"เข้ามาเลย เ้าหมีน้อย"
จากนั้นลู่ฟานก็หายไปจากที่ๆเขาอยู่ ก่อนจะปรากฎขึ้นตรงหน้าหมีปฐี
ปัง!
เหวี่ยงหมัดออกไป ก่อนที่เ้าหมีั์จะกระเด็นไปอย่างรวดเร็ว ชนเข้ากับูเาหลายลูกจนเป็รูโหว่
ปัง! ปัง! ปัง!
"ยินดีด้วยมาสเตอร์ได้สังหาร หมีปฐี ได้สำเร็จ"
ด้วยการเหวี่ยงหมัดเพียงครั้งเดียวทำให้เ้าหมีนั้น ตายคาที่ในหมัดเดียวเลย
"ดูเหมือนพลังกายภาพก็ยังอยู่แหะ"
"ลองค้นหาภูมิประเทศรอบๆก่อนดีกว่า"
จากนั้นลู่ฟานก็ใช้สกิล ช่องเก็บของมิติ ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษอันหนึ่งออกมา
"เปิดใช้งาน แผนที่สำรวจ"
วิ้ง! มีวงแสงกระจายออกไปอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมา
จสกนั้นสภาพโดยรอบก็ปรากฎขึ้นบนแผ่นกระดาษ
"หืม มีทุ่งหญ้าเยอะเหมือนนะเนี่ย แถมรอบๆก็เป็ูเาอีก แต่ในรัศมี100กิโลเมตรๆไม่มีเมืองหรือหมู่บ้านเลยแหะ"
"ดีล่ะ เราจะสร้างฐานทัพขึ้นที่นี่ มันจะต้องเป็กองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ให้ได้เลย"
"ใช้งานสกิล 'สร้างชีวิต'"
[สร้างชีวิต - สามารถสร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นมาจากเืได้ เงื่อนไข ใช้1เลเวลของผู้ใช้ต่อ1เลเวลของสิ่งมีชีวิต(เผ่าจะเป็ตามผู้ใช้ตอนอยู่ระดับ1) สร้างได้วันละ10ตัว(สามารถเติบโตได้)]
"สร้างสิ่งมีชีวิตเลเวล0จำนวน10ตัว"
จากนั้นเื10หยดก็ไหลออกจากนิ้ว
มนุษย์จำนวนสิบคนค่อยๆกำเนิดออกมาจากเื
มนุษย์ทั้งสิบคนคุกเข่าแล้วป้องมือ
"ทำความเคารพ นายท่าน"
ลู่หานพยักหน้า
"อัญเชิญปีศาจรับใช้"
"อัญเชิญเทวทูต"
ปรากฎวงเวทย์ขึ้นสองวง วงแรกมีสีม่วง ส่วนวงที่สองมีสีทองเปล่งแสงออกมา
มีปีศาตรับใช้และเทวทูตค่อยๆก้าวออกมาจากวงเวทย์วงละ500ตัว
"ทำความเคาพรพ นายท่าน"
[ชื่อ:ปีศาจรับใช้
เลเวล:30
เผ่าพันธ์:ลูกหลานของปีศาจ
อายุ:1นาที
สกิล:การใช้หอก,ออร่านรก,บ้าคลั่ง]
[ชื่อ:เทวทูต
เลเวล:30
เผ่าพันธุ์:ลูกหลานของเทพเ้า
อายุ:1นาที
สกิล:การใช้ดาบ,แสงแห่งการรักษา,ปราบปีศาจ]
[ชื่อ:ไม่มี
เลเวล:0
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
อายุ:5นาที
สกิล:สติปัญญาขั้นพื้นฐาน(ติดตัว)]
"เอาล่ะจัดทัพ ให้มนุษย์1คนเป็หัวหน้าปีศาจรับใช้และเทวทูตอย่างละ50ตัว"
"รับทราบ"
ไม่ถึง30วินาทีเหล่ากำลังพลก็เข้าแถวเรียบร้อยอย่างเป็ระเบียบ
"เอาล่ะ เหล่ามนุษย์ที่ข้าสร้างขึ้นมาเ้าชื่อหมายเลขหนี่ง เ้า หมายเลขสอง ...... และเ้า หมายเลขสิบ"
"รับทราบ นายท่าน"
"ให้กำลังพล5กองออกไปสำรวจพื้นที่ข้างนอกภายใน1000กิโลเมตรนี้ ส่วนที่เหลือมีหน้าที่ก่อสร้างฐานทัพ"
"รับทราบ"
หลังจากนั้น5กองกำลังพลก็กระจายออกสำรวจทันที ส่วนที่เหลือเริ่มหาทำการขุดแร่ ตัดต้นไม้เพื่อสร้างสิ่งปลูกสร้าง
"เอาล่ะ เป็กองกำลังต้องมีชื่อสินะ"
"ทุ่งหญ้า" "หุบเขารอบๆ" "ผู้สังหารเทพ" อืมม
"อ๋อ รู้แล้ว 'ดินแดนเทวะร่วงหล่น' เป็ไงล่ะ"
"หมายความว่าต่อให้เทพเข้ามาก็ต้องตายอยู่ดี"
"ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกว่าในเกมกิลด์หนึ่งจะมีหลายตำแหน่งเช่น หัวหน้ากิลด์บ้าง รองหัวหน้าบ้าง ปรมาจารย์บ้าง วีรชนบ้าง แล้วแต่จะตั้งกัน"
"เอาล่ะ ลองไปเดินเล่นรอบหุบเขาดูดีกว่า"
"เปิดใช้งานสกิล บิน"
จากนั้นลู่ฟานก็ลอยขึ้นไปก่อนจะเห็นหุบเขารอบๆ
"เรายังไม่รู้จะมีศัตรูมาบุกหรือไม่ ป้องกันไว้ก่อนดีกว่า"
"กางม่านพลังป้องกันระดับสูง"
"กางม่านพลังแรงโน้มถ่วงระดับสูง"
"กางม่านพลังสะท้อนกลับระดับสูง"
"กางม่านพลังลวงตาระดับสูง"
"กางม่านพลังซ่อนเร้นระดับสูง"
ด้วยผลรวมกันของห้าม่านพลัง ต่อให้เลเวล500ก็ยากจะฝ่าไปได้ แต่ถ้าชนิดเดียวเกรงว่าแค้เลเวล200ก็เพียงพอจะทำลายหุบเขาแล้ว
[ติ้ด! ได้รับข้อความจากหมายเลข 3]
[นายท่าน เราพบเจอเมืองๆหนึ่งมีขนาดใหญ่มาก มีประชากรราวๆ 5 ล้านคนได้ ห่างจากฐานที่มั่นเรา250กิโลเมตร]
"ระบบส่งข้อความตอบกลับ"
[โปรดระบุ]
"จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"
[ส่งข้อความสำเร็จ]
"เปิดใช้งานสกิล เร่งความเร็ว]
จากนั้นลู่ฟานก็บินไปทางเมืองๆนั้นด้วยความเร็วสูง
ณ เมืองๆหนึ่ง
มีชายชรากำลังนอนหลับอยู่ใต้ดินของเมืองๆนี้
ชายชราคนนั้นลืมตาขึ้นด้วยความใ
"ความเร็วนี่มันอะไรกัน"
สักพักหนึ่ง ลู่ฟานก็มาถึงเมืองแห่งนี้
"เ้าเป็ใครกัน"
มีชายชราผมขาวบินขึ้นมาหาลู่ฟาน
ลู่ฟานไม่ตอบพร้อมกับกล่าวว่า
"เปิดใช้งานสกิล ตรวจสอบระดับสูง"
[ชื่อ:จงกั้ว
อายุ:786ปี
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
เลเวล:120
ระดับลมปราณ:พระเ้า
สกิล:ควบคุมปฐี,ใช้ดาบ,ใช้หอก,...,เคล็ดวิชาดาบผ่านภา]
(ใช้คำว่า 'ข้า' กับ 'เ้า' ไปเลยนะครับ จะได้ดูสมกับอยู่โลกที่มันโบราณๆหน่อย)
"ข้าชื่อ ลู่ฟาน แล้วเ้าล่ะเป็ใครกัน"
"ข้าชื่อ จงกั้ว เป็บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมืองแห่งนี้ คุยตรงนี้คงไม่ดีเ้าอยากจะเข้าไปข้างในหรือไม่"
"เอาสิ"
ลู่ฟานพยักหน้า
จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปที่ห้องรับรองแขกของจวนเจ้สเมือง
"เ้าอยู่ระดับ พระเ้าขั้นสูง หรือ เหนือ์งั้นหรอ ทำไมข้าถึงดูระดับของเ้าไม่ออก"
ในโลกนี้ผู้ที่บินได้ต้องมีระดับเทียบนภาขึ้นไปก่อนเท่านัั้น
"นั้นสินะ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้าอยู่ระดับไหน ที่นี่ใช้หลักเกณฑ์ในการแบ่งความสามารถอะไรบ้างล่ะ"
"อย่าบอกนะว่าเ้าไม่รู้เื่ระดับขั้นของลมปราณน่ะ ก็ได้ข้าจะอธิบายให้ฟัง"
"ขั้นของลมปราณแบ่งออกเป็ใหญ่เลยก็คือนักสู้ ปรมาจารย์ิญญา เทียบปฐดี เทียบนภา เทียบ์ พระเ้า เหนือสววรค์ ขีดสุดลมปราณ"
"ระดับของข้าอยากอยู่ที่พระเ้าขั้นกลาง ส่วนเดาว่าเ้าน่าจะอยู่พระเ้าขั้นสูงใช่หรือไม่"
"แล้วพลังของเหนือสววรค์ กับขีดสุดลมปราณเป็ยังไงล่ะ"
"ระดับขีดสุดลมปราณนั้นไม่มีมานานหลายปีแล้ว ว่ากันว่าคนระดับนั้นสามารถมีชีวิตอยู่ได้ในความเปล่าวที่อยู่นอกทวีปแห่งนี้ด้วยล่ะ"
"ความว่างเปล่า?"
"ใช่ ความว่างเปล่าเวลาที่เ้าบินสูงขึ้นไปเรื่อยๆเ้าก็จะพบแต่ความว่างเปล่าไม่รู้เพราะเหตุใดที่นั้นจึงไม่สามารถหายใจได้กันนะ เห้อ~"
'ข้าว่าข้าน่าจะแข็งแกร่งกว่าพวกขีดสุดลมปราณไปเยอะเลย เพราะข้าอยู่ในอวกาศได้ั้แ่เลเวล200แล้ว'
"ดูเหมือนว่าก็ไม่เก่งเท่าไรนิ"
"เฮ้ เ้าอย่าพูดอย่างนั้นนะตัวตนระดับนั้นไม่ได้มีมานานแล้ว ในยุคสมัยปัจจุบันคนที่แข็งแกร่งที่ก็คือ ระดับเหนือสววรค์ขั้นกลาง"
"ทำไมเป็อย่างนั้นล่ะ สมัยนี้ไม่มีคนมีพรสววรค์หรอ"
"เปล่าหรอก ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
"แต่ตำนานบอกว่ายุคสมัยแบ่งออกเป็5ยุค"
"ยุคแรกเริ่ม เป็ยุคต้นกำเนิดโลกไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง"
"ยุคตำนาน ยุคนี้ว่ากันว่าระดับเหนือ์นั้นหาง่ายมาก ระดับขีดสุดลมปราณพบได้ทั่วไป กระทั่งมีระดับที่เหนือกว่านั้นด้วย"
"ยุคเทพนิยาย ถือได้ว่าเป็ยุคมืดบอกกันว่า มีเพียงคนๆเดียวที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้กวาดล้างผู้คนไปทั่วทวีป กระทั่งระดับขีดสุดลมปราณก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้แม้เพียงนิด"
"ยุคต่อมาคือยุคฟื้นฟูเป็ยุคที่รวบรวมคนที่เหลือรอดจากการก้วาดล้างแล้วสร้างทวีปขึ้นมากันใหม่"
"ส่วนยุคสุดท้ายคือปัจจุบันว่ากันว่าหลังจากที่คนผู้หนึ่งในยุคฟื้นฟูขึ้นไปยังระดับที่เหนือกว่าขีดสุดลมปราณ บุคคลคนๆนั้นก็โผล่อีกครั้งฆ่าระดับขีดสุดลมปราณและเหนือ์จนเหลือแค่ไม่กี่คนเท่านั้น"