เด็กหนุ่มตัวน้อยนอนพิงศีรษะกับประตูรถแท็กซี่อย่างอ่อนล้า ั์ตาคู่สวยนั้นเหม่อมองออกไปภายนอกหน้าต่างรถอย่างไร้จุดมุ่งหมายแสงไฟถนนจากรอบข้างสะท้อนหน้าต่างกระจกเป็ประกายชวนให้เผลอไผลมองตามอยู่อย่างนั้นตลอดทาง
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหลายครั้งแต่ดรีมก็ตัดสินใจปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นไม่รับสายเขาเอือมกับการต้องมากดวางสายใส่ไอ้เต้อยู่ตลอดเสียแล้ว
ความรู้สึกโกรธระคนน้อยเนื้อต่ำใจที่เพื่อนสนิทมาบอกให้เหินห่างกันมันยังกระทบกระเทือนจิตใจเขาไม่หายแม้นจะรู้ว่าตนเองกำลังคิดเล็กคิดน้อยทำตัวเป็เด็กงี่เง่าแต่ดรีมก็อดที่จะรู้สึกเสียใจกับคำพูดทิ่มแทงจิตใจเ่าั้ไม่ได้
...ไอ้เต้ มึงไม่เห็นกูเป็เพื่อนแล้วเหรอวะ ทำไมถึงบอกมาได้ว่าจากนี้ไม่ต้องสนิทถึงเนื้อถึงตัวกันด้วย...มึงไม่อยากคบกูเป็เพื่อนสนิทแล้วเหรอวะ...?
ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจระคนเสียใจ อัดแน่นอยู่เต็มอกจนรู้สึกอึดอัด
ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็เงียบลง อีกฝ่ายคงหมดความพยายามที่จะโ ทรติดต่อเขาแล้วสินะ
ดรีมถอดถอนใจพลางพักสายตาลงอย่างเหนื่อยล้าเสียดายที่ไม่ได้ติวหนังสือตามที่สัญญาไว้แต่สภาพเขาในตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะมาติวสอบอะไรทั้งนั้น
สิ่งที่ปรารถนาที่สุดคืออยากกลับหอพักนอนร้องไห้กับตัวเองเป็ที่สุดบางทีเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาในตอนนี้คือน้ำตาและการได้ระบายอารมณ์ขุ่นมัวนี้เพียงลำพังก็เป็ได้
รถแท็กซี่สีชมพูขับเคลื่อนเข้าสู่ซอยลึกอันเป็จุดหมายปลายทางคือหอพักชายล้วนแห่งหนึ่ง
ทันใดนั้นเสียงริงโทนอันคุ้นเคยที่ตั้งไว้เฉพาะคนพิเศษก็ดังขึ้น
ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊ง...
ปิ๊บ!
“...สวัสดีฮะพี่เจ”
เสียงหวานนั้นหม่นหมองต่างจากการคุยวิดีโอคอลก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง
“ดีครับ ตอนนี้ดรีมอยู่ไหนครับเต้โทรมาบอกว่าดรีมโมโหแล้วหนีขึ้นแท็กซี่ไปเลย” ปลายสายถามอย่างร้อนรน
“ผมนั่งแท็กซี่กลับหอฮะ ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงแล้ว” ร่างบางพูดเสียงอู้อี้ขึ้นจมูก
“น้ำเสียงไม่ดีเลย ร้องไห้อยู่รึเปล่า?”
พอโดนถามจี้เข้าเช่นนั้น ต่อมน้ำตาที่หยุดไหลพลันกลับมาทำงานอีกครั้ง
“ฮะพี่เจ... ฮึก...คือผม...”
“ดรีมอยู่คนเดียวไหวมั้ย จะมาอยู่กับพี่ก่อนมั้ยครับ” พี่เจถาม
“ก็ดีเหมือนกันฮะ ผมไม่อยากอยู่คนเดียวตอนนี้เลย...”
“ยังอยู่ในแท็กซี่ใช่มั้ย พี่ขอคุยกับคนขับหน่อยเดี๋ยวให้เขามาส่งที่คอนโดพี่”
เด็กหนุ่มส่งมือถือให้ลุงคนขับรถแท็กซี่คนขับถามสถานที่ปลายทางอีกครั้งเพื่อความมั่นใจมือถือถูกส่งคืนมาและพี่เจยืนยันว่าให้ถือสายคุยกันตลอดทางจนกว่าจะถึงที่หมาย
ดรีมผู้เต็มไปด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นเสียใจอยู่เต็มอก เมื่อมีคนคอยรับฟังปลอบประโลมก็ช่วยให้ความเศร้าซึมคลี่คลายลงไปได้บ้างพี่เจผู้อบอุ่นใจดียังคงช่วยปัดเป่าความทุกข์ในใจของเขาให้เบาบางได้เสมอ
ดรีมรู้ว่าตนเองงี่เง่า ขี้แยกับอีแค่เื่ไม่เป็เื่เล็กๆ น้อยๆแต่ก็อดที่จะเสียใจกับคำพูดของเพื่อนไม่ได้
แม้นจะเล่าไปร้องไห้ไปด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน จนแทบจับคำพูดไม่ได้ก็ตามแต่พี่เจก็ยังคงตั้งใจรับฟังคำพูดพรั่งพรูจากเด็กหนุ่มอย่างเต็มใจ เป็ผู้ฟังที่ดีไม่ขัดเลยแม้สักครั้งเดียว ซ้ำยังให้กำลังใจและปลอบประโลมเสียอีก
เด็กหนุ่มเ้าน้ำตาเพิ่งรู้ตัวว่าได้ตกหลุมรักเ้าของเสียงทุ้มที่ฟังเท่าไรก็ไม่เบื่อนั้นเข้าเสียแล้ว
ยิ่งคืนนี้ได้นอนค้างห้องพี่เจด้วย เขาจะนอนหลับลงมั้ยเนี่ย
รถแท็กซี่แล่นเข้าสู่ถนนสุขุมวิทจอดหน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ณที่นั่นหนุ่มลูกครึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงนอนขายาวสีเข้มยืนรอรับเด็กหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว
พี่เจจ่ายค่าเดินทางให้ก่อนจะช่วยดรีมถือกระเป๋าสะพายที่เต็มไปด้วยหนังสือเข้าคอนโด
ภายในอาคารสูงคือโถงล็อบบี้ขนาดใหญ่โตโอ่อ่าตกแต่งอย่างหรูหราสไตล์โมเดิร์นล็อฟท์มีสไตล์ภายในเปิดแอร์เย็นฉ่ำพร้อมกลิ่นอโรม่าชวนผ่อนคลายประหนึ่งโรงแรมมีระดับเจือจางอยู่โดยรอบดรีมที่แต่งตัวเสื้อยืดกางเกงขาสั้นรู้สึกราวกับอยู่อีกโลกหนึ่งอย่างไรก็ไม่รู้
เด็กหนุ่มเดินตามเ้าของสถานที่ขึ้นลิฟต์ไปแต่โดยดีร่างสูงสังเกตเห็นใบหน้าสวยนั้นก้มลงต่ำตลอดเวลาจึงเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของอีกฝ่ายไว้
ดรีมหันมามองผู้าุโกว่าอย่างประหลาดใจแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเป็ห่วงเป็ใยนั้นเข้า ดรีมก็ตอบรับโดยการบีบมืออีกฝ่ายกลับแ่เบา
พี่เจพาเด็กหนุ่มมายังห้องคอนโดส่วนตัวภายในคือห้องรับแขกที่มีขนาดใหญ่กว้างขวางมีโต๊ะกินข้าวตัวยาวทำจากไม้เนื้ออ่อนอยู่กลางห้องห้องนั้นตกแต่งแนวไม้มินิมอลที่ดูแล้วอบอุ่นเรียบง่ายไม่ต่างจากลักษณะนิสัยของคนอยู่อาศัยเลย
มือหนาจูงแขกผู้มาเยือนนั่งลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่หน้าทีวีพร้อมเสิร์ฟน้ำและนั่งลงเคียงข้างบนโซฟาตัวเดียวกัน
“เป็ไงคนดี เมื่อกี้ยังเห็นเล่นหัวกันอยู่แท้ๆ ทะเลาะกับกับเต้มาเหรอครับ?” เสียงทุ้มซักถาม
“ฮะ... “ ั์ตาสวยแดงก่ำ “ว่าแต่พี่เจมีเบอร์ไอ้เต้ได้ยังไงฮะ”
“พี่ขอไลน์ไว้ตอนกินข้าวคราวก่อนครับ เผื่อมีเื่อะไรให้โทรหาแล้วก็มีจริงๆ ด้วยสิ” มือใหญ่ลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างรักใคร่เอ็นดู
“ผม... ขอยังไม่เล่าได้มั้ยฮะ ไม่ใช่ความลับหรอกฮะแต่แค่ยังไม่อยากนึกถึงมันเท่านั้นเอง..”ใบหน้าหวานเซื่องซึมอีกครั้ง
“ได้สิ พี่ไม่คาดคั้นหรอก คืนนี้ดรีมจะนอนที่นี่ก่อนก็ได้นะ”
“ก็ดีฮะ ่นี้มีสอบ ผมหยุดอ่านหนังสือสอบทั้งวีคเลยฮะ...ถ้าไม่เป็การรบกวนขออยู่กับพี่เจสักพักได้มั้ยฮะ” เด็กหนุ่มหน้ามนถาม
“ได้เลยครับ ถ้าจะกลับไปเอาของที่ห้องก็บอกนะพี่ขับรถไปส่งเอง”
ร่างสูงไม่พูดเปล่า หอมแก้มนวลเนียนเข้าฟอดใหญ่
“พี่เจ!” เด็กหนุ่มขึ้นเสียง“คนเขากำลังเศร้าอยู่นะฮะ!”
“ก็เห็นหน้านิ่วคิ้วขมวดนี่นา อารมณ์ดีขึ้นบ้างรึยังล่ะเรา”และแล้วพี่เจก็ถือโอกาสหอมแก้มใสอีกข้างเช่นกัน
“ก็ยังไม่ค่อย... เท่าไรฮะ...” ใบหน้าหวานแดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิมใที่ชายหนุ่มเปลี่ยนอารมณ์เร็วเสียจนคนตัวเล็กตามไม่ทัน
“แต่พี่รู้นะ ว่าอะไรจะทำให้น้องดรีมกลับมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิมได้”
ประตูห้องนอนถูกแง้มเปิดออก ก่อนเสียงร้องคำรามหนึ่งจะดังขึ้น
“เมี๊ยววววววว”
“โมชิ!”
เด็กหนุ่มอุทานเสียงหลงเมื่อเ้าก้อนขนสีส้มฟูฟ่องเดินเยื้องกรายออกมาจากห้องนอนเ้าเหมียวตัวกลมมุ่งตรงมาหาเขาประหนึ่งสงสัยใคร่รู้ ท่าทางอยากทำความรู้จักคนแปลกหน้าด้วยท่าทางสนอกสนใจ
“โอ๊ยน้อนน่ารักกว่าที่เห็นในวิดีโอคอลอีกฮะ พี่เจ!” ดรีมกลับมาดี๊ด๊าได้ดังเดิม
“ลองยื่นมือให้โมชิดมก่อนสิ พอคุ้นกลิ่นรับรองติดเราไม่ห่างเลยล่ะ”เ้าของแมวบอกเคล็ดลับวิธีสานสัมพันธ์กับโมชิแมวสก๊อตทิชโฟลด์ผู้มีใบหน้าเหวี่ยงวีนพร้อมบวกตลอดเวลา
“ไหนๆ ลองดูก่อนนะฮะ”
ดรีมยื่นมือให้จมูกเล็กจิ๋วนั้นดมอย่างหวาดๆ เพียงโมชิเริ่มดมฟุดฟิดพลันชักมือกลับโดยไว
“ฮะฮะ โมชิเชื่องไม่กัดหรอก ดรีมขยับเข้าไปใกล้ๆ ได้เลย”
“แต่โมชิดูหงุดหงิดนี่ฮะ พี่เจ...”
“หน้าโมชิเป็แบบนั้นอยู่แล้วครับแต่ที่จริงโมชิเป็แมวแก่ที่อ่อนโยนใจเย็นมากเลยนะ”
พี่เจนั่งประกบเด็กหนุ่มร่างบางบนโซฟา ค่อยๆ ดึงมือขาวนวลนั้นเข้าไปหาเ้าแมวสก๊อตทิชโฟลด์สีส้ม
ชายหนุ่มขำพรืดที่ดรีมชักมือหนีอีกครั้งด้วยกลัวจะโดนโมชิตะปบเข้าแต่โมชิก็ดูสงบนิ่งไม่มีท่าทีทำอันตรายใดๆ แก่แขกผู้มาเยือนเลยเพียงจ้องมองอย่างไม่คุ้นเคยเสียมากกว่า
มือใหญ่กุมมือที่มีขนาดเล็กกว่ามากไว้อย่างอ่อนโยนขณะจูงไปลูบหัวโมชิแ่เบา
ดรีมยังคงรั้งมือหนี จากนั้นโดนมือใหญ่ดึงเข้าไปหาโมชิยื้อไปมาสักพักจนเ้าแมวสีส้มตัวใหญ่ยอมคลอเคลียกับคนแปลกหน้าในที่สุด
ใบหน้ากลมฟูฟ่องถูเข้ากับมือขาวเนียนอย่างออดอ้อน ทำเอาเด็กหนุ่มน่ารักใจพองโตขึ้นมา
“ลูบได้แล้ว...”
คนน่ารักอุทานอย่างปีติยินดีเป็ที่สุด หลังจากพยายามเข้าหาอยู่นานสองนาน
“ดูสิฮะพี่เจ! โมชิยอมให้ััแล้ว!” ดรีมเสียงสูงปีติลิงโลด
“ใช่ครับในที่สุดก็ยอมให้ััซะทีเนอะ”
เด็กหนุ่มหันไปหาอีกฝ่ายสุดแสนดีใจ แต่ก็ชะงักไปเมื่อพบว่าใบหน้าของทั้งสองอยู่ในระยะประชิดจนจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว
ผลจากการยื้อแย่งมือกันไปมาเมื่อครู่ทำให้ร่างของหนุ่มน้อยอยู่ในอ้อมอกหนาของชายหนุ่มลูกครึ่งข้อมือบางถูกจับประคองด้วยสองมือหนา
ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลตัวเดียวกันหากแต่ดรีมไปนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างขาของพี่เจั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้แถมบั้นท้ายกลมกลึงยังใกล้ชิดแทบจะแนบสนิทไปกับส่วนกลางลำตัวของอีกฝ่ายเื้ัอีกด้วยท่าทีอันแสนล่อแหลมนี้ทำเอาร่างบางถึงกันสตั๊นไปด้วยความละอาย ดรีมผู้มุ่งความสนใจไปยังโมชิเมื่อสักครู่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองตกอยู่ในท่วงท่าติดเรทเช่นนี้ั้แ่เมื่อไร
“พ... พี่เจ...ฮะ...”
เด็กหนุ่มเลิ่กลั่กไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ได้
“เมื่อกี๊พี่บอกให้ค้างได้ แต่พี่ยังไม่ได้เก็บค่าที่พักเลยนะ”
เสียงทุ้มกระซิบข้างหู เพียงเท่านี้ดรีมก็รู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกาย
“แล้วค่าที่พักนี้... เอ่อ ผมต้องจ่ายเป็อะไรเหรอฮะ...”
ดรีมถามเสียงสั่นหัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนจะกระเด็นหลุดออกมาจากอกเสียบัดนั้น
“ถ้าเราไม่รังเกียจพี่ขอเป็จูบได้มั้ย”
“ได้สิฮะ... ถ้าเป็แค่จูบละก็นะ...”
ใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงแปร๊ดยิ่งกว่ามะเขือเทศก้มงุด บอกอนุญาตเขาเองแท้ๆแต่กลับไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่ายซะงั้น จนพี่เจยิ้มขำด้วยความเอ็นดู
คางมนถูกเชยกลับมาอย่างอ้อยอิ่ง ดรีมถูกประคองกอดอย่างนุ่มนวล ไม่นานนักััอ่อนหวานลึกซึ้งก็ประทับตามลงมา
ริมฝีปากบางถูกประกบด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนแต่กระตุ้นเร้าในเวลาเดียวกันอุณหภูมิเร่าร้อนที่ถ่ายทอดมาทำเอาลมหายใจของดรีมติดขัด ัันั้นทั้งอ่อนหวานเนิ่นนานลึกซึ้งราวกับจะประทับตราตรึงอยู่ในห้วงหัวใจดวงน้อยตลอดไปอีกนานเท่านาน
“อื้อ...ฮ๊ะ...”
เสียงหวานครางในลำคอระบายอารมณ์ความรู้สึกในอกที่แตกกระเจิงเมื่อลิ้นอุ่นสอดเข้ามาอย่างรู้งานเด็กหนุ่มยังจดจำรสจูบเมื่อทั้งสองพบเจอกันครั้งแรกได้ดี ััครั้งนั้นนุ่มนวลหอมหวานปานคาราเมลข้นใสรสชาติหวานฉ่ำเชิญชวนให้ลิ้มลองยิ่งๆขึ้นไป
มือใหญ่โอบเอวบางแ่เบาลูบไล้ไปตามสะโพกเชื่องช้าจนฝ่ายที่ถูกััสั่นสะท้าน
“อ๊ะ... พี่เจ...อื้อ...”
เด็กหนุ่มประท้วงแต่ก็ถูกปิดปากสนิทอีกครั้งจนเสียงนั้นทำได้เพียงอู้อี้อยู่ในลำคอ
สองมือขาวถูกดึงมาวางโอบไว้รอบคอชายหนุ่มดรีมถูกจัดท่าให้นั่งอยู่บนตักหนาหันหน้าเข้าหาพี่เจโดยตรงมือใหญ่กดสะโพกบางประกบเข้ากับ่กลางลำตัวของตน อุณหภูมิร่างกายทั้งสองที่แแ่ใกล้ชิดกันเริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ร่างสูงรู้ดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าช่างเซ็นซิทีฟไม่คุ้นชินกับการถูกััเพียงใดการวู่วามผลีผลามอาจจะทำให้ตื่นตระหนกได้ เขาจึงค่อยๆแตะต้องแผ่นหลังบางไล่ลงมายังเอวเพรียวที่มีขนาดเล็กจนสองมือเขาแทบจะโอบได้รอบด้วยซ้ำในหัวของหนุ่มนักธุรกิจตอนนี้นึกปรารถนาถึงการได้เป็เ้าของสะโพกบางนี้แต่เพียงผู้เดียวเสียแล้ว
สองขาเรียวสั่นเทาพยายามหนีบเข้าหากันด้วยความทรมาน ทว่าด้วยท่าทางที่ถูกจัดแจงให้นั่งบนตักอีกฝ่ายนั้นกลับไม่สามารถหุบขาเข้าหากันได้ดังใจนึก
น่องขาขาวทั้งสองถูกจับให้เกี่ยวกระหวัดรอบเอวหนาพี่เจยังคงมอบรสจูบลึกล้ำนั้นให้อีกฝ่ายอย่างต่อเนื่องเนิ่นนานจนสะโพกบางเริ่มส่ายไปมาอย่างสุดทน
“อ๊ะ...อ๊ะ...ฮ๊า...”
“กอดพี่ไว้นะครับ ดรีม”
หัวของเด็กหนุ่มขาวโพลนไปหมด เขาทำได้เพียงกอดไหล่กว้างของบุรุษตรงหน้าไว้อย่างสุดกำลังขาทั้งสองข้างที่เกี่ยวกระหวัดอีกฝ่ายอยู่เริ่มจะหมดแรงเสียแล้วสิเนื้อตัวเด็กหนุ่มอ่อนระทวยยวบยาบไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะยึดเกาะอะไรอีกต่อไป
มือหนาประคองแผ่นหลังบางค่อยๆ โน้มกายอีกฝ่ายนอนลงกับโซฟาทั้งที่ลิ้นทั้งสองยังแลกเปลี่ยนพัวพันกันอยู่ไม่ห่าง
ดรีมสะดุ้งเฮือกเมื่อหลังของตนััได้ถึงความอ่อนนุ่มของโซฟาหนังขนาดใหญ่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจับกดนอนราบโดยมีอีกฝ่ายขึ้นคร่อมอยู่้าเสียแล้ว เด็กหนุ่มถูกตรึงอยู่เบื้องล่างในสภาพไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้ใดๆ
สายตาของทั้งสองประสานกันท่ามกลางความเงียบ
เด็กหนุ่มรับรู้ได้ถึงประกายไฟแห่งตัณหาราคะลุกโชนอยู่ในดวงตาสีควันบุหรี่คู่นั้นที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ
ดรีมรู้สึกประหนึ่งลูกแกะแสนซื่อตัวน้อยที่หลุดหลงเข้ามาอยู่ในอาณาเขตของอีกฝ่ายและกำลังจะโดนราชสีห์เ้าป่าผู้หิวกระหายจับกินในเวลาอีกไม่ช้าความเก่งกาจในรสจูบของหนุ่มลูกครึ่งทำเอาเขาเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปตามธาราแห่งความปรารถนาอยาก
ในหัวเต็มไปด้วยจินตนาการวาบหวามว่าหากปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปร่างกายของเขาจะค้นพบความสุขล้นปรี่สักเพียงใดกันหนอ ยิ่งกับพี่เจที่เขาตกหลุมรักแล้วหากได้ประสานกายเป็หนึ่งกับชายหนุ่มลูกครึ่งคนนี้คงจะนำพาความสุขสมล้นปรี่ขนาดไหนกันเชียว
หากแต่อีกใจก็หวาดหวั่นถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งในขั้นตอนต่อไปเหลือเกิน
ริมฝีปากบางเม้มแน่นเด็กหนุ่มยังไม่มั่นใจว่าพร้อมสำหรับััที่แแ่ยิ่งกว่านี้หรือไม่ เขาที่เป็ผู้ชายและอีกฝ่ายเองก็เป็ผู้ชายเช่นเดียวกันรสััที่เกินเลยจะทำให้ความสัมพันธ์อันดีของทั้งคู่แปรเปลี่ยนไปหรือเปล่านะ? หรือเขาจะเ็ปจากความล้ำลึกนี้รึเปล่า? ความรักระหว่างเพศเดียวกันเป็ไปได้จริงหรือไม่นะ?
มีคำถามมากมายผุดขึ้นในหัวเด็กหนุ่มวัย 19 ผู้อ่อนต่อโลกเต็มไปหมดความหวาดกลัวมหาศาลฉายแววผ่านดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกไปมา
ปฏิกิริยาตื่นกลัวอันแสนบริสุทธิ์นั้นทำเอาหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีผู้พร้อมจะเริ่มเปิดฉากบทรักร้อนแรงหยุดชะงักลงมือหนาที่พร้อมเริ่มต้นรุกรานกลับหยุดลงเพียงเสี้ยววิ
ใบหน้าหล่อเหลายิ้มพราย ก่อนจะก้มลงหอมแก้มใสทั้งสองข้าง
“เหนื่อยมาทั้งวันแล้วอาบน้ำก่อนมั้ยครับ เดี๋ยวพี่เตรียมชุดนอนให้นะ”
ร่างสูงใหญ่ลุกออกไป เข้าห้อง walk-in closet แล้วกลับมาพร้อมชุดนอนและผ้าขนหนู
“เอ้า ไปอาบน้ำได้แล้ว ตัวเหม็นเดี๋ยวโมชิไม่เล่นด้วยนะ”
เด็กหนุ่มไร้เดียงสาในชุดเสื้อยืดที่บัดนี้ยับยู่ยี่จากการโดนััถึงเนื้อถึงตัวจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา
ชายหนุ่มที่ดูเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหายอยากเพศรสถึงปานนั้น กลับสามารถถอดถอนความ้าแรงกล้ากลับมาเป็พี่ชายผู้สุภาพคนเดิมได้เพียงชั่วพริบตาเลยเชียวหรือ?
เด็กหนุ่มผมน้ำตาลประกายแดงเริ่มไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็ไบโพล่าร์หรือสุภาพบุรุษสุดเพี้ยนกันแน่
“เอ่อ...พี่เจโอเคใช่มั้ยฮะ ที่ผมยังไม่พร้อม...”เสียงหวานถามอย่างไม่แน่ใจ
“ทำไงได้ละครับ น้องดรีมยังกลัวพี่อยู่นี่นาอีกอย่างพี่ก็เป็ผู้ชายด้วยสำหรับเราคงต้องใช้เวลาทำใจพอสมควร” พี่เจถอดถอนใจดูท่าจะอดทนอดกลั้นอยู่มากโข
“ขอบคุณนะฮะ ที่เข้าใจ” เด็กหนุ่มยิ้มหวาน รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
...เฮ้อ คืนนี้รอดแล้วเรา...
“แต่ถ้าน้องดรีมไม่รีบไป เดี๋ยวพี่เปลี่ยนใจเข้าไปอาบน้ำด้วยดีกว่าหึหึหึ” รอยยิ้มมุมปากของเ้าของห้องทำเอาหนุ่มน้อยเลิ่กลั่ก
“ไม่เป็ไรฮะ! ผมอาบเองได้ฮะ!!”
ดรีมะโเสียงดังวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไปโดยเร็วไม่ลืมจะปิดกระแทกประตูเสียงดังลั่น
ปัง!
“ฮะฮะฮะ”
เจอดที่จะยิ้มขำไปกับปฏิกิริยาแสนซื่อของเด็กหนุ่มตัวน้อยไม่ได้แหย่นิดแหย่หน่อยก็กระวนกระวายใจน่ารักเสียขนาดนี้ใครเล่าจะอดใจไม่ให้ตกหลุมรักไหว
อันที่จริงชายหนุ่มเองก็ยังแปลกใจเลยว่าเหตุใดตนจึงปล่อยกวางน้อยอันแสนโอชะนี้ให้หลุดลอยไปทั้งที่มีโอกาสจะตะครุบให้เป็ของตนแท้ๆและมั่นใจด้วยว่าตนเองจะสามารถทำให้ดรีมติดหล่มความสุขกระสันที่เขามอบให้ จนไม่อาจจะถอนตัวหรืออยู่ห่างเขาแม้สักวินาทีเลยก็เป็ได้
หากแต่เจเองก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ ไม่อาจฉวยโอกาสฝืนใจบังคับลูกเนื้อผู้โซซัดโซเซ้าหาที่พึ่งพิงตัวนี้ได้ลงเขากลับเลือกหนทางที่จะอยู่เคียงข้างคอยเลียแผลใจให้จนกว่าสัตว์น้อยาเ็จะหายดีมากกว่า
เห็นเช่นนี้แต่ร่างสูงใหญ่เองก็เป็สุภาพบุรุษไม่เคยฝืนจิตใจใครมาก่อนสำหรับเจแล้วเด็กหนุ่มผู้บริสุทธิ์ใสซื่อช่างแตกต่างจากความสัมพันธ์ที่ผ่านมาทั้งหมดที่มุ่งเน้นเพียงกามราคะและความสุขทางเพศรสเพียงอย่างเดียวครั้งนี้ชายหนุ่มนักธุรกิจยินดีให้เวลาอีกฝ่ายได้เรียนรู้ศึกษาดูใจกันไปก่อนจนกว่าจะมั่นใจยินยอมรับรักเขาด้วยตนเอง
ชายหนุ่มเป็คนรักประเภทที่ให้เกียรติ และให้เวลาเป็เครื่องพิสูจน์ความสัมพันธ์ด้วยมีความหวังว่าสักวันเด็กหนุ่มผู้น่ารักคนนี้จะยอมเปิดประตูหัวใจให้เขาแต่โดยดี
แล้ววันที่ทั้งสองใจตรงกันและคบหาดูใจเมื่อไร เขาจะถือโอกาสตักตวงความสุขเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดู หึหึหึ
ซ่า ซ่า ซ่า
เสียงเปิดน้ำฝักบัวเรียกสติชายหนุ่มลูกครึ่งที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ กลับมาสู่โลกความเป็จริง
เจเปิดทีวีฟังข่าวพลางๆ ระหว่างรออีกฝ่ายชำระล้างร่างกายในห้องน้ำ
โมชิมองหน้าทาสผู้ยิ้มกริ่มอารมณ์ดีด้วยสีหน้าบ่จอย มันค่อยๆ เดินต้วมเตี้ยมกลับเข้าห้องนอนไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
เรือนร่างของเด็กหนุ่มผู้อ่อนวัยค่อยๆ เยื้องกรายออกจากห้องน้ำอย่างเชื่องช้าดรีมปรากฏกายในเสื้อนอนตัวหลวมโพรกกางเกงขาสั้นของอีกฝ่าย ดูไปแล้วก็น่ารักไม่หยอก
ใบหน้านวลเนียนตลอดจนเนื้อตัวขาวผ่องนั้นเจือสีชมพูระเรื่อทั่วทั้งกายจากอุณหภูมิความร้อนของสายน้ำอุ่น
ต้นขาขาวภายใต้กางเกงขาสั้นก็นวลเนียนราวกับเชื้อเชิญให้เข้าไปััสะโพกบางที่พอดีมือ ดูไปก็น่าบีบเค้นให้แหลกคามือเสียเหลือเกิน ดูแล้วช่างเย้ายวนยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก
ั์ตาสีควันบุหรี่ปรายตามองหนุ่มน้อยในสภาพเช่นนั้นอย่างนึกขำน้องดรีมจะรู้ตัวมั้ยนะว่ากำลังทำให้เขาที่พยายามข่มใจอย่างหนักกำลังจะตบะแตกอีกรอบเสียแล้ว
ชายหนุ่มเ้าของห้องแสร้งทำเป็ไม่สนใจ โดยการเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ตรงหน้าเสีย
“อาบน้ำนานจังครับ”
“ก็เพราะใครละฮะ ทำให้ผมต้องอาบนาน...”
“ให้พี่ช่วยปลดปล่อยซะก็สิ้นเื่” พี่เจฉวยเอวบางมานั่งตักหอมอีกฟอดใหญ่ชนิดที่ดรีมเองไม่ทันตั้งเนื้อตั้งตัว
“พี่เจ!” คนตัวเล็กดิ้นพล่าน
“คร้าบ ไม่ทำอะไรที่ดรีมไม่ชอบคร้าบ พี่แค่ขออ้อนบ้างนิดๆ หน่อยๆเองไม่ได้เหรอ?”
เ้าของห้องกอดเด็กหนุ่มในวงแขนแน่นซุกใบหน้าหล่อเหลากับต้นคอขาวเนียนนุ่มนิ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ
“ผมก็...ไม่ได้บอกว่าไม่ได้นี่นา”ใบหน้าหวานบอกเสียงแ่ราวกับจะกระซิบ เขาถูกอีกฝ่ายดึงไปนั่งบนตักอีกแล้ว
“พูดงี้เดี๋ยวพี่ก็ทำมากกว่านี้หรอก” ริมฝีปากหนาหอมเข้าที่ซอกคอหอมกรุ่น
“บ้า”
“พี่บ้าดรีมคนเดียวนะครับ” เ้าของห้องพูดเสียงหวาน
“พี่เจอ่ะ...บ้า...”
“ฮะฮะฮะ”
เด็กหนุ่มลอบมองคนตรงหน้า หาจังหวะตอนที่ร่างสูงเผลอระหว่างเปลี่ยนช่องทีวีชิงเป็ฝ่ายหอมแก้มอีกฝ่ายฟอดใหญ่คืนบ้าง
จุ๊บ!
“ค่าห้องคืนนี้ฮะ แล้วก็เอาคืนพี่เจด้วย แหะๆ”
เด็กหนุ่มแลบลิ้นยียวน น่ารักเสียจนใบหน้าหล่อเหลานั้นยิ้มแก้มปริพี่เจกระชับร่างบางในอ้อมกอดอีกครั้ง
“ไม่ให้ดรีมกลับหอแล้วครับ ย้ายมาอยู่กับพี่ที่นี่ตลอดไปเลยได้มั้ย!”
“ไม่อาววว ฮะฮะฮะ”
เด็กหนุ่มกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับพี่เจอยู่อย่างนั้นบนโซฟาหนังทั้งสองประคองกอดกันแแ่ สายตาประสานกันพลันยิ้มขำออกมา
สักพักถึงเวลาที่เ้าของห้องจะไล่โมชิเข้านอนแล้วเ้าแมวอ้วนตุ๊ต๊ะต้วมเตี้ยมตัวนั้นกลับะโขึ้นเตียงนอนได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวไปนอนซุกอยู่บนเบาะที่นอนสีฟ้าซึ่งจัดวางไว้บริเวณหัวเตียงดูแล้วคงเป็ที่นอนประจำของมันเป็แน่
“โห พี่เจได้นอนกับโมชิแบบนี้ทุกวันเลยเหรอฮะ นี่มัน์ทาสแมวชัดๆ !”
ดรีมดวงตาเป็ประกายปลื้มปริ่มออกนอกหน้า เขาเองก็อยากจะนอนกับเ้าแมวจ้ำม่ำนี้ทุกวันเหมือนกันนี่นา
“ฟังดูน่ารักแต่พี่คือหนุ่มโสดที่ไม่มีแฟนนะครับต้องนอนกอดแมวอ้วนเหงาๆ อยู่เพียงลำพัง”พี่เจบอกพลางใช้ลูกกลิ้งเก็บขนแมวสีส้มบนเตียงและผ้านวม
“โถ... พี่เจเล่าซะน่าสงสารเชียว แต่ระดับพี่เจไม่น่าจะหาแฟนยากนี่ฮะทำไมต้องเล่นแอ็พหาคู่ด้วยล่ะฮะ” ดรีมถามสิ่งที่ค้างคาใจมานาน
“ปกติก็ไม่ได้เล่นหรอกครับ แต่แฟนเก่าพี่สงสารอยากให้มีคนใหม่เร็วๆน่ะ อุตส่าห์โหลดมาให้”
“หา แฟนเก่าโหลดให้เหรอฮะ??” ดรีมสงสัย
“รู้จักกันมานานจนทุกวันนี้กลายเป็เพื่อนกันไปแล้วครับ เขาคงหวังดีอยากให้มีแฟนน่ะแต่ก็ขอบคุณเขานะที่ทำให้ได้เจอกันกับดรีม”
“ผมเองก็ดีใจที่ได้เจอพี่เจฮะ” ดรีมพูด “พวกเราตลกดีเนอะมีคนโหลดแอ๊พหาคู่ให้แบบงงๆ แต่ดันมาเจอกันซะได้”
“ฮะฮะ เรียกว่าพรหมลิขิตได้มั้ยนะแบบนี้”
“ได้สิฮะ... ผมเองก็อยากจะทำความรู้สึกพี่เจมากกว่านี้นะแล้วก็ขอบคุณที่ให้ค้างคืนนะฮะ”
“ไม่มีปัญหาเลย พรุ่งนี้วันเสาร์เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันนะพี่เลี้ยงเอง”
“โอเคฮะ”
“ดรีมอยากกินอะไรเป็พิเศษมั้ยครับพิซซ่าหรือก๋วยเตี๋ยวแถวนี้ก็อร่อยนะ”
“ได้หมดเลยฮะ ผมอยากลองกินร้านประจำที่พี่เจไปบ่อยๆ จัง”
“เอาสิ พรุ่งนี้เตรียมท้องไว้ได้เลย”
“จัดปาย”
“งั้นคืนนี้พวกเราเข้านอนกันเถอะ” พี่เจกล่าว
เ้าของห้องกำลังจะลุกไปปิดไป แต่ก็ถูกมือเล็กดึงรั้งเอาไว้
“พี่เจฮะ...คือ...เอ่อ...”
เด็กหนุ่มเอ่ยตะกุกตะกัก
“ครับ?”
“ถ้าพี่เจจะเลี้ยงข้าวผม ผมขอจ่ายพี่เป็อย่างอื่นได้มั้ยฮะ...”
หนุ่มลูกครึ่งมองใบหน้าหวานซึ่งแดงก่ำอย่างแปลกใจนึกไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อขี้อายไปซะทุกครั้งจะอาจหาญเป็ฝ่ายอ้อนเขากลับบ้างแล้ว
แต่กระนั้นเจก็ไม่อยากจะคาดหวังอะไรมาก จึงถามกลับไป
“แล้วน้องดรีมจะจ่ายพี่เป็อะไรละครับ?”
“...ให้เป็จูบได้มั้ยฮะ...”
“ได้สิครับคนดี”
ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มอย่างเปรมปรีดิ์ พี่เจประทับจุมพิตคนตรงหน้าอย่างยาวนานลึกซึ้งมือเรียวระหงโอบรอบคอหนาอย่างรู้งาน
ดรีมในตอนนี้เมามายติดใจในรสจูบแสนวาบหวามของร่างสูงเข้าเสียแล้วยอมกอดเ้าของห้องด้วยตนเองตามแรงปรารถนา
เด็กหนุ่มลืมเื่การอ่านหนังสือสอบกลางภาคหรือเื่ที่ทะเลาะกับเพื่อนเสียสิ้นรู้เพียงว่าความรู้สึกพิเศษอันแสนอ่อนโยนนี้ช่างน่าลุ่มหลงและยากเหลือเกินที่จะต้านทานได้
หากเป็ไปได้ เขาอยากจะจูบพี่เจแบบนี้อีกทุกวันเลย
1K
![[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733423336_51487422.webp)
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)