“ฉันรู้จักกับเพื่อนของนายนั่น” เซี่ยเจิงหยิบมือถือออกมากดไปที่กล่องข้อความ หลังจากนั้นก็ยื่นให้ชวีเสี่ยวปอดูเนื้อหาในการพูดคุยมีแค่ไม่กี่ประโยคซึ่งอีกฝ่ายก็อาจจะไม่ได้รู้รายละเอียดขนาดนั้น จึงบอกเพียงแค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ
“แล้วต้วนเหล่ย...” ชวีเสี่ยวปอใกลัวขึ้นมาทันทีถึงแม้ว่าไม่กี่ปีมานี้จะมีเื่เช่นนี้เกิดขึ้นกับโรงเรียนอื่นมาก่อนแต่ความรู้สึกที่ได้ยินมากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใกล้ๆตัวมันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แล้วนับประสาอะไรกับ “การโดนแทง” คำนี้มันช่างยากที่จะทำให้เขาปรับความรู้สึกได้เสียจริง
“ก็ต้องอยู่โรงพยาบาลน่ะสิ” เซี่ยเจิงพูด สายตาก็มองลึกลงไปเรื่อยๆเขาจับทุกลักษณะสีหน้าท่าทางของชวีเสี่ยวปออย่างละเอียด สุดท้ายก็ทำให้ชวีเสี่ยวปอรู้สึกไม่เป็ตัวเองขึ้นมา
“นายมองฉันทำไมเนี่ย? ” ชวีเสี่ยวปอรู้สึกวุ่นวายใจจนเลือกใช้คำพูดไม่ถูก“ฉันไม่ได้เป็คนแทงสักหน่อย...” ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆชวีเสี่ยวปอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “หรือว่านายคิดว่าฉันเป็คนทำ? ”
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไร
“ไม่ใช่ฉันเว้ย !”ชวีเสี่ยวปอรู้สึกหงุดหงิดสุดขีด “เมื่อวานฉันกับบ้านพร้อมซือจวิ้นแล้ว ! ฉันประสาทหรือไง? ไม่มีอะไรทำเลยว่างไปดักรอต้วนเหล่ยเหรอ?”
“แต่เมื่อวานนายมีเื่กับต้วนเหล่ยนี่”เซี่ยเจิงมองไปที่มุมปากของชวีเสี่ยวปอ “หลังจากนั้นตอนกลางคืนเขาก็โดนแทงถ้านายเป็ต้วนเหล่ย นายจะสงสัยใครเป็คนแรก? ”
“......” ฟังคำวิเคราะห์ของเซี่ยเจิงจบชวีเสี่ยวปอก็รู้สึกเย็นวาบเข้าที่หลัง จริงๆ ด้วย นี่มันจะบังเอิญเกินไปแล้วจากมุมมองของคนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เขาคือคนที่มีโอกาสเป็ไปได้มากที่สุดชวีเสี่ยวปอหมดคำจะพูดเหลือไว้เพียงคำแก้ต่างที่พูดออกไปอย่างหมดแรงประโยคหนึ่งว่า : “ไม่ใช่ฉัน”
“รู้แล้ว”เซี่ยเจิงเปิดหนังสือราวกับไม่ได้สนใจว่าชวีเสี่ยวปอพูดอะไรออกมา
“แล้วเมื่อกี้นายถามคำถามพวกนั้นกับฉันทำไม !” ชวีเสี่ยวปอพบว่าที่จริงแล้วตัวเขาไม่สามารถที่จะมองคนอย่างเซี่ยเจิงได้อย่างทะลุปรุโปร่งเมื่อครู่คนที่สงสัยในตัวเขานั้นก็คือเซี่ยเจิงตอนนี้ก็ทำเหมือนกับว่ารู้เื่ราวทั้งหมดมาั้แ่แรกอยู่แล้วแสร้งทำเป็ไม่รู้เก่งเสียจริง !
“แค่อยากเตือนนายเอาไว้ก่อน”
ที่เซี่ยเจิงพูดมามันก็ถูก
ตอนสายเข้าเรียนได้ไม่นานชวีเสี่ยวปอก็ถูกโหยวเจียที่หน้าเคร่งขรึมนั้นเรียกตัวไปที่ห้องพักครูแต่เมื่อเดินเข้าประตูไปก็เห็นว่ามีตำรวจสองนายกำลังรอตนเองอยู่
ชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาชั่วขณะแต่ไม่ใช่เพราะกลัว ถึงยังไงซะเขาก็ไม่ได้ทำเื่อะไรที่น่าละอายใจแต่อาจเป็เพราะว่านี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้คุยกับตำรวจจึงรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุถึงขนาดที่ว่าเขานึกไปถึง่เวลาในตอนเด็กที่เขาไม่เชื่อฟังแล้วเวินลี่ก็ขู่เขาว่า “ถ้ายังดื้ออีกเดี๋ยวจะให้คุณลุงตำรวจมาจับตัวไปเลยนะ”
“ไม่ต้องกลัวนะ” คุณตำรวจที่รูปร่างใหญ่คนหนึ่งพูดขึ้นอย่างใจดี“ต้วนเหล่ย เธอรู้จักใช่ไหม? พวกลุงแค่อยากถามเกี่ยวกับเื่ของเขาที่เธอมีส่วนเกี่ยวข้อง”
บทสนทนาหลังจากนั้นแน่นอนว่าเมื่อคุณตำรวจถามอะไรไปชวีเสี่ยวปอก็ตอบออกมาเช่นนั้นอย่างซื่อสัตย์ พอทราบสถานการณ์โดยละเอียดแล้วและคร่าวๆ ก็สามารถยืนยันได้แล้วว่าชวีเสี่ยวปอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคดีนี้แต่สุดท้ายคุณตำรวจก็ตำหนิเขาไปด้วยที่เขาไปมีเื่ชกต่อยกันหลังจากนั้นจึงเก็บของและเดินออกไป
“คือว่า” ชวีเสี่ยวปอรีบพูดออกไปว่า“ผมขอถามได้ไหมครับว่าต้วนเหล่ยเป็ยังไงบ้าง? ”
“เขายังต้องอยู่โรงพยาบาลอีกหลายวัน” คุณตำรวจที่รูปร่างใหญ่ตอบกลับมา“แต่ไม่ได้มีอันตรายร้ายแรงอะไร”
“อย่างนั้นก็ดีแล้วครับ ดีแล้ว” ชวีเสี่ยวปอโล่งอก
“เ้าเด็กนี่”คุณตำรวจที่รูปร่างใหญ่คนนั้นยกเอกสารมาตีเข้าที่ด้านหลังของเขา “ไปเถอะกลับไปเรียนเถอะ”
เมื่อกลับมาถึงห้องเรียน ทั้งห้องก็กำลังเรียนวิชาคณิตศาสตร์กันอยู่ชวีเสี่ยวปอะโออกไปว่ารายงานตัวครับแล้วจึงเดินเข้าห้องเรียนไปพอเขานั่งลงยังที่นั่งของตัวเองแล้วคุณครูคณิตศาสตร์ที่กำลังอธิบายโจทย์อย่างกระตือรือร้นก็เหลือบมองมาทางเขาหลายครั้งแต่แล้วชวีเสี่ยวปอจึงทำเป็มองไม่เห็นไป
“เป็ยังไงบ้าง” แม้ว่าสายตาของเซี่ยเจิงจะยังมองที่กระดานอยู่แต่คำพูดเมื่อครู่นี้กลับคุยอยู่กับชวีเสี่ยวปอ
“แป๊บนึง ให้ฉันได้พักหายใจก่อน” ชวีเสี่ยวปอถอนหายใจออกมายาวๆทำให้ตัวเองกลับไปอยู่ในสภาพที่ผ่อนคลายเช่นเดิม “ต้วนเหล่ยไม่ได้เป็อะไรมากเพียงแค่ยังต้องนอนโรงพยาบาลอยู่”
“อืม” เซี่ยเจิงกวาดสายตามองเขาเพียงชั่วครู่ และไม่ได้พูดอะไรต่อ
ชวีเสี่ยวปอเองก็เงียบไปสักพัก แต่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่จึงพูดออกไปว่า : “นายจะไม่ถามถึงฉันหน่อยเหรอ? นายไม่อยากรู้เหรอว่าตำรวจถามอะไรฉันบ้าง?”
“ไม่อยาก” เซี่ยเจิงส่ายหน้า
“ ? ” ชวีเสี่ยวปอไม่คิดเลยว่าเซี่ยเจิงจะเ็าขนาดนี้แล้วจึงพูดต่อไปเองว่า : “พวกเขาถามฉันว่า...”
“ก็นายไม่ได้เป็คนทำนี่” เซี่ยเจิงพูดขัดขึ้นมากและพูดเน้นออกไปอีกครั้งว่า : “ฉันรู้แล้ว”
“ทำไมนายเป็คนแบบนี้เนี่ย” เสียงของชวีเสี่ยวปอเบาลงไปไม่รู้ว่าเป็เพราะชวีเสี่ยวปอคิดไปเองหรือเปล่าเขารู้สึกว่าในขณะที่เซี่ยเจิงพูดคำว่า “ฉันรู้แล้ว” สามคำนี้มาตลอดนั้น มันยิ่งเหมือนกับว่าเซี่ยเจิงกำลังส่งผ่านความเชื่อใจมายังเขาซึ่งเป็ความเชื่อใจโดยที่ชวีเสี่ยวปอไม่ต้องอธิบายอะไรออกไปเลย
สิ่งนี้ทำให้ชวีเสี่ยวปอรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างประหลาดถึงแม้จะเพียงนิดเดียวก็ตาม
ไม่ทันได้รอให้เซี่ยงเจิงตอบกลับมาหัวชอล์กอันหนึ่งของคุณครูคณิตศาสตร์ก็ถูกตั้งใจโยนมาที่เขาทั้งสองแต่ถึงอย่างนั้นก็โยนได้ไม่แม่นสักเท่าไหร่ซึ่งก็ไม่ได้โดนเป้าหมายในร่างกายของเขาทั้งคู่หลังจากนั้นคุณครูคณิตศาสตร์ก็ยกไม้โปรแทรกเตอร์สามเหลี่ยมขึ้นมา “พวกเธอสองคน! จะพอได้หรือยัง! กระซิบกระซาบกันไม่จบสักทีนะ! ”
แล้วเขาทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยจนกระทั่งเลิกเรียน
และแน่นอนว่าเซี่ยเจิงไม่ได้บอกกับชวีเสี่ยวปอที่จริงแล้วเขาก็มีข้อสงสัยขึ้นมาชั่วครู่อยู่เหมือนกันแต่เมื่อชวีเสี่ยวปอปฏิเสธออกมา ข้อสงสัยเ่าั้ก็สลายหายไปในทันทีเซี่ยเจิงกลับไม่ได้คิดว่าความเชื่อใจนี้เกิดขึ้นอย่างแปลกประหลาดแต่เขาคิดว่าน่าจะเป็เพราะชวีเสี่ยวปอดูโกหกคนไม่เก่งมาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว
คาบหลังจากตอนสายก็คือวิชาพลศึกษาโชคดีที่คุณครูพละป่วยอย่างกะทันหัน หลังจากที่ให้พวกเขาวิ่งแปดร้อยเมตรแล้วคุณครูก็ปล่อยให้ทำกิจกรรมตามอิสระโดยปกติแล้วพวกผู้ชายก็จะไปเล่นบาสเกตบอลกันแต่ชวีเสี่ยวปอที่เพิ่งจะคุยเื่ต้วนเหล่ยกับซือจวิ้นไปทั้งสองคนเลยรู้สึกหนักใจจนไม่มีกะจิตกะใจที่จะเล่นบาสเกตบอลสักเท่าไหร่
“ปอเอ๋อร์ นายคิดว่าใครเป็คนทำ?” ซือจวิ้นใช้เท้าบดหินก้อนเล็กๆก้อนหนึ่งไปมา สร้างรอยขีดข่วนบนพื้นปูนไว้อย่างยุ่งเหยิง
“ไม่รู้สิ” ชวีเสี่ยวปอเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า“ถึงขนาดกับใช้ของมีคม ช่างโหดร้ายจริงๆ ”
“ปอเอ๋อร์” จู่ๆ ซือจวิ้นก็เป็กังวลขึ้นมา“นายว่าถ้าหากสุดท้ายแล้วตำรวจสืบหาไม่เจอว่าเป็ฝีมือใครต้วนเหล่ยเขาจะโยนความผิดมาให้นายไหม? ”
“ต้วนเหล่ยจะประสาทเหรอ? ” ชวีเสี่ยวปอกลับไม่ได้คิดถึงจุดนี้ถึงแม้ว่าซือจวิ้นจะเพียงแค่กังวลแต่มันก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อยทว่าหลังจากนั้นชวีเสี่ยวปอก็ออกแรงชนไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายไปหนึ่งที“เชื่อความสามารถระดับมืออาชีพของพวกเขาเถอะน่ะ !”
สนามบาสเกตบอลที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจู่ๆ ก็มีเสียงร้องเชียร์ดังออกมาซึ่งเป็เสียงของเด็กผู้หญิงที่กำลังดูบอลอยู่ข้างสนาม
“ใครอ่ะ”
แต่ถึงอย่างนั้นตอนที่ชวีเสี่ยวปอเล่นบาสเกตบอลเองก็พอจะมีเสียงของเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งยืนะโเชียร์อยู่ข้างสนามเช่นกันเขาจึงรู้ทันทีว่าในสนามเกิดอะไรขึ้น
ดังนั้นในตอนที่เขาอยากจะเห็นอีกฝ่ายชัดๆ นั้นเองอีกฝ่ายก็ไว้หน้าเขามากชู้ตลงได้คะแนนสามแต้มหนึ่งลูกและแล้วก็มีเสียงร้องเชียร์ขึ้นมาอีกครั้ง
แผ่นหลังของเซี่ยเจิงที่สูงกว่าคนอื่นนั้นดูออกได้ง่ายมากชวีเสี่ยวปอชะเง้อคอ สายตาก็มองไปตามการเคลื่อนไหวของเขามองอยู่นานจึงรู้สึกว่าเขาเล่นได้ไม่แย่เท่าไหร่ แต่ขณะนั้นเขาก็แทบจะไม่ได้สนใจซือจวิ้นที่อยู่ข้างๆที่กำลังมองมาที่ตัวเขามานานแล้วเช่นกัน
“ปอเอ๋อร์” ซือจวิ้นเรียกเขาพยายามดึงความสนใจของชวีเสี่ยวปอให้กลับมา
“อืม” ชวีเสี่ยวปอก็ตอบรับไปแต่สายตาของเขาก็ยังคงอยู่ในสนามบาสเกตบอลตลอด
“ปอเอ๋อร์ นายไปสนิทกับเซี่ยเจิงั้แ่เมื่อไหร่? ”
“ก็เมื่อกี้ไง...” ชวีเสี่ยวปอตอบออกไปตามจิตใต้สำนึกแต่หลังจากเมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป จึงเกือบจะกัดลิ้นตัวเองทิ้งซะ : “ใครสนิทกับเขากัน !”
95K
