บทที่ 12 เธอเคยลองกับคนอื่นงั้นเหรอ
สีหน้าของฟางเจวียนเปลี่ยนไปทันที "ไม่ใช่อย่างนั้น ! ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นเลยนะ !"
เธอรีบอธิบายกับฉู่เจียงชวน "พี่เจียงชวน พี่ต้องเชื่อฉันนะคะ ฉันไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นเลย !"
ฉู่เจียงชวนหัวเราะเยาะ "อย่าเรียกฉันแบบนั้น ฉันไม่มีน้องสาว !"
"พวกเธอ..." ฟางเจวียนรู้สึกร้อนใจ และมองฉู่เจียงชวนด้วยความทุกข์ใจ "เจียงชวน ไม่สิ พี่ฉู่ พี่ต้องเชื่อฉันนะ !"
ทันใดนั้น ถังซีเหมียนก็จูบที่ริมฝีปากของฉู่เจียงชวนต่อหน้าฟางเจวียน
"ฉันกับเจียงชวนเป็สามีภรรยากัน เป็คู่รักที่จะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต ! เธออยากให้พวกเราหย่ากันเพื่อที่จะได้เข้ามาแทนที่ฉันใช่ไหม ? เธอคิดว่าเจียงชวนตาบอดหรือไง !"
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ฟางเจวียนได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างมาก "เธอ... ถังซีเหมียน เธอมันไร้ยางอาย !"
"คนที่หมายปองสามีฉัน พยายามยุแยงความสัมพันธ์ของเราต่างหากที่ไร้ยางอาย !"
ถังซีเหมียนหัวเราะเยาะ และผลักอีกฝ่ายออกไป "ทำเื่ไร้มโนธรรมมามาก เดินกลางคืนระวังจะเจอผีนะ !"
"ถังซีเหมียน ! เธอมันผู้หญิงต่ำช้า !" ฟางเจวียนควบคุมตัวเองไม่อยู่ และะโด่าเสียงแหลม
เพียะ !
ฉู่เจียงชวนตบหน้าฟางเจวียนอย่างแรง จนหูของเธอมีเสียงดังอื้ออึง !
"ไปให้พ้น !"
น้ำเสียงของเขาเ็าจนน่ากลัว
ฟางเจวียนมองเขาด้วยสายตาน้อยใจก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไป
ฉู่เจียงชวนรู้สึกขยะแขยงจนแทบอาเจียน "อะไรวะเนี้ย !"
หลังจากที่ทั้งสองเดินเที่ยวข้างนอกรอบนึงแล้วกลับมาบ้านก็เห็นครอบครัวฟางกำลังนั่งอยู่ในลานบ้าน
สีหน้าของฉู่เจียงชวนบึ้งตึงขึ้นมาทันที
"พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ ?"
"เื่ของผู้หญิง คุณไม่ต้องยุ่ง พาหลานเข้าไปเล่นในบ้านเถอะ" ถังซีเหมียนดันน่าน่าไปทางเขาเบา ๆ
ฉู่เจียงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพาน่าน่าเข้าบ้านไปแต่โดยดี
สวี่กว่างเฟินโยนเสื้อผ้าที่กำลังเย็บอยู่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ ลง
"ฟางเจวียน แม่เจวียน ไม่ใช่ว่าฉันแก่แล้วพูดจาไม่ไพเราะ แต่ลูกสาวของคุณก็พูดตลอดว่าคนตระกูลเซี่ยดีนักหนา ลูกสะใภ้ของฉันก็โดนหลอกไปด้วย ! ่นี้ฉันไม่ได้ไปหาพวกคุณ แต่พวกคุณกลับมาหาถึงที่ !"
ฉู่เจียงหรงพูดขึ้นว่า "ใช่ค่ะ ยังไงก็เป็ฟางเจวียนของบ้านคุณที่ผิด ! แถมยังกล้ามาด่าเหมียนเหมียนอีก น้องชายฉันปกป้องภรรยาตัวเองมันผิดตรงไหน ?"
"ฉันไม่ยุ่งเื่ของพวกเด็ก ๆ ! แต่ฉันจะบอกให้นะ พวกคุณตีลูกสาวฉัน ฉันจะปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้! พวกคุณต้องจ่ายค่าเสียหาย !"
แม่เจวียนพูดพลางหัวเราะเบา ๆ ดวงตากรอกไปมาราวกลับกำลังคำนวน
"ใคร ๆ ก็พูดว่าฉู่เจียงชวนตอนอยู่ในกองทัพหาเงินให้ครอบครัวไม่น้อย ภรรยาของลูกชายคุณก็ทำงานแล้ว ให้พวกเราห้าสิบหยวนคงไม่มากเกินไปนะ !"
ถังซีเหมียนหลุดขำพรืด
ผู้ใหญ่บ้านที่เพิ่งเข้ามาถึงก็หัวเราะด้วยความโมโห
ห้าสิบหยวน
บางคนทั้งปียังใช้เงินไม่ถึงห้าสิบหยวนเลย !
หญิงแก่คนนี้ยังกล้าอ้าปากพูดอีกเหรอ !
"แม่เจวียน ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรก็พาลูกกลับไปซะ ! เื่ที่ฟางเจวียนทำไว้ก่อนหน้านี้ โดนตีก็สมควรแล้ว !" ผู้ใหญ่บ้านตวาดเสียงดัง "กลับบ้านไปสั่งสอนลูกของคุณให้ดี ๆ เถอะ !"
แม่เจวียนไม่กล้าเถียงผู้ใหญ่บ้าน จึงจูงมือฟางเจวียนเดินจากไปด้วยความแค้นใจ
ผู้ใหญ่บ้านจึงพูดขึ้นว่า "เหมียนเหมียน ทำไมไม่บอกอะไรเลยล่ะ ? ถ้าลุงไม่เห็นเอง เธอก็คงจะปิดบังเื่นี้ใช่ไหม ?"
ถังซีเหมียนยิ้มพลางเกาะแขนผู้ใหญ่บ้านเหมือนเด็กน้อย "ลุงคะ ฉันไม่ยอมให้ฟางเจวียนรังแกฉันหรอกค่ะ !"
เื่นี้จบลงแค่นั้น
ฟางเจวียนกับถังซีเหมียนถือว่าแตกหักกันอย่างสิ้นเชิง
่นี้ที่บ้านของฉู่เจียงชวนมีคนมาเยี่ยมเยียนไม่น้อย ทุกคนส่วนใหญ่ก็ได้ยินเื่ราวในอดีตของถังซีเหมียนกับฉู่เจียงชวนมาบ้างแล้ว
ขาของฉู่เจียงชวนดีขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้บางคนเริ่มคิดมากขึ้น
ถังซีเหมียนไปทำงานแล้ว ฉู่เจียงชวนจึงไปหางานรับจ้างในตัวเมืองด้วยตัวเอง เขาหาเงินได้บ้างแล้ว แต่เมื่อเทียบกับถังซีเหมียนก็ยังถือว่าน้อยอยู่
ยาที่ถังซีเหมียนให้มา เขาก็ยังกินอย่างเคร่งครัดเพราะกลัวว่าตัวเองจะรักษาไม่หาย
หลังจากทำงานมาทั้งวัน พอกลับถึงบ้านฉู่เจียงชวนก็เห็นหญิงสาวคนนึงนั่งอยู่ในลานบ้านของเขา ข้าง ๆ มีคนที่ดูก็รู้ว่าเป็แม่สื่อ
ตอนนี้สมาชิกที่เหลือในบ้านตระกูลฉู่ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างหน้าบึ้งจนเหมือนจะบีบน้ำออกมาได้
แม่สื่อรู้สึกว่าได้โอกาสพูดเสียที จึงเอ่ยออกมา "เจียงชวนกลับมาแล้วเหรอ ? นี่คืออวิ๋นอวิ๋นจากหมู่บ้านข้าง ๆ นะ ! อวิ๋นอวิ๋น เร็วเข้า ทักทายคนสิ !"
อวิ๋นอวิ๋นยังไม่ทันได้อ้าปาก ฉู่เจียงชวนก็พูดขึ้นมาก่อน "คุณเป็แม่สื่อใช่ไหม ? นี่มันหมายความว่ายังไง ? บ้านเราไม่ได้ขาดลูกสาว และก็ไม่ได้้าเมียน้อยด้วย !"
รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่สื่อแข็งค้างพลันทันที "เอ่อ...เจียงชวน ป้าไม่ได้หมายความแบบนั้น ! เธอดูสิ ถึงภรรยาของเธอจะดี แต่ตอนนี้ขาของเธอก็ดีขึ้นแล้ว คนก็แข็งแรงขึ้นแต่ก็ยังไม่มีลูก ! การไม่กตัญญูมีสามอย่าง และการไม่มีผู้สืบทอดวงศ์ตระกูลถือเป็เื่ใหญ่..."
"แล้วยังไงต่อล่ะ ?" เสียงของฉู่เจียงชวนเ็าลง "คุณกำลังจะให้ผมทำผิดกฎหมายด้วยการมีภรรยาสองคน หรือจะให้ผมหย่าแล้วแต่งงานใหม่ ?"
"เอ่อ..." แม่สื่อถูกจี้จนพูดไม่ออก "ป้าก็แค่..."
"ไสหัวไป !" สวี่กว่างเฟินตบโต๊ะดังสนั่น "ฉันยังไม่ตายเลยนะ ! แกจะมาจัดการชีวิตลูกชายฉันได้ยังไง พาใครมาด้วยน่ะ ? สวยนักเหรอ ? หรือว่ารวย ! จะมาเทียบเหมียน เหมียนของเราได้ยังไง ?!"
ทุกคนต่างใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
อวิ๋นอวิ๋นมองดูร่างสูงใหญ่และใบหน้าหล่อเหลาของฉู่เจียงชวนอย่างไม่ยอมแพ้ "อย่างน้อยฉันก็...อย่างน้อยฉันก็ให้กำเนิดลูกชายได้..."
"ประสาท !" สวี่กว่างเฟินยิ่งเจอคนยิ่งแรงขึ้น "เธอรู้ได้ยังไงว่าเธอจะมีลูกชายได้ ? เคยลองกับคนอื่นมาแล้วเหรอ ? ก็แค่หมายตาทรัพย์สินที่เจียงชวนของเราหามาได้ใช่ไหม ? เธอแต่งเข้ามาแล้วจะหาเงินได้เดือนละห้าสิบหยวนได้ไหม ?"
อวิ๋นอวิ๋นเงียบไป
ฉู่เจียงหรงพูดด้วยรอยยิ้ม "พอเถอะ พวกคุณกลับไปก่อนดีกว่า ครอบครัวเราอยู่กันมีความสุขดี ! เหมียนเหมียนเป็ครอบครัวของเรา ใครจะมารังแกเธอไม่ได้ !"
ตอนที่อวิ๋นอวิ๋นจะจากไป เธอยังหันกลับมามองด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ แต่เมื่อเจอสายตาเ็าของฉู่เจียงชวนก็ใจนรีบวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว
เธออยากรู้จริง ๆ ว่าถังซีเหมียนที่ไม่สามารถมีลูกได้คนนี้สวยขนาดไหนถึงได้เหนือกว่าตัวเธอ !
ขณะเดียวกัน เมื่อถังซีเหมียนกลับมาที่สถานีวิทยุเธอก็ได้รับเอกสารชุดใหม่ ซึ่งหนากว่าชุดก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด
"เหมียนเหมียนมาแล้วเหรอ ?" หลิวเมิ่งเจียเห็นเธอเข้ามาก็รีบลุกขึ้นดึงเธอไปนั่งที่หน้าเตียงของตัวเอง
"ฉันจะบอกให้นะ น้าของฉันบอกว่าคราวนี้มีงานให้เธอเยอะมาก ขอแค่ส่งภายในสัปดาห์เดียวก็พอ ! แล้วก็ในนี้นอกจากภาษาอังกฤษแล้ว ยังมีภาษาอิตาลีอีกหนึ่งชุด เธอแปลได้ไหมงานนี้หนึ่งพันคำให้ยี่สิบหยวนนะ !"
"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ?" ถังซีเหมียนก็ใ "งั้น..."
"ไม่เป็ไร อันนี้ฉันไม่เอาส่วนแบ่งจากเธอหรอก ! ไม่ว่าเธอจะแปลเท่าไหร่ ต่อไปให้ฉันแค่ห้าหยวนก็พอ ! ฉันกลับไปบอกน้าเื่นี้ เธอดูสิว่าฉันโดนตีขนาดไหน !"
หลิวเมิ่งเจียเปิดไหล่ของตัวเองใหดูบนผิวของเธอมีรอยแดงบวม และรอยฝ่ามือจาง ๆ
"น้าบอกว่าเกิดเป็คนต้องไม่ทำลายมโนธรรม งานพวกนี้ไม่รู้ว่าวันไหนจะหมด จะเอาเงินเธอเปล่า ๆ ไม่ได้ !"
หลิวเมิ่งเจียดูเข้าใจสถานการณ์ดี คงเป็เพราะที่บ้านก็ไม่ได้ขัดสนเงินทอง
"งั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ ! หลานสาวของฉันก็ชอบลูกอมของเธอมาก ขอบคุณนะ !"
ถังซีเหมียนพยักหน้าพูด
การมีเพื่อนร่วมงานแบบนี้ถือว่า การทำงานครั้งนี้คุ้มค่า !