทัพใหญ่สองพ่อลูกสามารถผัดวันประกันพรุ่งและรอจนถึงหนึ่งเดือนแล้วค่อยหาคนทรยศด้วยวิธีนี้พวกเขาก็จะไม่มีอะไรสูญเสียและมู่หลิวเยวี่ยก็จะไม่แพ้

        ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับมู่หลิวเยวี่ยนางก็เป็นบตรสาวคนเดียวของแม่ทัพมู่แน่นอนว่านางต้องยั้งมือและสอบสวนด้วยตัวเองแต่ใครจะไปรู้ว่ากู้เป่ยเยวี่ยจะไม่สามารถออกจากวังได้?

        ในเมื่อมู่ชิงอู่ถามมาขนาดนี้แล้วหานอวิ๋นซีก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง นางยิ้มอย่างตรงไปตรงมาและยอมรับว่า “ใช่!”

        โดยไม่คาดคิดมู่ชิงอู่ผู้ที่ถ่อมตนอยู่เสมอกลายเป็นเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาดวงตาที่ชัดเจนของเขามองไปที่หานอวิ๋นซี พร้อมกับพูดอย่างจริงจังว่า “ฉินหวังเฟยท่านคิดว่าข้าเป็นคนเช่นไรอย่างนั้นหรือ?”

        เอ่อ…

        เมื่อเห็นความดื้อรั้นและความตรงไปตรงมาในดวงตาของมู่ชิงอู่แล้วหานอวิ๋นซีก็รู้สึกว่าตนเองต้องระมัดระวังในเรื่องการคาดเดาเกี่ยวกับตัวเขาแต่นางไม่คิดว่ามันผิดที่จะปกป้องตัวเองเช่นนี้

        “แม่ทัพใหญ่ถ้าน้องสาวของท่านแพ้ ท่านจะยอมรับได้จริงๆแล้วปล่อยให้นางถอดเสื้อผ้าออกวิ่งไปรอบๆ ได้อย่างนั้นหรือ?” หานอวิ๋นซีถามอย่างจริงจัง

        แต่ใครจะคิดว่ามู่ชิงอู่จะพูดโดยไม่ลังเลว่า“ข้ายอมได้!”

        หานอวิ๋นซีตกตะลึงเล็กน้อยนางไม่อยากเชื่อ แต่ดวงตาที่ชัดเจนและสดใสของมู่ชิงอู่กลับทำให้นางอดสงสัยไม่ได้

        “หลายวันก่อนข้ากับท่านพ่อเกลี้ยกล่อมนาง ให้นางได้ชดใช้เสียบ้าง การเดิมพันนี้ก็ถือว่าแล้วไปน่าเสียดายที่เด็กคนนั้นไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ” มู่ชิงอู่พูดอย่างเฉยชา

        “ดังนั้น...ท่านต้องการที่จะเกลี้ยกล่อมข้า?” หานอวิ๋นซีขมวดคิ้วและถาม

        “ไม่ทุกคนต้องชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป หวังเฟยนี่เป็นการเดิมพันระหว่างท่านกับหลิวเยวี่ยสิ่งเดียวระหว่างข้าและท่านคือการสืบสวนคดี โปรดหวังเฟยอย่ากังวลไปข้าให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอน” มู่ชิงอู่พูดอย่างจริงจัง

        เมื่อมองไปที่มู่ชิงอู่หานอวิ๋นซีก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายไม่น่าแปลกใจที่มู่ชิงอู่ได้เป็นแม่ทัพใหญ่ตั้งแต่อายุยังน้อยเขามาจากตระกูลขุนนางที่มีชื่อเสียง แต่มีหลักการและตรงไปตรงมา ซึ่งหายากจริงๆในกองทัพอาณาจักรเทียนหนิงจะมีกันสักกี่คน?

        หานอวิ๋นซีรู้ว่านางสามารถวางใจได้

        “แม่ทัพใหญ่ข้าเชื่อใจท่าน ประการแรก หาคนมาตรวจสอบพิษงูสามชนิดนี้ให้โดยเร็ว ประการที่สองในความคิดของข้า ใครก็ตามที่เข้าใกล้ท่านต้องได้รับการสอบสวนอย่างลับๆไม่ว่าบุคคลนั้นจะอยู่ในสถานะใด รวมทั้งญาติสนิท” หานอวิ๋นซีพูดอย่างจริงจัง

        เมื่อได้ยินเช่นนี้มู่ชิงอู่ก็ตกใจ “ญาติสนิท?”

        “ถูกต้องแม่ทัพใหญ่ เรามองข้ามจุดที่สำคัญไปมาก คนที่วางยาพิษสามารถยืมมือคนอื่นได้และคนที่โดนยืมมืออาจยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ!” หานอวิ๋นซีพูดออกมาอย่างหมดเปลือก