ขยะตัวเป็ๆ
ลอยเคว้งคว้าง โดดเดียวเดียวดายล่องลอยไร้น้ำหนัก ไร้เรี่ยวแรงและหลักแหล่งใดๆทั้งสิ้นมองไปทางไหนก็มีแต่เศษหินและซากอะไรก็ไม่รู้ เขาไร้ซึ่งหนทางไปต่อถ้าหากว่าเขายังไม่หายใจและมีชีวิตอยู่ เขาก็คงจะเป็เศษซากขยะไปแล้วเช่นกันไม่ใช่สิ ตัวเขาก็ถูกเรียกว่าขยะบ่อยๆนี่นาพอมาอยู่ที่นี่ก็เหมือนได้เจอเพื่อเก่าเพื่อนแท้นั่นแหละ
“เฮอๆๆ”เขาได้แต่เพียงเปิดปากเค้นเสียงหัวเราะตัวเองอย่างน่าสมเพชสุดท้ายเขาก็คงเป็ได้แค่ขยะจริงๆเหมือนที่พวกคนเ่าั้ปรามาสไว้ตลอดนั่นแหละ
“สงสัยต้องตายอยู่ที่นี่แล้วจริงๆสินะ”เขาเอ่ยแค่นั้นก่อนจะหลับตาลงรอรับความเป็จริงที่โหดร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นอีกไม่นานตัวเขาคนนี้นะหรือ ก็คือนายเพเนียส พิพัทพงศ์เด็กหนุ่มวัยสามสิบผมสีขาวปลอดที่พึ่งเรียนจบการศึกษาภาคบังคับมาสดๆร้อนๆยังไม่ทันได้ฉลองอะไรเลยก็ไปมีเื่เข้าเสียก่อน จนต้องมาถูกมัดมือมัดเท้าถูกมาปล่อยไว้อยู่ที่นี่เสียได้
ย้อนกลับไปเมื่อวานก่อนที่เพเนียสจะได้ไปลอยเคล้งอยู่เช่นนั้น ปลายเดือน 11 ในหน้าหนาวที่มีหิมะตกลงในหลายพื้นที่แต่ดีหน่อยที่วันนี้หิมะยังไม่มีทีท่าจะตกเลย โรงเรียนแห่งหนึ่งในดาวกอซหรือดาวระดับบีในสหพันธรัฐเซเรนิออสวันนี้เป็วันที่ชื่นมื่นกว่าทุกๆวันเพราะเป็วันรับประกาศนียบัตรจบการศึกษาภาคบังคับ (มัธยมศึกษาตอนปลาย)หลังจากออกจากหอประชุมมาแล้วเหล่านักเรียนที่จบการศึกษาก็แยกย้ายกันไปยังจุดต่างๆของโรงเรียนบางคนมีทั้งครอบครัวมาร่วมแสดงความยินดี รุ่นน้องหรือรุ่นพี่ที่จบไปแล้วก็หอบเอาของมามอบให้มากมายหรือจะรวมกลุ่มกันไปถ่ายรูปยังจุดต่างๆเป็ที่ระลึกให้นึกถึงแต่นั่นไม่ใช่กับเพเนียสเด็กหนุ่มที่พึ่งจะเรียนจบเช่นกันเพราะว่าไม่มีใครมาร่วมแสดงความยินดีกับเขาเลยและก็ไม่มีเพื่อนคนไหนมาเรียกเขาไปถ่ายรูปเลยด้วยแต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีครอบครัวนะครอบครัวเขาจริงๆก็อยากมาอยู่หรอกแต่เขาห้ามไว้เพราะบ้านเขาอยู่อีกดาวดวงหนึ่งเขาจึงไม่อยากให้พวกเขาลำบากเดินทางนั่งยานมากว่า 13 ชั่วโมงมาอีกอย่างเขาจะกลับไปบ้านในวันพรุ่งนี้แล้วและอีกเหตุผลที่เขาไม่อยากให้ครอบครัวมาหาก็เพราะว่าเขาไม่มีเพื่อนเลย เขาอยู่โดดเดี่ยวไร้คนคบในโรงเรียนแห่งนี้มากว่าสี่ปีในเมื่อพิธีการสิ้นสุดลงแล้วเขาก็จะเดินกลับห้องพักเลยไม่รั้งอยู่ต่อแล้วหากเป็ไปได้เขาอยากจะกลับั้แ่วันนี้ด้วยซ้ำไป
“จะไปไหนพ่อหนุ่มบ้านสวนไร่ปลายนามาถ่ายรูปเขาพวกเราก่อนสิ”ก่อนที่เพเนียสจะได้เดินออกไปให้ห่างจากผู้คนเพื่อปลีกตัวกลับหอพัก เพื่อน(?)ร่วมห้องก็เข้ามาดึงเขาไปถ่ายรูปด้วยเสียก่อน
“นี่พวกเราหนุ่มบ้านสวนจากดาวดี(D)มาแล้วเว้ย”คนที่ลากเขามาถ่ายรูปด้วยร้องบอกเสียงดังขึ้นก่อนที่คนอื่นได้ยินและร้องเสียงรับกันอย่างสนุกสนานเฮฮายิ่งกว่าฟังมุกขำเสียอีก
“โอ้ ดีเลยๆต่อไปเราจะไม่ได้เจอคนจากดาวด้อยพัฒนา อ้อดาวระดับดีอีกแล้วสินะคงต้องคิดถึงนายแน่ๆเลยเพเนียส ฮ่าๆๆ”หญิงสาวหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องเอ่ยขึ้นแสร้งทำหน้าเศร้าก่อนจะหันไปหัวเราะต่อกระซิกกับเพื่อนสาวในกลุ่มที่พร้อมเป็ลูกคู่ต่อความอยู่
“นั่นสินะมาซิ่!! จะยืนบื้อหัวขาวอย่างกับคนแก่อยู่ทำไมแล้วก็นั่งลงด้วย”เสียงของอีกคนอย่างมอรูกัสร้องบอกขึ้นเสียงดังกว่าคนไหนๆจนทำให้เพเนียสต้องสะดุ้งตัวโยนและต้องยอมเดินเข้าไปร่วมเฟรมโดยต้องนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าพวกเขาอย่างจำยอมทั้งๆที่พื้นตรงนี้มีหิมะอยู่เต็มแต่ก็ยังจะให้เขานั่งลงเพื่อแช่หิมะเย็นๆนี่นะหรือได้แต่บอกตัวเองว่าทนไว้เพเนียส เดี๋ยวมันก็จบ เดี๋ยวนายก็ไม่ต้องทนอะไรแบบนี้แล้ว
“ฮ่าๆๆต้องอย่างนี้สิวะ อ้าวถ่ายเลย”เสียงเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันจากมอรูกัสและสองมือของเขาที่วางแหมะไว้บนหัวของเพเนียสก่อนจะยกยิ้มให้กับกล้องต้องหน้าหลายตัว
“อ้าวนายที่นั่งอยู่นะ ยิ้มหน่อยสิ ยิ้มเหมือนตอนที่เคยมาดาวบีครั้งแรกสิ”
“ฮ่าๆๆๆ”เสียงร้องบอกของช่างถ่ายภาพทำให้คนที่ได้ยินพากันหัวเราะออกมาดังลั่นทำให้ภาพที่ออกมานั้นมีแต่รอยยิ้มสดใสสมกับวัยต่างจากอีกคนที่นั่งหน้าเครียดและมือสองข้างกำแน่นอยู่วันนี้เขาอุตส่าห์คิดว่าจะได้พ้นจากพวกนี้แล้วเสียทีแต่ก็ต้องมาถูกกักตัวอยู่แบบนี้ไม่ใช่ว่าเขาเป็ไอ้โง่ยอมให้ถูกแกล้งแบบนี้หรอกนะแต่เป็เพราะเขาต้องฝืนใจยอมต่างหากคนพวกนี้คือเ้าถิ่นหรือก็มีครอบครัวเป็แบ็คอัพให้ได้ไม่ว่าจะทำเื่ใดๆก็แล้วแต่ต่างจากเขาที่มาจากดาวระดับดีที่ด้อยพัฒนา ใครๆต่างก็ดูถูก หาว่าเขาบ้านนอกบ้างหละหาว่าเขาเป็ขยะบ้างหละเขาก็เพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มาที่นี่เพื่อเรียนหนังสือถึงจะไม่ได้เรียนเก่งแต่ก็ไม่ได้โง่เง่าจนถึงคำที่ว่าเป็ขยะได้ แต่ก็เท่านั้นแหละ ในเมื่อเขาเป็ความหวังของที่บ้านแล้วเขาก็ต้องยอมมาตลอดสี่ปียอมให้ดูถูกและแกล้งตลอดมา แต่วันนี้เขาจะขอเอาคืนบ้างก็แล้วกันถือว่าเป็วันสุดท้ายอย่างไรพวกนี้ก็เอาเื่ขู่ว่าจะแจ้งเื่ความประพฤติเขาให้ทางโรงเรียนรู้ก็ไม่ได้แล้วเพราะเขาเรียนจบแล้วอย่างไรล่ะ
พรึ่บบบ
เมื่อเรียกกำลังใจความกล้าได้แล้วเพเนียสก็ดีดตัวลุกขึ้นทันทีตอนที่คนพวกนี้กำลังเปลี่ยนมาถ่ายวีดีโอกันอยู่อย่างสบายอกสบายใจ
“พอได้แล้ว”เขาเอ่ยขึ้นเสียงดังอย่างเหลืออด อย่างที่คนพวกนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน
“เป็อะไรไปวะพวกรีบกลับไปไล่ควายที่บ้านหรอ”
“ฮ่าๆๆๆ ไล่ควายๆๆ”และก็ตามด้วยเสียงขบขับชอบใจของกลุ่ม
“พวกนายนั้นแหละพอได้แล้วเป็บ้าหรือไงวะ” เพเนียสตะคอกกลับพร้อมหน้าตาที่โมโหสุดชีวิตเส้นเืตรงลำคอขึ้นเส้นหน้าแดงก่ำเขาเก็บเอาความถูกกดไว้ตลอดเวลาที่ผ่านมาเข้ารวมกันไว้ตอนนี้แล้ววันนี้เขาพร้อมจะะเิเต็มที่
“อะไรๆใจเย็นสิ เสียงดังไปได้”มอรูกัสว่าก่อนจะเข้ามาตบไหล่สองสามทีเหมือนเป็การเรียกสติให้ใจเย็นลงด้วยใบหน้าเพื่อนแสนซื่อแต่น้ำหนักที่ลงมานั้นแรงกว่านั้นมาก
“ไม่ต้องมาแสร้งมาทำเป็ไม่รู้เื่ถ้าพวกแกไม่หยุดแกล้งฉันจะเอาข้อมูลทุกอย่างไปแจ้งตำรวจแน่ ว่าทำอะไรไว้บ้าง”เขาว่าออกมา
“อะไรกันข้อมูลอะไร ฮึม” มอรูกัสยังคงใช้น้ำเสียงเย็นเข้าถามส่วนคนอื่นๆก็ช่วยกันคนอื่นให้ห่างออกไปเพราะจริงๆแล้วคนห้องอื่นไม่ได้รู้เื่ด้วยเท่าไหร่ที่คนห้องนี้รวมหัวกันแกล้งเพเนียสเอ๊ะ หรืออาจจะรู้แต่ไม่ทำอะไรหรือไม่กล้าทำกันนะเพเนียสก็ไม่ได้รู้จักกับใครด้วยสิ
“นั่นสิเราเป็เพื่อนกันนะ แกล้งอะไรกัน เพเนียสเข้าใจผิดแล้ว”โรเดซานรีบเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่อ่อนหวานหากแต่เล็บยาวๆนั้นกลับจิกลงในแขนเขาผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเจ็บจนเขาต้องรีบสะบัดออกอย่างฉุนเฉียวไหนจะก่อนหน้านี้ก็กำลังหัวเราะที่ได้แกล้งเขาอยู่เลยหญิงสาวคนสวยของห้องที่เป็เผ่าบีสต์มีหูและหางเป็จิ้งจอกแดงช่างเหมาะกับเธอจริงๆ
“หรอพวกแกรู้อยู่แก่ใจ ไม่ต้องมาทำเป็ไม่รู้เื่วะ”
“เฮ้ยๆใจเย็นน่า”
“กูไม่เย็นพวกมึงทำอะไรไว้ ถึงกูจะเอาคืนไม่ได้หมด แต่ก็ขอให้ชีวิตของพวกมึงพบแต่ความวิบัติไปอยู่ดาวไหนก็ขอให้ซากอุกกาบาตพุ่งชน ขอให้ขาดสารอาหารตายหรือไม่ก็ขอให้ร่างกายผุผังไม่มีอวัยวะทดแทนได้อีกเลย”พอได้พูดแล้วเพเนียสก็ร่ายราวคำสาปแช่งออกมาอีกยาวเหยียดให้สมกับที่เขาโดดกลั่นแกล้งมานาน ถึงแม้ว่าพวกนี้จะรวยกว่าที่จะตายเพราะขาดสารอาหารก็เถอะ
“มันจะมากไปแล้วนะ”คนไม่เคยได้ยินเขาพูดอะไรทำนองนี้มาก่อนทั้งใและอารมณ์ขึ้นกับคำแช่งของเพเนียสอยู่เหมือนกัน
“ฮ่าๆๆแต่ก็สมกับมาจากดาวด้อยพัฒนาล่ะนะ ยังเชื่อเื่คำสาปแช่งอีกหรอ” มีคนที่ตะคอกกลับเพราะใกับคำที่เพเนียสว่าออกมาแต่ก็มีอีกหลายคนที่ขำๆจากคำด่าของเขาจนเย้ยเขาออกมาได้อีกความแต่ถึงอย่างนั้นคนพวกนี้ก็คงเริ่มเดือดขึ้นมาแล้วเช่นกันนั่นแหละ
“ทำไมไม่มากไปหรอก พวกขยะเช่นพวกแก ว่าฉันเป็ขยะดวงดาวไม่ใช่หรือ พวกแกที่ทำนิสัยแบบนี้มันก็ขยะสังคมเหมือนกันละวะ”เพเนียสด่าออกมาอย่างโกรธแค้น ในตอนนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดเขาก็ไม่สนแล้วเพราะพอได้ว่าออกไปมันทำให้เขารู้สึกโล่งอกมากๆเหมือนว่าก้อนอุกกาบาตเน่าๆที่กดทับเขาอยู่ได้สลายหายไปแล้วเมื่อเืขึ้นหน้าแล้วก็ต้องเอาในมันสุดไปเลย
“น้อยยย แก”
“อย่าอยู่เลย”
“วันนี้สงสัยแกไม่อยากตายดีสินะ”เสียงของกลุ่มคนชายหญิงสิบกว่าคนเริ่มเก็บอาการไม่อยู่ปรี่เข้ามาทำร้ายเพเนียสใช่อยู่ที่เขาก็ไม่ยอมเช่นเดียวกันและมีสวนกลับไปนับไม่ถ้วนแต่นั่นก็ไม่อาจสู้กับคนเป็กลุ่มได้ เขาถูกเพื่อน(ชั่วๆ)ร่วมห้องเรียนรุมทำร้ายร่างกายจนสะบักสะบอมทั้งปากแตก หน้าถูกตบ โหนกแก้มแตกช้ำ ขาถูกเตะ เนื้อตัวถูกหยิกและสุดท้ายก็หมดสติลงในที่สุด
“มันสลบไปแล้ว”
“แล้วจะตายหรือเปล่าเนี่ย”
“นั่นสิแล้วจะเอาไงต่อดี”หลังจากที่หยุดมือหยุดเท้าลงแล้วพวกเขาก็หันไปมาถามกันอย่างร้อนรนว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดีไม่รู้คนบนพื้นจะตายไปแล้วหรือยัง
“ไม่มันยังไม่ตาย”มอรูกัสที่รีบเอานิ้วไปอังจมูกเพเนียสแล้วจึงส่ายหน้าบอกให้เพื่อนๆได้รับรู้ตอนแรกคิ้วเขาก็ขมวดเช่นกัน แต่ตอนนี้ก็ค่อยยังชั่วแล้วถ้าใครรู้เข้าว่าพวกเขาฆ่าคนตายในโรงเรียนไม่ใช่เื่เล็กๆแน่
“แล้วแล้วจะเอาไงต่อดีล่ะ”
“เราต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้วนะเดี๋ยวต้องมีคนมาเจอแน่” โดเรซานหันไปรอบๆพร้อมหูที่ตั้งตรงและเกรงแข็งแล้วรีบบอกเชิงสั่งออกมาเสียงเข้มแต่ไม่ดังมากนักเพราะเกรงว่าคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องจะได้ยินเข้า
“ทิ้งไว้นี่เลยดีไหม”
“ไม่ได้ เอาแบบนี้แล้วกัน”เสียงมอรูกัสค้านก่อนจะเอ่ยแผนการคร่าวๆออกมาส่วนเพื่อนคนอื่นก็ทำเพียงแต่พยักหน้ารับเข้าใจและพร้อมร่วมมือเท่านั้น
และกลุ่มมอรูกัสก็พากันรวมกลุ่มกันออกจากโรงเรียนโดยตรงกลางกลุ่มมีเพเนียสที่ถูกชายสองคนพยุงกึ่งลากอยู่เขาถูกพาขึ้นรถลอยฟ้าที่จอดรออยู่ทันทีและรถก็ทะยานออกไปตามคำสั่งของมอรูกัสที่สั่งการไว้ไม่มีผิดเพี้ยนในรถลอยฟ้ามีคนของหนึ่งในกลุ่มนักเรียนเป็ผู้ขับ เขาขับรถออกไปจนถึงท่าอากาศยานในเขตส่วนตัวรถแล่น(ในอากาศ)ไปจอดใกล้ยานขนส่งส่วนตัวลำหนึ่งก่อนที่เพเนียสจะถูกพาตัวขึ้นไปและยานส่วนตัวลำนั้นก็ออกตัวไปทันทีโดยที่หลังจากนี้กลุ่มเพื่อนร่วมห้องของเพเนียสก็ไม่ต้องทำอะไรต่อแล้วพวกเขาล้วนแยกย้ายกันไปสนุกกันต่อ โดยทิ้งเื่นี้ไว้ข้างหลังเหมือนว่าเป็เพียงแค่ทิ้งผักเน่าๆลงขยะเท่านั้น
ห่างจากดาวกอซออกไปไกลสมควรยานส่วนตัวก็มาชะลอและทิ้งเด็กหนุ่มไว้ที่ดาวผุๆ(??)ดวงหนึ่งที่มีชื่อว่าฟู้ดด้าแล้วหนีไปดาวฟู้ดด้าเป็ดาวที่เคยถูกอุกกาบาตลูกใหญ่พุ่งชนเมื่อเกือบพันปีก่อน จนทำให้ดวงดาวถูกทำลายจนสิ้นผู้คนล้มตายหมดไร้คนอาศัยที่นี่และตอนนี้ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับขยะ เพียงแต่ขยะมีขนาดใหญ่เท่าดาวดวงหนึ่งเท่านั้นและใช่เพเนียสที่ถูกเพื่อนร่วมชั้นชั่วทำร้ายจนสลบแล้วถูกนำมาทิ้งไว้ที่นี่นั้นเองที่ดาวฟู้ดด้าแห่งนี้พวกมันกะจะให้เขาตายให้ได้เลยใช่ไหม ถึงได้มัดแขนมัดขาเขาไว้ด้วยที่นี่ไม่มีอะไรเลย อาหาร น้ำ อากาศหายใจก็น้อยกว่าดาวดวงอื่นไหนจะแรงโน้มถ่วงก็ต่ำจนทำให้เขาลอยสูงจากพื้นสามสี่เมตรอยู่แบบนี้และที่หนักสุดคอนโทรลแบนด์ของเขาก็ถูกคนพวกนั้นเอาไปด้วยซึ่งมันถูกพวกเขาทำลายทิ้งไปแล้ว จากการที่เขาเองขู่ไปว่าจะเอาเื่ไปแจ้งความแล้วแบบนี้เขาจะไปไหนได้ ที่นี่มีขยะตัวเป็ๆอยู่ด้วย ใครก็ได้ช่วยเขาที
1K
