[เ้าไม่เคยเห็นหรือ? สิ่งนี้มักจะอยู่ใต้ก้อนหิน หลบซ่อนอยู่ใต้ดิน เ้าแค่ต้องหาก้อนหินที่มีรากของมันพันเกี่ยวลอยขึ้นไป้า ช่วยออกไปมองหาแล้วเอามันกลับมาให้ข้าสักต้น] สิ้นคำ จากตอนแรกที่ผมเลิกสนใจคำขอของนายเงือกและคิดจะกลับไปที่รังเมื่อรู้ว่าเขาแค่้าจะใช้งาน จู่ๆ จิตสำนึกก็รู้สึกอยากช่วยตามหาของให้เขาขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล ร่างกายขยับเคลื่อนไหวไปเองตามคำสั่ง
คำสั่ง...
ใช่แล้ว!คำสั่ง!!
คำพูดแทบทุกคำของนายเงือกเป็คำกำกับสั่งแทบทุกประโยค สาเหตุที่ผมฟังเขาเข้าใจก็เพราะเพื่อให้เขาสั่งการณ์สิ่งมีชีวิตอื่นได้?!
เมื่อผมรู้ตัวว่าถูกคำพูดของเงือกหนุ่มชักจูง อิทธิพลจากอำนาจชักจูงก็ถูกกดให้จางหาย กลายเป็แค่เสียงเล็กๆ ที่พยายามดึงดันกระเง้ากระงอดให้ผมทำตามที่นายเงือกสั่ง
โอ้... แค่ทำเมินๆ ก็หลุดจากการชักจูงได้ ก็ไม่เท่าไหร่นี่
แต่เห็นแก่ที่คำพูดคำจาไม่ใช่เชิงจะเป็คำสั่งไปทั้งหมด ผมจะยอมช่วยหาสาหร่ายอะไรนี่ก็ได้ ไม่ได้เป็เพราะอยากรู้ว่านายเงือกจะเอามันไปทำอะไรเลยจริงๆ นะ อีกอย่างผมก็ควรจะตามน้ำทำเป็ตกอยู่ในคำขอร้องของเขาไปก่อน ไม่ควรให้เขารู้ตัวว่าผมสามารถต่อต้านคำสั่งของเขาได้
ถึงน้ำเสียงจะอ่อนแรงและไม่ยอมขยับตัวแม้แต่น้อย ทว่าก็ใช่ว่าจะดูแคลนมองว่าเงือกตนนี้จะไร้พิษภัยได้
ผมมองไม่เห็นว่าเงือกตนนี้าเ็ที่ไหนจนทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ เขาอาจจะเรียกใช้งานสัตว์น้ำทุกตัวที่ผ่านมาจนเคยชินก็เป็ได้ เลยไม่คิดจะขยับตัวไปหาเอง
ถึงจะเป็เหตุผลที่ไร้สาระมาก แต่ผมก็จะไม่ตัดมันออกไปจากความเป็ไปได้หรอกนะ
ก็โลกนี้น่ะ ตัวผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยสักอย่าง
เอ๊ะ!ไอ้ฟองน้ำทะเลนี่ก็รสชาติไม่เลว ดอกไม้ทะเลนี่ก็ด้วย พวกนี้กินง่ายย่อยง่ายกว่าเ้าต้นไม้นั่นตั้งเยอะ ถูกปากผมมากเลยทีเดียว น่าเสียดายที่ที่รังของผมไม่มีพวกมันเลยสักต้น จะเอากลับไปปลูกเหมือนต้นไม้ของผมได้หรือเปล่านะ?
ในที่สุดในระหว่างที่ผมชิมนู้นชิมนี่ขณะตามหาของที่นายเงือก้าก็เจอก้อนหินที่มีรากต้นไม้พันเกาะเป็ก้อนใยลอยชี้ขึ้นไป้า ผมใช้เวลาขุดดึงมันขึ้นอยู่สักพักจนมันหลุดออกจากพื้นทราย เป็สาหร่ายหน้าตาแปลกๆ สีแดง ใบของมันเป็พวงพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว มีเม็ดกลมๆ สีชมพูคล้ายไข่มุกอยู่เต็มต้น
ผมลากดึงมันไปที่ถ้ำ ตั้งสติตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ต้องมนต์คำขอของเงือกหนุ่ม ย้ำกับตัวเองซ้ำๆ ไม่ให้อ้าปากพูด ยังไม่อยากเป็สะพานที่ถูกรื้อทิ้งเมื่อข้ามผ่าน
ความเป็ไปได้ที่จะโดนกำจัดระหว่างพูดได้กับพูดไม่ได้มันต่างกันเยอะจนผมไม่คิดเสี่ยง คอยดูท่าทีไปก่อนเป็ตัวเลือกที่ผมเลือก
[เจอแล้วหรือ? เ้าเก่งมากเลยเ้าตัวน้อย ขอบใจเ้ามาก] นายเงือกร้องทักทันทีที่เห็นผมกับต้นสาหร่าย มีมารยาทเหมือนกันนี่ที่เอ่ยขอบคุณผม
คำพูดขอบคุณนี้บ่งบอกถึงทัศนคติและมุมมองของเขาต่อสิ่งมีชีวิตที่เขาสามารถเรียกใช้งานอย่างไรก็ได้ อย่างน้อยๆ ก็คงไม่ได้มองว่าเป็ข้าทาสที่ต้องรับใช้เขาตลอดเวลา
ก็ดูจะ...ไม่ใช่เงือกที่เลวร้ายอะไรเท่าไหร่?
ทว่ากับแค่คำขอบคุณ มันไม่สามารถสั่นคลอนความระแวงของผมได้หรอก!ก็อย่างที่บอกไป หากเขารู้ว่าผมพูดได้ คิดได้ ฟังได้ ก็คงจะไม่ใช่แบบนี้
ใช้งานสัตว์ที่พูดไม่ได้ไม่เข้าใจย่อมสะดวกสบายใจกว่า ไม่ต้องระแวงว่าสิ่งที่สั่งให้ไปทำจะรู้ไปถึงหูของใครที่เป็ศัตรูบ้าง
ผมเคลื่อนตัวช้าๆ ไปเกาะฟองน้ำทะเลใกล้ๆ คอยมองดูว่าเงือกตนนี้จะทำอะไรกับสาหร่ายที่ให้ผมไปหามา
นายเงือกเด็ดเอาเม็ดกลมๆ สีชมพูที่ผมมองว่าคล้ายไข่มุกออกมาหลายเม็ด ดึงใบของต้นสาหร่ายอีกต้นใกล้ๆ ที่ใบเป็สีเขียว เขาเอาใบพวกนั้นมาห่อใส่เม็ดสีชมพูที่เด็ดออกมา หลังจากนั้นก็ทุบขยี้มันจนเละ เปลี่ยนใบสาหร่ายเป็สีม่วงคล้ำ
ผมก้มลงกินฟองน้ำที่เกาะอยู่ทันทีที่นายเงือกหยุดมือหันสายตามามองผม แสร้งทำเป็วุ่นวายกับการกินเพื่อให้เขาตายใจ
[...] นายเงือกจ้องมองทากทะเลที่ตัวใหญ่พอสมควรอย่างสงสัย เขาเคยเห็นทากทะเลสายพันธุ์นี้อยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้ตัวใหญ่ขนาดนี้และก็ไม่ได้มีรูปร่างแตกต่างกันมากแบบนี้ คงจะเป็สายพันธุ์ใกล้เคียงที่เขาคนนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน ดูๆ ไปแล้วก็ดูเหลวๆ น่ารักดี
ในขณะที่เงือกหนุ่มชมเชยรูปลักษณ์ของทากทะเลตัวน้อย ทากทะเลที่ว่ากลับคิดว่าเขาคิดสงสัยไม่ก็จ้องมองเพื่อหมายจะจับทากตัวน้อยๆ เป็อาหาร
ทำไมเงือกตนนี้ถึงมองผมแบบนี้กัน? เขารู้แล้วเหรอว่าผมไม่ใช่ทากทะเลปรกติ แต่ก็ไม่น่าจะความแตกได้เพราะผมก็ไม่ได้ทำพฤติกรรมอะไรผิดแปลกนี่นา
หรือ… หรือว่าเขาจะหิวแล้ว?!เขาคิดจะกินผมเพื่อฟื้นฟูกำลังหลังจากที่ใช้ผมไปหาของมาให้ใช่ไหม!?!
สิ่งที่เกิดขึ้นจริงย่อมไม่ได้เป็อย่างที่ผมจินตนาการ นายเงือกหันกลับไปสนใจสิ่งที่เขากำลังทำ มือขาวเพรียวจับผมยาวๆ รวบมาไว้ด้านหน้า ตอนนี้เองที่ผมได้เห็นว่าเงือกตนนี้ได้รับาเ็มาจริงๆ
แผ่นหลังของเงือกหนุ่มเป็จ้ำๆ สีเขียวม่วง ดูน่ากลัวจนรู้สึกเจ็บแทน ไม่รู้ว่าไปโดนกระแทกหรือโดนอะไรอื่นมา ทว่าไม่มีสักที่ที่เป็สีผิวดั้งเดิมของเขาเหลืออยู่เลยบนแผ่นหลังนั้น
สาหร่ายคล้ำๆ นั่นถูกนายเงือกใช้ถูเข้าที่หลังช้ำๆ ของตนเอง ทว่าเมื่อลงแรงถูเล็กน้อยเงือกหนุ่มก็ต้องกัดฟันทนรับความเ็ป ทว่าอาจเป็เพราะเขาเป็พวกชอบเก็บความรู้สึกมีความอดทนเป็เลิศจึงไม่ส่งเสียงร้องใดๆ ทำเพียงกัดฟันแน่นพลางบังคับมือของตัวเองให้เคลื่อนไปตามแผ่นหลังของตัวเองอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ทาสาหร่ายนั่นช้าๆ ให้ทั่วถึงมากที่สุดทำที่จะทำได้
-----------------
เื้ัการถ่ายทำ
-----------------
นายเงือก : (สะกดจิต) หาสาหร่ายมาให้ตรูแดกซะ
น้องทากทะเล : (เคี้ยวฟองน้ำทะเลแถวๆนั้น)
นายเงือก : (สะกดจิต) หยุดแดกฟองน้ำทะเลได้แล้ว!
น้องทากทะเล : (เคี้ยวฟองน้ำทะเลต่อไป)
นายเงือก : ทากทะเลตัวนี้ทำไมไม่ฟังคำสั่ง น่าสงสัย
น้องทากทะเล : (รีบว่ายไปหยิบสาหร่าย)
---------
เกร็ดความรู้เล็กๆ น้อยๆ ของนิยายเื่ [ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม] ตอนที่ 3 :
---------
จากสองตอนที่แล้วทุกคนก็คงจะรู้จักน้องกระต่ายทะเลพระเอกหรือนายเอกของเราไปกันบ้างแล้ว วันนี้เราจะมาอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับน้องเพิ่มเติมสักนิดหนึ่ง ไม่รู้ว่าทุกคนทราบหรือเปล่าว่าน้องและทากทะเลทุกชนิดมีสองเพศในตัวเดียวกัน มีอวัยวะทั้งสองอย่างอยู่ในตัวเอง เมื่อน้องเจอเพื่อนก็จะยื่นอวัยวะสืบพันธุ์ออกมาแตะกันก่อนจะใช้แง่งเกี่ยวเพื่อแลกเปลี่ยนน้ำเชื้อให้กันและกัน แต่กว่าจะไปถึงขั้นนั้นได้ก็ต้องเจอกันก่อน น้องเป็สัตว์ที่ใช้ชีวิตลำพัง ต้องแล้วแต่โอกาสถึงจะมาเจอกันได้ บางครั้งทั้งชีวิตของน้องก็ยังไม่เคยเจอพวกเดียวกันเลยด้วยซ้ำ เวลาน้องออกไข่ก็จะออกไข่เป็สายริบบิ้นยาวๆ มีเมือกคลุมปกป้องไข่ ก็...ไม่รู้สิน้าว่าน้องของเราจะเป็นายเอกหรือพระเอก?
23K
