“อ้า อู้ย นังแพร ตะ แตก ข้าก็แตกแล้วโว้ยอ้า…”
ลุงปานร้องคราง ชักกระตุกไปทั้งร่างเอามือหนารีดน้ำพิษออกจากลำเอ็นอุ่นร้อนรดลงมาเต็มกางเกงในสีขาวของแพรไหมจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว
หลังจากเสร็จสมอารมณ์หมายเป็ที่เรียบร้อยแล้วชายแก่จึงค่อยเดินย่องออกไปจากบ้านเช่าของหญิงสาวอย่างเงียบ ๆ ทิ้งไว้เพียงหยดน้ำขาวขุ่นเป็ดวงบนพื้นไม้ขัดมัน
…
ชายแก่เ้าของสวนผลไม้สะบัดศีรษะแรง ๆเพื่อบอกตัวเองให้หยุดคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต และกลับมาเผชิญกับสถานการณ์ตรงหน้า
ลุงปานก้าวเข้ามาในห้องนอนเล็กป้าวรรณหันมามอง
“อ้าวลุง มาแล้วเรอะ เป็ไงบ้างที่วัด?”ป้าวรรณรีบถาม
“จัดการเรียบร้อย ติดต่อสัปเหร่อพร้อมงานศพเริ่มคืนนี้ หายห่วงได้เลยป้า”
เขาตอบเมียด้วยท่าทางขึงขัง
ป้าวรรณยิ้มกว้าง
“ดีจัง! ลุง ฉันจะบอกข่าวดีให้แกรู้หนูแพรไหมตั้งท้องแล้วนะ สามเดือนกว่าแล้ว”
ลุงปานแกล้งตาโตยังกับเพิ่งได้รู้ข่าวดีของแพรไหมเป็ครั้งแรก
“จริงเหรอ! โอย ลุงดีใจ อยากมีหลานตัวเล็กๆให้เลี้ยงมานานแล้ว
หนูแพร มาอยู่กับลุงกับป้าเลยนะ ลุงจะดูแลหนูกับลูกอย่างดี”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแต่ในใจแอบยิ้มเ้าเล่ห์
‘นังแพร...ข้าจะดูแลทั้งตัว และรูของเอ็งอย่างดีเลยล่ะ’
แพรไหมฝืนยิ้ม
“ขอบคุณค่ะลุง หนูเกรงใจลุงปานกับป้าวรรณมากเลย”
เธอยกมือไหว้ขอบคุณชายแก่ตรงหน้า แล้วจึงหันไปบอกป้าวรรณว่า
“ป้าคะ แม่ผัวหนูส่งข้อความมาบอกว่า คืนนี้เขากับน้องชายของพี่ธีร์จะมาร่วมงานศพพี่ธีร์ค่ะ”
“แม่ผัว? หนูแพรเคยเจอกับเขาไหมลูกป้าไม่เคยได้ยินคุณธีร์พูดถึงแม่หรือคนที่บ้านเขาเลย”
“หนูเองก็ไม่เคยเจอครอบครัวพี่ธีร์มาก่อนเหมือนกันค่ะป้า
รู้แค่ว่า พี่ธีร์เคยทะเลาะกับที่บ้านอย่างรุนแรงเลยแยกตัวออกมาอยู่ตัวคนเดียวค่ะ”
ป้าวรรณพยักหน้าแต่แกก็ยังสงสัยไม่หาย
“แล้วจู่ ๆแม่ผัวได้เบอร์ติดต่อของหนูแพรได้ยังไงล่ะ ทำไมเขาถึงส่งข้อความมาหาหนูได้”
“น่าจะเป็ทางโรงพยาบาลมีรายชื่อผู้ติดต่อที่พี่ธีร์เคยให้ไว้เลยโทรไปแจ้งทางครอบครัวพี่ธีร์น่ะค่ะ”
แพรไหมกัดริมฝีปากแล้วตัดสินใจขอร้องสิ่งที่ยังติดค้างในใจให้ป้าวรรณรับรู้
“เอ่อ ป้าวรรณคะ หนูขอร้องป้าอย่าบอกเื่ที่หนูกำลังตั้งท้องนะคะหนูกลัวว่าแม่พี่ธีร์เขาจะมาแย่งลูกเอาไปเลี้ยง หนูอยากเลี้ยงลูกเอง”
เธอพูดน้ำตาคลอ
ป้าวรรณพยักหน้า “ได้เลยลูก ป้าจะไม่บอกใครนะ”
หญิงแก่รับปากเพื่อให้สาวน้อยสบายใจ แต่ในใจกลับไม่เห็นด้วยที่แพรไหมจะเก็บเื่การตั้งครรภ์ไว้เป็ความลับ
หากครอบครัวธีรภัทรไม่ใช่คนร้ายกาจก็ไม่น่าที่จะต้องปกปิดอะไร
คิดแล้วป้าแกก็อดเป็ห่วงแพรไหมไม่ได้
‘หนูยังเด็ก เลยไม่รู้ว่าการเลี้ยงลูกเพียงลำพังนั้นลำบากยากเย็นขนาดไหน’
“เอาล่ะ ป้าต้องรีบไปบอกน้องสาวป้าที่ท้ายหมู่บ้านให้เขาช่วยทำอาหารรับแขกงานศพคืนนี้ ป้าจะอยู่ช่วยทำอาหารที่บ้านน้องสาวป้าซะเลยที่นั่นอุปกรณ์พร้อมกว่าบ้านป้าเยอะเชียว จะได้ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง”
ป้าข้างบ้านลุกขึ้น และหันไปบอกกับลุงปาน ผัวแก
“ลุง ช่วยดูแลหนูแพรไหมหน่อยหาข้าวหาปลาในตู้กับข้าวให้นังหนูมันกิน ไม่งั้นเดี๋ยวมันจะเป็ลมไปอีกรอบได้”
ลุงปานพยักหน้าขณะสายตาแวบมองหน้าอกอวบของแพรไหม
“ได้เลยป้า ไปเถอะจ้ะ ทางนี้ลุงจัดการเอง”
‘รีบไปเถอะอีแก่ข้าจะช่วยจัดการนังหนูนี่เอง’
ชายแก่พยายามซ่อนรอยยิ้มเ้าเล่ห์ไว้ภายใต้ใบหน้าขึงขัง
236
