หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 145: ปริศนาอักขระโบราณ และความรอบรู้ของศิษย์พี่

หลายราตรีได้ผันผ่าน นับตั้งแต่การต่อสู้กับอสูรคู่พิทักษ์ ณ "สันเขามังกรหลับ" (睡龙岭) สิ้นสุดลงอย่างดุเดือด กลุ่มของศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) และเจี้ยนหลิน (剑林) ได้ตัดสินใจติดตาม "ทางลับ" ที่เจี้ยนหลินและ "ขาวน้อย" (小白) ค้นพบอย่างระมัดระวังที่สุด ด้วยความหวังว่ามันจะนำพาพวกเขาไปสู่สถานที่ที่ปลอดภัยกว่า หรืออาจจะไขความลับบางอย่างของหุบเขาเร้นเมฆาแห่งนี้ภายในทางลับที่คดเคี้ยวและมืดสลัวนั้น เพดานของเส้นทางที่คล้ายถ้ำนี้สูงขึ้นเป็นระยะ ผนังศิลาขรุขระสลับกับรากไม้โบราณ ที่มีตะไคร่สีเขียวหม่นเกาะจับ เลื้อยพันราวกับอสรพิษแห่งกาลเวลาที่หลับใหล แสงสว่างเพียงริบหรี่มาจาก "พืชเรืองแสง" ที่ขึ้นเป็นหย่อมๆ ตามซอกหิน และผลึกเล็กๆ ที่ฝังตัวอยู่ในผนังเป็นระยะ ส่องประกายสีฟ้าอ่อนและเขียวมรกตจางๆ สร้างบรรยากาศที่ทั้งลึกลับ เย็นเยียบ และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเก่าแก่ กลิ่นดินชื้นและไอเย็นจากหินผาผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของพฤกษาที่ไม่รู้จักชื่อ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศที่นิ่งสงันเหล่าศิษย์ตำหนักในที่ติดตามศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิงมา (ผู้ที่ยังคงมีสภาพร่างกายพอจะเดินทางต่อได้) เดินตามหลังนางอย่างเงียบเชียบ ดวงตาของพวกเขาสอดส่ายไปรอบทิศทางด้วยความตื่นตัวระคนความไม่คุ้นเคย แม้จะเคยผ่านการฝึกฝนและเผชิญหน้ากับอันตรายมาบ้าง แต่สถานที่แห่งนี้กลับให้ความรู้สึกที่ "แตกต่าง" และ "กดดัน" อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าทุกย่างก้าวของพวกเขากำลังถูก "บางสิ่งบางอย่าง" ที่มองไม่เห็นจับจ้องอยู่เจี้ยนหลินเดินรั้งท้ายกลุ่มเล็กน้อย "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" ของเขาแผ่ขยายออกไปอย่างเงียบงัน สัมผัสถึงพลังชีวิตอันแผ่วเบาของรากไม้โบราณและพืชเรืองแสงเหล่านั้น เขารู้สึกได้ถึง "กระแสพลังปราน" ที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อน ไหลเวียนอยู่ภายในผนังศิลาและรากไม้เหล่านั้น ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้มี "ชีพจร" เป็นของตนเอง และมันกำลัง "กระซิบ" บอกเล่าเรื่องราวที่ถูกหลงลืม'ทางลับที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด...ช่างเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการ "หลงทาง" โดยแท้. หวังว่าปลายทางคงจะมิใช่กระเพาะของอสูรตนใดตนหนึ่งที่กำลังรอ "อาหารจานพิเศษ" จากสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์หรอกนะ.'  มิได้ แม้สถานการณ์จะยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและอันตรายที่อาจจะปรากฏขึ้นได้ทุกเมื่อในที่สุด ปลายทางของทางลับก็เปิดออกสู่ "ห้องโถงศิลาโบราณ" (古老石殿) ขนาดค่อนข้างกว้างขวาง เพดานห้องโถงสูงลิบจนแสงจากพืชเรืองแสงส่องไปไม่ถึงทั้งหมด ทำให้ส่วนบนยังคงจมอยู่ในเงามืดที่ดูลึกลับ ผนังโดยรอบถูกสลักเสลาขึ้นจากหินธรรมชาติอย่างหยาบๆ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมั่นคงและยิ่งใหญ่ ใจกลางห้องโถงนั้น มี "แท่นศิลาธรรมชาติ" ลักษณะคล้ายแท่นบูชาที่สึกกร่อนไปตามกาลเวลาตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นนั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งของใดๆแต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของทุกคนมากที่สุดคือ "อักขระโบราณ" (古老符文) จำนวนนับไม่ถ้วนที่สลักเสลาอย่างประณีตและซับซ้อนอยู่บนผนังโดยรอบห้องโถง อักขระเหล่านั้นดูเก่าแก่ลึกล้ำ บางตัวคล้ายลวดลายของรากไม้ที่ขดพันอย่างมีชีวิตชีวา บางตัวคล้ายเถาวัลย์ที่เลื้อยเกี่ยวสอดประสานกันเป็นลวดลายอันงดงาม และบางตัวก็มีลักษณะคล้ายกลีบบุปผาที่กำลังผลิบานอย่างช้าๆ แต่ละเส้นสายที่ประกอบกันเป็นอักขระนั้น ดูราวกับมี "เจตจำนง" (意志) และ "พลังงาน" (能量) แฝงอยู่ภายใน มันส่องประกายแสงสีเขียวมรกตจางๆ ออกมาอย่างแผ่วเบา สร้างบรรยากาศที่ทั้งศักดิ์สิทธิ์และเปี่ยมด้วยปริศนา"ที่นี่มัน..." ศิษย์ตำหนักในคนหนึ่งอุทานออกมาเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและทึ่งในความยิ่งใหญ่ของสถานที่แห่งนี้เจี้ยนหลินเองก็จ้องมองไปยังอักขระเหล่านั้นอย่างไม่วางตา ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึง "ความคุ้นเคย" อย่างประหลาดกับอักขระบางกลุ่ม! มันมีลักษณะคล้ายคลึงอย่างน่าอัศจรรย์กับ "สัญลักษณ์รากไม้" ที่เขาเคยเห็นใน "บันทึกสำรวจแดนเหนือโบราณ" และ "รากไม้สลักอักขระ" ในห้องโถงใต้ศิลาที่เขาเพิ่งจะจากมา! "เศษเสี้ยวจิตกระบี่" ในห้วงสำนึกของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ตอบสนองต่อกลิ่นอายพลังงานโบราณในสถานที่แห่งนี้อย่างชัดเจนเยว่ชิงหลิงก้าวเดินเข้าไปใกล้ผนังอักขระนั้นอย่างช้าๆ นางมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือดีใจจนออกนอกหน้า ดวงตาสีไพลินอันเยือกเย็นของนางจับจ้องไปยังลวดลายอันซับซ้อนด้วยแววตาที่ครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ศิษย์น้องที่ติดตามมาต่างยืนมองอยู่ห่างๆ ด้วยความไม่เข้าใจและยำเกรง"อักขระเหล่านี้..." เยว่ชิงหลิงพึมพำออกมาเบาๆ น้ำเสียงของนางแฝงไว้ด้วยความประหลาดใจระคนความทึ่งอย่างที่เจี้ยนหลินมิเคยได้ยินมาก่อน "มันคือ... 'อักขระพฤกษาบรรพชน' (始源草木古文)...ศาสตร์โบราณที่เชื่อกันว่าถูกหลงลืมไปนานแสนนาน...ข้าเคยเห็นภาพจำลองของมันเพียงเล็กน้อยในตำราลับสุดยอดของตำหนัก...แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้มาเห็นของจริงด้วยตาตนเอง ณ ที่แห่งนี้"คำพูดของนางทำให้เจี้ยนหลินและเหล่าศิษย์น้องต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!"ศิษย์พี่หญิง! ท่าน...ท่านอ่านมันออกหรือขอรับ?" ศิษย์ชายหน้าแหลมผู้เคยดูแคลนเจี้ยนหลิน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อเยว่ชิงหลิงส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างช้าๆ "ข้ามิอาจ 'อ่าน' ความหมายทั้งหมดของมันได้โดยตรง อักขระเหล่านี้มิได้สื่อความหมายด้วยตัวอักษรเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึง 'เจตจำนง' (意志) และ 'พลังงาน' (能量) ที่แฝงอยู่ในแต่ละเส้นสาย มันคือภาษาแห่งแก่นแท้ของธรรมชาติ แต่จากความรู้ที่ข้าได้ศึกษามา และจาก 'กลิ่นอาย' พลังงานที่แผ่ออกมาจากอักขระบางกลุ่มที่นี่...ดูเหมือนจะกล่าวถึง 'การหลอมรวมแก่นแท้แห่งชีวิต' (生命本源融合) และ 'การควบคุมพลังงานธาตุพฤกษาในระดับที่สูงส่ง'."นางชี้ไปยังอักขระกลุ่มหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายเถาวัลย์ที่กำลังผลิใบอ่อนอย่างแข็งแรง "กลุ่มนี้...มันให้ความรู้สึกถึง 'การก่อเกิด' (孕育) และ 'การเติบโต' (生长) อย่างไม่สิ้นสุด...พลังแห่งการสร้างสรรค์ที่บริสุทธิ์" จากนั้นนางก็ชี้ไปยังอักขระอีกกลุ่มที่ดูแข็งแกร่งและมั่นคงดุจรากไม้โบราณที่หยั่งลึกลงไปในปฐพี "ส่วนกลุ่มนั้น...คล้ายจะกล่าวถึง 'ความอดทน' (坚韧), 'พลังแห่งการหยั่งราก', และ 'ความเชื่อมโยงกับผืนดิน'."เจี้ยนหลินฟังคำอธิบายของเยว่ชิงหลิงด้วยความสนใจอย่างยิ่งยวด แม้นางจะมิได้เข้าใจทั้งหมด แต่ "เบาะแส" (线索) ที่นางให้มานั้น ก็สอดคล้องกับ "ความรู้สึก" ที่เขาได้รับจาก "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" (万木归元剑诀) และ "การนำทาง" จาก "เศษเสี้ยวจิตกระบี่" อย่างน่าประหลาดใจ! เขารู้สึกราวกับว่า "ประตู" บานใหม่ที่นำไปสู่ความเข้าใจอันลึกซึ้งยิ่งขึ้นกำลังจะถูกเปิดออกเบื้องหน้าความรู้และความสามารถในการ "ตีความ" อักขระโบราณของศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิงนั้น ทำให้ภาพลักษณ์ของนางในสายตาของเจี้ยนหลินดู "น่าทึ่ง" และ "ลึกลับ" ยิ่งขึ้นไปอีก นางมิใช่เพียงผู้ฝึกตนธาตุลมที่มีพลังสูงส่งเท่านั้น แต่ยังมีความรู้ในศาสตร์โบราณที่คนทั่วไปมิอาจเข้าถึงได้ หรือบางที...ตระกูลหรือตำหนักที่นางสังกัดอยู่นั้น อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับ "เผ่าพฤกษาเร้นลับ" ที่กลุ่มคนลึกลับเคยกล่าวถึงก็เป็นได้ห้องโถงศิลาโบราณแห่งนี้...มันซ่อนเร้นความลับอันใดไว้อีกกันแน่? และอักขระเหล่านี้...มันจะนำพาพวกเขาไปสู่สิ่งใด? ปริศนายังคงรอคอยการคลี่คลาย

(จบตอนที่ 145)