ตอนที่ 1
จงเหมยอิง ลืมตาขึ้นมาเห็นห้องที่เคยอยู่ก่อนที่จะไปเป็ยุวชนที่ชนบท ห้องแคบๆ ทั้งที่เป็บ้านของแม่เธอ แต่คนเป็ลูกสาวกลับได้นอนในห้องเท่ารังหนู แต่เมียใหม่ของพ่อและลูก กลับได้นอนห้องที่ใหญ่และดีกว่าเธอ ช่างตลกกับชีวิตเหลือเกิน จริงๆ แล้วจะว่าเมียใหม่ก็ไม่ใช่เพราะเธอมีพี่ชายและพี่สาวที่อายุมากกว่าเธอเสียอีก นั่นหมายความว่า พ่อของเธอมีชู้ พ่อที่เธอรักและเคารพ ทำกับแม่ได้เจ็บแสบมาก และที่แม่ตายก็อาจเป็เพราะทำใจไม่ได้ที่ต้องรับรู้ว่าสามี มีภรรยาอีกคนและยังมีลูกด้วยกันอีกด้วย เพราะก่อนที่แม่จะตายแม่ไม่ค่อยจะยอมกินอาหาร น่าจะตรอมใจ จากการกระทำของพ่อ
ตอนเป็เด็กเธอไม่ค่อยเข้าใจอะไรมากมาย เพราะแม่เสียั้แ่เธออายุเพียง 6 ขวบเท่านั้น หลังจากแม่เสียพ่อก็พาผู้หญิง กับเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงเข้ามาในบ้าน และให้เธอเรียกว่าแม่ และเด็กทั้งสองคนนั้น เป็พี่ชายกับพี่สาว เธอก็ทำตามเพราะคิดว่าพวกเขาจะดีกับเธอ แต่ไม่ใช่เลยแม่เลี้ยงตอนแรกก็ดี พอนานวันเข้าก็แอบทำร้ายและใช้งานเธออย่างกับทาส โดยเฉพาะตอนที่พ่อไม่อยู่บ้าน ทั้งพี่ชายกับพี่สาวก็คอยแต่แกล้งและใช้ให้เธอทำทุกอย่างให้เช่นกัน ถ้าไม่ทำให้ก็จะไปฟ้องพ่อกับแม่ และเธอก็จะถูกตีหรือบางทีก็อดอาหาร
และเธอย้อนกลับมาได้อย่างไร นี่คงเป็ตอนที่เธอถูกให้อดอาหารและเป็ไข้สูง แต่ไม่ได้รับความสนใจจากใคร แม้แต่พ่อแท้ๆ ของตัวเอง เธอคงตายแล้วนั่นเอง และกำลังคิดถึงเื่ที่เคยเกิดมาแล้ว ก็ต้องเจ็บใจ แต่มีเสียงเคาะประตูมาขัดจังหวะความคิด
"นี่นังเหมยอิง เมื่อไรจะลุกมาทำอาหาร นี่จะได้เวลาอาหารแล้วนะ ทำไมี้เีอย่างนี้ งานการไม่รู้จักลุกมาทำ วันนี้ไม่ต้องกินข้าวเลยนะ ลุกขึ้นมาเร็วๆ เลย"
เธอคิด ใครที่ี้เีกันแน่ วันๆ เอาแต่สั่งยังกับเป็เ้าของบ้าน แต่ตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้ ต้องทนไปก่อนแล้วกัน
"จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ หนูไม่ค่อยสบายเลยตื่นสายไปหน่อย"
"เร็วเข้าอย่าชักช้า เป็อะไรกันนักกันหนา สำออยสิไม่ว่า" เป็อะไรนิดอะไรหน่อยก็ทำเป็ลุกไม่ไหว อึดทนอย่างนี้ไม่เป็อะไรง่ายๆ หรอก
"ค่ะ จะรีบไป" รับคำแม่เลี้ยงไป คิดอยากะโบอกแม่เลี้ยงว่าฉันป่วยตายไปแล้วนะสิ สำออยเสียที่ไหน แต่จะพูดอะไร ก็ผิดทุกอย่างอยู่แล้ว จึงเงียบไว้ และทำที่เขา้าทุกอย่างไปก่อน เมื่อถึงวันของเธอบ้างอย่ามาร้องขอแล้วกัน เธอเก็บความเจ็บแค้นไว้ในใจ
เมื่อเธอเก็บที่นอนแล้วและจัดการธุระส่วนตัวเสร็จจึงได้รีบเข้าไปทำอาหารให้ทุกคนได้กินกันด้วยความรวดเร็วถ้าช้าไม่รู้วันนี้จะโดนอะไรบ้าง เมื่อทำอาหารเสร็จแล้วจึงจัดโต๊ะอาหารให้ทุกคนยกเว้นคนทำอาหารที่ไม่ได้นั่งร่วมโต๊ะด้วย ก็ไม่ใช่คนในครอบครัวอย่างไรล่ะ ข้ออ้างของแม่เลี้ยงคือเก้าอี้กับโต๊ะไม่พอ จึงเป็คนเดียวที่ต้องไปกินข้าวในครัว และพ่อก็ไม่พูดอะไรออกมาเหมือนเป็การเห็นด้วยกับสิ่งที่เมียเขาทำกับลูก ช่างเป็พ่อที่ไม่เหมือนพ่อเลยสักนิด ได้แต่คิดในใจ เมื่อทำอะไรเสร็จแล้วจึงได้เดินออกมา
"เหมยอิง เดี๋ยวไปเก็บเสื้อผ้าที่ห้องลงมาซักให้ด้วย มันเต็มตะกร้าแล้ว"
"ทำไม่พี่ไม่ซักเองล่ะ ใส่ก็ใส่เองแต่ไม่ยอมซัก และฉันไม่ว่างด้วย ฉันมีงานต้องไปทำ ถ้าไม่อยากซักก็ไม่ต้องใส่หรือจะใส่ของเก่าก็ไม่ว่า" มีปัญญาใส่แต่ไม่มีปัญญาซัก ทั้งที่อยู่บ้านทั้งวัน อะไรไม่แม้จะหยิบจับ รอแต่เราคนเดียว ถ้าเป็แต่ก่อนก็จะรีบไปทำให้ เพราะอยากให้ทุกคนรัก แต่ที่ผ่านมาแล้ว มันไม่เคยเป็อย่างนั้นเลย มีแต่ทำแล้วก็ต้องทำให้มากขึ้นกว่าเดิม อย่างนั้นไม่ขอทำดีกว่า
ส่วนทางด้านพี่สาวที่ใช้น้องสาวแล้วไม่ทำให้ได้แต่มองตามด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้น้องสาวเปลี่ยนไป ไม่ยอมทำตามที่เธอสั่งเหมือนอย่างเคย และสายตาที่ไม่มีความหวาดกลัวอะไรเลย ไม่ก้มหน้าก้มตานั่นอีกมันยิ่งแปลกเข้าไปกันใหญ่
"วันนี้เหมยอิงเป็อะไร ทำไมไม่ทำตามที่เราสั่ง และยังมองเราด้วยสายตาแข็งกระด้างอีก" แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหนพ่อกับแม่เดินมาทางนี้พอดี เธอจึงได้ฟ้องแม่ออกมาทันที
"แม่ค่ะ ทำไมวันนี้ นัง...เอ่อ...น้องเหมยอิงแปลกไป หนูบอกว่าให้ช่วยซักผ้าให้หน่อย แต่ไม่ยอมทำให้บอกให้หนูซักเอง ถ้าหนูทำ มือหนูจะกระด้างหมดนะคะ หนูรับไม่ได้หรอกค่ะ" เกือบหลุดเรียก นังเหมยอิง ต่อหน้าพ่อไปแล้ว พ่อไม่ให้เรียกเพราะพ่อไม่ชอบ เคยถูกดุว่าทำไมเรียกน้องสาวแบบนี้กัน
"ทำไมไม่ยอมทำให้พี่ คุณดูลูกของคุณสิคะ เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่แล้ว น้องไม่ยอมนะคะ จะให้พี่สาวซักผ้าเอง ถ้ามือแข็งกระด้าง จะหาสามีรวยๆ ได้อย่างไรคะ" เธอและลูกสั่งอะไรก็ต้องทำสิ จะไม่ทำได้อย่างไร
"เหมยอิง คงรีบไปทำงานรับจ้างนั่นละ ลูกก็หัดทำเอาไว้บ้าง ไม่ใช่ใช้แต่น้อง มีอะไรต้องช่วยกัน เป็พี่น้องกันนะ" พ่อพูดอย่างเป็กลางที่สุด เขาอยากให้ลูกๆ รักกัน แต่มันคงเป็ไปได้ยากแล้ว เพราะมีแม่ที่คอยสอนลูกให้ไม่ชอบกันอยู่แบบนี้ คงเป็เวรกรรมของเขาแล้ว ที่ทำกับเมียเขา ทำให้เมียเขาไม่มีความสุขและในที่สุดก็ตายไป เขาเป็สามีที่เลวจริงๆ
"แต่..." เธอต้องหยุดคำพูดที่กำลังจะพูดออกไป เพราะแม่หยิกมือเธอ ว่าให้ห้ามพูด แต่แม่บอกว่ามันเป็คนรับใช้พวกเรานี่นา ั้แ่เล็กจนโต แม่สอนแบบนี้เรื่อยมา จะให้เธอรักแบบพี่น้องความรู้สึกมันไม่ใช่เอาเสียเลย
เขารู้สึกผิดกับเมียที่ตายไปแล้วและลูกสาวมาก ที่ดูแลปกป้องใครไม่ได้เลย เมียคนนี้ที่เคยอ่อนหวานเอาใจ และที่บอกว่าจะดูแลลูกอีกคนของเขาอย่างดี แต่นานไปไม่เป็อย่างที่คิดเลยแม้แต่สักนิด ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่า เมียและลูกเขาทำอะไรกับ เหมยอิง ไว้บ้าง แต่เมื่อไรที่เขายิ่งปกป้อง ลับหลังเขาลูกจะโดนทำร้ายมากยิ่งขึ้น เขาเห็นลูกสาวเขาแอบร้องไห้คนเดียวบ่อย อยากจะเข้าไปกอดปลอบ แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ เขาเป็พ่อที่แย่จริงๆ จะมีหน้าไปพบแม่ของลูกได้อย่างไรที่ดูแลลูกได้ไม่ดีเลย
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
2K
