Ep 2 เหมือนเดทครั้งแรก
ผู้แต่ง Ming Xin
ร้านอาหารหน้า มอ
“จี แกนัดเวลาพี่ก้องเค้าไว้กี่โมงอ่ะ”
“นัดไว้ 17.30 น.”
“ทำไมพี่ก้องเค้ามาช้าจังว่ะ เดี๋ยวฉันมีนัดต่อกลัวไม่ทันอ่ะแก”
“เอ่อๆ เดี๋ยวฉันโทรตามพี่แกก่อนแกอย่าพึ่งไปนะพิ้งค์”
“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด”
“ฮัลโหล”
“เอ่อคือว่านี่โทรศัพท์ของพี่ก้องใช่ไหมค่ะ ขอสายพี่ก้องหน่อยค่ะ”
“ก้อง มีสายโทรเข้ามา มารับสายหน่อย”
“สวัสดีครับ ก้องพูดสายครับ”
“ค่ะ พี่ก้อง”
“ตายแล้ว น้องจีพี่ขอโทษครับ เดี๋ยวพี่จะรีบไปเลย รอพี่ก่อนนะ”
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด..............
“พี่ก้องว่าไงจี”
“เดี๋ยวพี่แกมาเลย”
“จี แล้วตอนแรกใครรับสายอ่ะ”
“ไม่รู้เหมือนกันแต่เป็ผู้หญิงอ่ะแก”
“หรือว่าพี่แกมีแฟนแล้ว”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะพิ้งค์”
Part จี
มันเป็ความรู้สึกแปลกๆที่มีผู้หญิงรับโทรศัพท์พี่ก้องมันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ บอกไม่ถูก พี่ก้องถือว่าเป็หนุ่มหน้าตาดีในคณะเลยทีเดียวบุคลิกดูภูมิฐาน หล่อ ฐานะทางบ้านก็ถือว่าดีเลยล่ะโดยรวมๆแล้วจัดว่าเพอร์เฟค น้องๆในคณะแอบปลื้มแอบกรี๊ดพี่ก้องเยอะมาก เป็สามีแห่งชาติในใจสาวๆรุ่นน้องหลายคน แต่พี่แกก็วางตัวเฉยๆนะที่เห็น สำหรับจีแล้วถึงพี่ก้องจะโทรมาคุยกันบ่อยๆจนบางครั้งก็รู้สึกเหมือนกับมาจีบๆ แต่จีเองก็ยังคงไม่กล้าที่จะคิดไปไกลหากไม่ได้ยินความรู้สึกจากปากของเ้าตัวโดยตรง....
“โทษทีน้องจี น้องพิ้งค์”
พี่ก้องวิ่งเข้ามาในร้านอาหารที่หน้าผากเหงื่อเปียกโชก แถมการแต่งตัววันนี้ก็ดูชิวมากเหมือนคนไม่ได้เตรียมตัวมาเลย พูดง่ายๆก็คือ ลืมนัด
“พอดี เพื่อนพี่ย้ายหอโทรมาให้พี่ไปช่วยกะทันหัน เพื่อนพี่คนนี้เป็นักศึกษาแพทย์ ชื่อ โบว์ปีนี้จับสลากอยู่หอในไม่ได้เลยต้องย้ายอ่ะครับ ขนของอยู่ตั้งนานไม่เสร็จสักทีจนเลยเวลานัดของน้องทั้งสองคนพี่ต้อง ขอโทษน้องทั้งสองคนจริงๆนะครับ งั้นวันนี้เป็การไถ่โทษพี่ขอเป็คนเลี้ยงเองนะครับ”
พี่ก้องมาถึงก็ขอโทษขอโพยใหญ่แถมยังจะเลี้ยงข้าวเป็การไถ่โทษอีกเฮ้อ!! แล้วไม่ต้องเลี้ยงกันไปกันมาอีกครั้งเหรอ^^
“ไม่ได้ค่ะพี่ก้อง” จีกับพิ้งค์เอ่ยพร้อมกัน
“คือจีกับพิ้งค์ตั้งใจจะเลี้ยงขอบคุณพี่ก้องที่ช่วยเื่ฝึกงาน แล้วจะมาให้พี่ก้องเลี้ยงกลับแบบนี้ไม่ได้นะคะ ยังไงวันนี้พี่ก้องก็มาแล้วให้พวกเราเป็เ้ามือดีกว่าค่ะ พี่ก้องชอบทานอะไรสั่งได้เลยนะคะ”
หลังจากนั้นพวกเรานั่งทานอาหารกันไปได้สักพักยัยพิ้งค์ก็ขอตัวกลับก่อนเพราะก่อนหน้านี้มันบอกเอาไว้แล้วว่ามีนัดต่อเพราะพี่ก้องมาช้าจึงทำให้ยัยพิ้งค์ได้นั่งทานอาหารกับพี่ก้องได้ไม่นานนัก จึงทำให้จีต้องนั่งทานอาหารกับพี่ก้องต่อกันแค่เพียงสองคน ตอนนี้บรรยากาศเหมือนกับคู่รักกำลังออกเดทกันเลย พอยัยพิ้งค์ไปพี่ก้องก็ตักโน่น ตักนี่วางบนจานจีตลอด คอยถามโน่น ถามนี่ ว่าจีชอบทานไหม บรรยากาศรอบตัวมันทำให้ดูละมุนละไมไปหมดจนอดเคลิ้มตามไม่ได้
หลังทานอาหารเสร็จพี่ก้องก็ชวนไปนั่งดื่มร้านคอฟฟี่ช็อปน่ารักๆต่อ เราคุยเื่สัพเพเหระจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว จนกระทั่งมีเสียงโทรศัพท์พี่ก้องดังขึ้น
“ฮัลโหล โอเคร ได้ๆเดี๋ยวตามไป พวกมึงไปรอที่ร้านก่อน”
“น้องจีครับ เพื่อนๆมันโทรมาตามครับ พอดีว่าเพื่อนพี่คนที่พี่ไปช่วยย้ายหอเค้าจะเลี้ยงขอบคุณเพื่อนๆที่ไปช่วยกันครับ”
“อ่อ ค่ะ พี่ก้องตามสบายเลยค่ะ”
“งั้น พี่ไปส่งน้องจีที่หอก่อนนะครับ”
“อ่อๆได้ค่ะ”
วันนี้เป็วันที่พี่ก้องเป็คนขับรถมาส่งจีที่หอเป็ครั้งแรก
“ขอบคุณมากค่ะ พี่ก้อง”
จีกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูก็มีมือมาจับที่ข้อมืออีกฝั่งของจีไว้เสียก่อน จนจีรู้สึกว่าหน้าตัวเองตอนนี้ร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ
“จะไปไรไหมครับถ้าพี่จะขอมารับจีไปทานข้าวบ้าง?”
“เอ่อ”
จีไม่กล้าตอบก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเขินอาย
“น้องจีไม่ตอบ พี่สรุปว่าตกลงนะครับแล้วพี่จะโทรหาอีกครั้งนะครับ”
“ฝันดีครับ น้องจี”
“ฝันดีค่ะ พี่ก้อง”
จีลงจากรถเดินขึ้นลิฟท์ด้วยใบหน้าร้อนผ่าวแอบอมยิ้มไปตลอดทางเดิน
ก้องออกรถขับไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ต่างกัน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี
3K
