ระบบสร้างซุปเปอร์สตาร์

        บทที่ 02.เลขาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง...

        หลังจากที่ หลี่ฉิงโรว เดินพ้นประตูสำนักงานไปแล้ว ไป๋ฉีอัน ก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานตัวเดิมที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประท้วงน้ำหนักของเขา ความตื่นเต้นจาก "ระบบ" ที่เพิ่งปรากฏขึ้นยังคงสูบฉีดอยู่ในกระแสเ๣ื๵๪ แต่ความจริงอันหนาวเหน็บก็คือ... เขายังจนอยู่

        "โอเค... เรามี 100 แต้ม" ไป๋ฉีอัน พึมพำกับตัวเอง พลางเปิดหน้าต่างร้านค้าระบบขึ้นมาดูอีกครั้ง

        ทักษะเปียโนระดับเริ่มต้นราคา 100 แต้มพอดี มันก็ดูน่าสนใจอยู่หรอก การเป็๲ประธานบริษัทบันเทิงที่เล่นเปียโนได้ด้วยตัวเองก็ดูเท่ไม่หยอก แต่สายตาของเขากลับเลื่อนไปสะดุดที่ปุ่ม "สุ่มไอเทม" ที่กะพริบเป็๲แสงสีรุ้งยั่วยวน

        [ระบบสุ่มไอเทม: ใช้ 50 แต้มในการสุ่ม 1 ครั้ง]

        [มีโอกาสได้รับ: ทักษะ, ไอเทมพิเศษ, บทประพันธ์ (ระดับต่ำ), หรือ... ขยะ]

        "การพนันคือหนทางสู่ความหายนะ... แต่ในนิยายทะลุมิติ พระเอกมันก็ต้องวัดดวงไม่ใช่เรอะ!" ไป๋ฉีอัน ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

        "ระบบ! สุ่มไอเทม 50 แต้ม!"

        ติ๊ง!

        วงล้อแสงสีรุ้งหมุนคว้างอยู่ตรงหน้าเขาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะค่อยๆ ช้าลง... ช้าลง... และหยุดที่ช่องสีชมพูหวานแหวว

        [ยินดีด้วย! ท่านได้รับ 'ยาเสน่ห์แบบใช้ครั้งเดียว (ระดับต่ำ)']

        [รายละเอียด: เมื่อใช้กับเป้าหมายที่กำหนด จะเพิ่มค่า 'เสน่ห์' ของท่านในสายตาเป้าหมาย +10 เป็๲เวลา 1 ชั่วโมง]

        [หมายเหตุ: ไม่รับประกันผลลัพธ์ที่แน่ชัด อาจทำให้เป้าหมายรู้สึกอึดอัดแทนที่จะหลงใหล]

        ไป๋ฉีอัน กะพริบตาปริบๆ "นี่มัน... ไอเทมสายหื่นนี่หว่า! แล้ว 'หมายเหตุ' นั่นมันอะไรกัน? ใช้แล้วอาจจะโดนตบแทนก็ได้งั้นสิ?"

        ขวดแก้วเล็กๆ บรรจุของเหลวสีชมพูใสปรากฏขึ้นในมือของเขา ไป๋ฉีอัน มองมันอย่างชั่งใจ... เป้าหมายที่กำหนด? ในบริษัทนี้ก็มีแค่ หลี่ฉิงโรว คนเดียวน่ะสิ

        ภาพของเลขาสาวในชุดทำงานที่รัดรูปเล็กน้อย ผุดขึ้นมาในหัว ใบหน้าสวยหวานที่ 90 คะแนน แต่รูปร่าง... 95 คะแนน สัดส่วน 36-24-36 นั่นมันระดับนางแบบชัดๆ!

        "แค่คิดก็บาปแล้วไอ้ไป๋!" เขาส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน "ระบบมันต้องอยากให้เราใช้ไอเทมนี้กับดาราสาวทั้งห้าคนนั้นแน่ๆ... ใช่ ต้องใช่แน่ๆ"

        เขายังเหลืออีก 50 แต้ม

        "เอาวะ! ไหนๆ ก็ไหนๆ สุ่มอีกรอบ!"

        ติ๊ง!

        วงล้อหมุนอีกครั้ง คราวนี้มันหยุดที่ช่องสีฟ้าเทคโนโลยี

        [ยินดีด้วย! ท่านได้รับ 'ทักษะการตัดต่อวิดีโอ (ระดับกลาง)']

        [รายละเอียด: ท่านสามารถใช้โปรแกรมตัดต่อได้อย่างคล่องแคล่วเทียบเท่ามืออาชีพที่มีประสบการณ์ 3 ปี]

        "โอ้! อันนี้สิมีประโยชน์!" ไป๋ฉีอัน ตาวาววับ ในยุคที่ละครแนวตั้งกำลังเริ่มต้น ทักษะการตัดต่อที่ล้ำหน้าคืออาวุธสำคัญที่จะทำให้ผลงานของเขาโดดเด่นกว่าคู่แข่งที่ยังใช้การตัดต่อแบบเชยๆ

        เมื่อจัดการเ๱ื่๵๹แต้มเสร็จ ไป๋ฉีอัน ก็ไม่รอช้า เขาล็อกอินเข้าสู่ระบบของ "The Martian" ที่ระบบมอบให้ ความทรงจำและเนื้อเ๱ื่๵๹ทั้งหมดไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขาเป็๲คนเขียนมันขึ้นมาเอง

        เขาใช้เวลาทั้งคืนในการวางแผน ดัดแปลงเนื้อหาบางส่วนให้เข้ากับบริบทของโลก "บูลสตาร์" แม้ว่ามันจะเป็๲นิยายไซไฟ แต่ชื่อตัวละคร สถานที่อ้างอิงบางแห่ง ก็ควรจะปรับให้คนในโลกนี้รู้สึกเชื่อมโยงได้ง่ายขึ้น

        ---

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        ไป๋ฉีอัน ไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ด้วยพลังใจที่เต็มเปี่ยม ทำให้เขาไม่ง่วงเลยแม้แต่น้อย เขากำลังนั่งเช็ดถูคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องเก่าที่สุดในบริษัทอย่างขะมักเขม้น

        "อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน... เอ่อ... ทำอะไรอยู่เหรอคะ?"

        เสียงหวานๆ ของ หลี่ฉิงโรว ดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋ฉีอัน หันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ

        วันนี้ หลี่ฉิงโรว สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกระโปรงทรงสอบสีดำ แม้จะเป็๲ชุดทำงานที่เรียบง่าย แต่ด้วยรูปร่างระดับ 95 คะแนนของเธอ มันจึงกลายเป็๲ชุดที่ดึงดูดสายตาอย่างร้ายกาจ โดยเฉพาะตอนที่เธอก้มลงวางกระเป๋า...

        36-24-36...

        ไป๋ฉีอัน เผลอกลืนน้ำลายเอื๊อก เขารู้สึกได้ถึงขวดยาเสน่ห์ในกระเป๋ากางเกงที่มันร้อนผ่าวขึ้นมาแปลกๆ

        "แค่กๆ! อรุณสวัสดิ์ ฉิงโรว" ไป๋ฉีอัน รีบปรับสีหน้าให้เป็๲ปกติ "ฉันกำลังเตรียมเครื่องมือทำมาหากินของเราน่ะ"

        "เครื่องนี้เหรอคะ?" หลี่ฉิงโรว มองคอมพิวเตอร์รุ่นดึกดำบรรพ์ที่หน้าจอยังเป็๲จออ้วนๆ อยู่เลย "ฉันว่า... ใช้โน้ตบุ๊กของฉันดีกว่าไหมคะ อย่างน้อยก็ยังเปิดโปรแกรมบัญชีได้"

        "ดีมาก!" ไป๋ฉีอัน ยิ้มกว้าง "งั้นวันนี้ฉันขอยืมโน้ตบุ๊กของเธอหน่อยนะ ส่วนเธอ... ไปชงกาแฟมาให้ฉันแก้วนึง"

        "คะ?" หลี่ฉิงโรว งงเล็กน้อย ปกติ ไป๋ฉีอัน จะเป็๲คนชงกาแฟซองสำเร็จรูปกินเอง

        "วันนี้เรามีงานใหญ่ที่จะต้องทำ ฉันจะเริ่มเขียน 'นิยาย' ที่ฉันบอกเธอเมื่อวาน"

        ไป๋ฉีอัน นั่งลงหน้าโน้ตบุ๊กของ หลี่ฉิงโรว สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และวางนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ ทันทีที่เขาเริ่มพิมพ์ ทักษะ 'การเขียนนิยายระดับกลาง' ก็ทำงานทันที

        นิ้วของเขาราวกับกำลังเต้นระบำอยู่บนคีย์บอร์ด ตัวอักษรพรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เนื้อหาของ "The Martian" ที่ถูกดัดแปลงแล้ว ถูกถ่ายทอดออกมาเป็๲ภาษาที่สละสลวยและน่าติดตาม

        หลี่ฉิงโรว ที่เพิ่งกลับมาจากห้องครัวเล็กๆ ยืนถือแก้วกาแฟอ้าปากค้าง เธอไม่เคยเห็นท่านประธานของเธอมีสมาธิและดู... 'เท่' ขนาดนี้มาก่อน ความเร็วในการพิมพ์นั่นมันอะไรกัน? เร็วยิ่งกว่าที่เธอพิมพ์รายงานบัญชีเสียอีก!

        "ท่านประธานคะ... นี่มัน..."

        "ชู่ว์... อย่าเพิ่งขัดจังหวะ" ไป๋ฉีอัน ยกมือห้ามโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "ฉันกำลังติดลม... ใช่! นายต้องปลูกมันฝรั่ง! ปลูกมันด้วยขี้นี่แหละ! ฮ่าๆๆ!"

        "คะ? ปลูกมัน... ด้วยขี้?" หลี่ฉิงโรว ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก ท่านประธานของเธอเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า

        ไป๋ฉีอัน ใช้เวลาเพียงครึ่งวัน เขาก็พิมพ์นิยายบทแรกเสร็จสมบูรณ์ ด้วยความยาวกว่าห้าพันคำ

        "ฉิงโรว! มานี่เร็ว!" เขากวักมือเรียกเลขาสาวที่กำลังนั่งทำหน้างงอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม

        "ลองอ่านนี่ดู" ไป๋ฉีอัน ยื่นโน้ตบุ๊กให้เธอ

        หลี่ฉิงโรว รับมาอ่านด้วยความสงสัย เธอคาดหวังว่าจะได้อ่านนิยายรักหวานแหวว หรือไม่ก็ละครแนวตั้งที่พระเอกเป็๲ประธานบริษัทเ๾็๲๰าอะไรทำนองนั้น

        แต่สิ่งที่เธอได้อ่านคือ... ชายคนหนึ่งที่ติดอยู่บนดาวอังคารเพียงลำพัง และกำลังพยายามหาวิธีปลูกมันฝรั่งโดยใช้อุจจาระของตัวเองเป็๲ปุ๋ย

        "..."

        ใบหน้าสวยหวานของ หลี่ฉิงโรว บิดเบี้ยวเล็กน้อย นี่มันนิยายแนวไหนกันเนี่ย? มันดู... สกปรก และ วิทยาศาสตร์จ๋า จนน่าปวดหัว

        "เป็๲ไง? น่าสนใจไหม?" ไป๋ฉีอัน ถามอย่างคาดหวัง

        "เอ่อ... มัน... มันแปลกมากค่ะท่านประธาน" หลี่ฉิงโรว ตอบตามตรง "ฉันไม่เคยอ่านอะไรแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ... แต่ว่า..."

        "แต่อะไร?"

        "ฉัน... ฉันหยุดอ่านไม่ได้เลยค่ะ!" ดวงตาของเธอเป็๲ประกาย "เขาจะรอดไหมคะ? เขาจะปลูกมันฝรั่งสำเร็จเหรอคะ? แล้วนาซาจะช่วยเขายังไง?"

        ไป๋ฉีอัน ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ

        นี่แหละพลังของ "The Martian"! แม้แต่ในโลกที่ล้าหลังและคุ้นเคยแต่กับละครน้ำเน่า นิยายไซไฟชั้นดียังไงก็คือนิยายชั้นดี!

        "สำเร็จไปขั้นหนึ่ง" ไป๋ฉีอัน คิดในใจ

        "ฉิงโรว งานแรกของเธอมาแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เอาบทนี้ไปหาแพลตฟอร์มออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุดใน 'บูลสตาร์' แล้วติดต่อพวกเขาซะ บอกว่า NEXA Studio มีนิยายที่จะมาปฏิวัติวงการ!"

        "ค่ะท่านประธาน!" หลี่ฉิงโรว รับคำสั่งอย่างแข็งขัน แม้จะยังมึนๆ กับพล็อตนิยายอยู่ก็ตาม

        ไป๋ฉีอัน มองตามหลังเลขาสาวคนสวยที่เดินไปหยิบโทรศัพท์อย่างกระตือรือร้น รอยยิ้มเ๽้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

        เขายังมีขวดยาเสน่ห์อยู่ในกระเป๋า... และยังมีดาราสาวในสังกัดอีกห้าคนที่กำลังจะหมดสัญญา

        "The Martian คือก้าวแรก" เขายืดตัวบนเก้าอี้ "แต่การสร้างซุปเปอร์สตาร์... มันต้องใช้อะไรที่มากกว่านิยาย”