“ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะไม่อนุญาตให้เ้าทำเช่นนั้นเด็ดขาด ข้าไม่อาจเสียลูกของข้าไปได้อีกแล้ว หากเ้าเป็อะไรไปอีกคน ข้าคงไม่มีแรงจะมีชีวิตอยู่” คำกล่าวห้ามของเยว่ซิน ทำให้ไป่หลานได้แต่มองดูน้ำตาของมารดาอย่างเงียบ ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้นขบวนรถม้าของหวงซีเหรินก็เข้ามายังใจกลางตลาดกวางผู หลันฮวาโผล่ศีรษะออกมาพลางหันซ้ายหันขวาดูชาวเมืองด้วยความอยากรู้อยากเห็น หากแต่เมื่อนึกถึงผู่เฒ่าเก่อไห่แล้วนางจึงหลุบศีรษะกลับไปในทันที
“ข้าขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขออย่าให้ข้าได้เจอกับเฒ่าเกอไห่และยายฝูอีกเลย” ยังไม่ทันสิ้นเสียงภาวนา เสียงเอะอะโวยวายก็ดังลอดเข้ามาให้ได้ยิน พร้อมกับรถม้าของหวงซีเหรินค่อย ๆ ชะลอหยุดในทันที หลันฮวาค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกมาเพียงน้อยนิด แล้วแอบมองเหตุการณ์ชุลมุนด้านหน้า
“เฒ่าเกอไห่ เ้าหยุดเดี๋ยวนี้” เสียงโวยวายอันแสนคุ้นหูของยายฝูดังจนผู้คนแตกตื่น ต่างมองตรงมาเป็จุดเดียวกัน
“ปล่อยข้า ปล่อยข้า พวกเ้ามาจับข้าด้วยเหตุใด” ชายชราพยายามขัดขืนและดิ้นเอาตัวรอด หลังจากคนของใต้เท้าตงซันพยายามจับตัวไว้ หวงซีเหรินนั่งมองเหตุการณ์อย่างเงียบ ๆ บนรถม้าของเขาพร้อมกับดวงตากลมของหลันฮวาที่แอบมองกลุ่มคนพวกนั้นด้วยหัวใจสั่นไหว
“เฒ่าเกอไห่ เ้าหยุดโวยวายเสียที แล้วจงฟังข้า” หญิงชราเดินเข้าไป แล้วเอามือตบศีรษะเขาอย่างแรงด้วยความโมโห ก่อนที่เฒ่าเกอไห่จะหยุดโวยวายด้วยความใเช่นกัน
“เ้ากล้าดีอย่างไรมาตีหัวข้า” เขาขึ้นเสียงใส่ ก่อนที่หญิงชราจะบิดหูของเขาอีกครั้ง ด้วยความเจ็บใจในความโง่เง่าของเขา
“เฒ่าเกอไห่...หยุดโวยวายแล้วจงฟังข้า”
“ปล่อยข้าก่อนสิ..ข้าเจ็บจนหายใจไม่ออกอยู่แล้ว” เขายังคงโวยวายอย่างไม่ลดละ พร้อมฝูงชนที่รุมล้อมด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ปล่อยเขา!” หลังจากสิ้นเสียงของซีห่าว ร่างของชายชราก็เป็อิสระในทันที เขาบิดตัวแล้วหันมองไปยังยายฝู พลางเอ่ยถามด้วยท่าทีโผงผาง
“ให้คนมาจับตัวข้าเช่นนี้ เ้าจะทำอันใด ข้าไปทำอันใดให้เ้า”
“หุบปาก..แล้วฟังข้า” ยายฝูตบไปที่ศีรษะของเขาอีกครั้งอย่างแรงด้วยความโมโห พร้อมกับชายชราเริ่มอ่อนแรงเต็มที เขาขยี้ศีรษะตัวเองแล้วยอมอ่อนลงครึ่งหนึ่ง
“มีอะไรก็พูดมา”
“หลานสาวข้าอยู่ที่ใด” ชายชราได้ยินดังนั้นจึงชะงักนิ่ง พลันเลื่อนสายตามองชายฉกรรจ์สามคนอย่างไม่ไว้ใจ
“เ้าจะถามหานางเพื่อการณ์อันใด ในเมื่อเ้าเป็ผู้ขายนางให้กับข้าเอง เงินก็เอาไปแล้ว หากอยากได้นางคืน ก็ต้องเอาเงินมากองตรงหน้าข้าอีกสามเท่า” เฒ่าเกอไห่พูดส่ง ๆ จะได้จบเื่
“อีกสามเท่าเ้ากล้าพูดได้อย่างไร อยากตายหรือไง” ยายฝูกัดฟันพูด ก่อนเฒ่าเกอไห่จะเชิดหน้าขึ้น พลางยกมือขึ้นกอดอก ในขณะที่หลันฮวาเม้มปากแน่นนึกเจ็บใจในความเ้าเล่ห์ของเฒ่าเกอไห่
“ข้าคิดถูกแล้ว ที่หนีออกมาจากคนชั่วอย่างเขา ขนาดไม่มีข้าอยู่แล้ว ยังมีหน้าเอาข้าไปหากินอีก ไอ้คนชั่ว” หลันฮวานึกเจ็บใจ ก่อนจะเฝ้าสังเกตการณ์ต่อไปอย่างเงียบ ๆ
“หากเ้า้าเงิน เท่านี้พอใจฤาไม่” ซีห่าวล้วงเอาเงินจำนวนหนึ่งมากองไว้ตรงหน้าชายชรา พร้อมด้วยชาวเมืองพากันอ้าปากค้าง ถึงจำนวนเงินมากมายมหาศาลเ่าั้ ก่อนที่เฒ่าเกอไห่เองถึงกับตาลุกวาว พลันรีบวิ่งมาหยิบเงินกองนั้นทันที หากแต่ถูกซีห่าวกันตัวไว้ได้ทัน
“ถ้าอยากได้เงิน ก็พาหลันฮวาออกมาให้ข้าก่อน”
“เหตุใดพวกเขาจึงอยากได้ตัวข้านัก” หลันฮวาหลุบตาลงพลางนึกสงสัย ก่อนที่เสียงของชายชราจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมา
“ข้าขอเวลาสามวัน แล้วจะพานางมาพบกับท่านทันที”
“แล้วเหตุใดต้องรอ” ยายฝูถามด้วยความสงสัย
“ก็..” ชายชรานั่งคิด
“อ้ำอึ้งอยู่นั่น!”
“นางไม่ได้อยู่กับข้าแล้ว แต่ข้าสัญญาว่าจะตามตัวนางกลับมาให้ได้ แต่ท่านต้องเก็บเงินไว้ให้ข้าเช่นเดิมได้ฤาไม่” เฒ่าเกอไห่พูดด้วยความโลภ ก่อนที่ซีห่าวจะขมวดคิ้ว
“หมายความว่า หลันฮวาไม่อยู่กับเ้าแล้ว? ”
“ตาเฒ่าเกอไห่ เ้าโง่ฤาไม่ เหตุใดจึงปล่อยให้หลานข้าหายไปเช่นนี้”
“แล้วทำไมข้าต้องสนใจด้วยเล่า ในเมื่อเ้าเป็ยายแท้ ๆ ของนาง เ้ายังเอามาขายให้แก่ข้า เหตุใดข้าต้องสนใจว่านางจะอยู่ฤาไม่ ว่าแต่...พวกเ้ามาตามหานางเช่นนี้ ้าอันใด” ซีห่าวตั้งมั่นเดินเข้าไปจับไหล่ของเฒ่าเกอไห่ ก่อนจะกระซิบบางอย่าง จนเขาถึงกับทรุดลงกองกับพื้นในทันที ชายชรารีบเกาะขาของซีห่าว
“ข้าไม่เอาเงินแล้ว ข้าจะรีบตามหานางกลับมาให้ท่านทันที แต่ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” คำขอร้องอ้อนวอนของชายชราทำให้หวงซีเหรินแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยเวลาที่จำกัด เขาจึงบังคับรถม้าตรงไปยังจวนของตระกูลจิวในทันที พร้อมกับหลันฮวาที่ยังคงนึกแปลกใจในท่าทีของเฒ่าเกอไห่เช่นเดียวกัน
“เหตุใดเฒ่าเกอไห่จึงต้องกลัวชายผู้นั้นถึงเพียงนี้ แล้วทั้งยายฝูและชายผู้นั้น้าตัวข้าเพื่อการณ์อันใด” นางยอมนั่งเงียบ ๆ จนรถม้าเดินทางมาใกล้ถึงจวนของตระกูลจิว แม้นึกหวั่นใจถึงเื่ที่กำลังถูกตามตัวอยู่ หากแต่น้ำเสียงของซีเหรินที่เอ่ยเรียก ทำให้นางได้สติกลับมา
2K
