ตอนที่ 7
ก้าวไกลไม่เข้าใจในสิ่งที่เลอดาวกำลังกระทำอยู่ตอนนี้ถึงเขาจะไม่ใช่ผู้ชายอ่อนหัดแต่เขาก็ไม่ได้รู้ลึกซึ้งถึงผู้หญิงอย่างถ่องแท้การที่จู่ๆหล่อนก็หอมแก้มเขา หยิบช่อดอกไม้ไปจากมือ คล้องแขนเดินควงและซบลงบนไหล่ ทุกสิ่งนั้นล้วนเข้าใจได้ว่าหล่อนคือคนรักของเขา...แต่จะเป็อย่างไรก็ตามนับเป็โชคดีที่เขาตัดสินใจติดต่อไปหาปานสียังคงได้รับคำยืนยันเสียงหนักแน่นว่าเลอดาวนั้นมาที่โรงพยาบาลจริงๆเพราะปานสีเพิ่งจะวางสายจากเลอดาวไม่กี่นาทีก่อนหน้า ทำให้เขาฉุกคิดว่าบางทีหล่อนอาจแกล้งหลบหน้าเขาก็เป็ได้
จึงเดินย้อนกลับมาอีกครั้ง...ระหว่างที่ยืนรีรออยู่หน้าลิฟต์พะวงว่าหากขึ้นไปอีกครั้งแล้วไม่เจอหล่อนเหมือนเดิมหรือพบตัวแต่หล่อนไม่ต้อนรับจะทำเช่นไรพลันนั้นประตูลิฟต์ก็เปิดกว้างออกมาพร้อมกับเลอดาวที่มีสีหน้าตื่นใ
แต่จะอย่างไรก็ช่างเถอะ ตอนนี้หล่อนกำลังเดินเคียงข้างเขา...
แต่ก็เพียงแค่พ้น่ตึกไปเท่านั้น หล่อนก็ผละออก“ขอบคุณมากนะคะที่มาทันเวลา ไม่อย่างนั้นฉันได้ฆ่าคนตายในลิฟต์แน่ๆ”
“คุณดาวทะเลาะกับผู้ชายคนนั้นเหรอครับ”
“เื่ไม่เป็เื่น่ะค่ะ”
เลอดาวส่งช่อดอกไม้คืน แต่เขารีบบอกปัด“ผมตั้งใจซื้อดอกกุหลาบช่อนี้มาให้คุณนะครับ”
“เนื่องในโอกาสอะไรกันคะ”
“ไม่มีครับ แค่ผมอยากมอบให้เท่านั้นเอง”
หล่อนจึงรับเอาไว้และเอ่ยขอบคุณสั้นๆตั้งท่าจะขอตัวเหมือนกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็สิ่งปกติการที่หล่อนหอมหรือควงแขนเขานั้นเป็เหมือนเหตุบังเอิญโดยที่ลึกลงไปไม่ได้รู้สึกอื่นใด ทำให้เขาสงสัยและไม่อาจยั้งปากได้ทันจึงโพล่งถามไปตามความคิด
“ผู้ชายคนนั้นเป็คู่แข่งของผมหรือเปล่า”
ทว่าสิ่งที่เลอดาวตอบ ทำให้เขาสะอึกไป่เสี้ยวนาที
“เขาคือผู้ชายที่เคยแต่งงานกับฉันในครั้งแรก คุณคิดว่าเขาน่าจะเป็คู่แข่งของคุณไหมละคะ”
//////////////////////////////////////
‘ไอ้หน้าอ่อน’ นั่นมันเป็ใครกัน!
ตราบุญสบถอย่างหัวเสียเมื่อเห็นเลอดาวอี๋อ๋อกับชายหนุ่มรุ่นน้องดูแค่ภายนอกก็เดาได้ไม่ยากว่าผู้ชายคนนั้นคงจะอ่อนกว่าเลอดาวอยู่หลายปีท่าทางที่หล่อนหอมแก้มเอียงคอและคล้องแขนไอ้หมอนั่นมันช่างใกล้ชิดเหมือนกับครั้งเก่าก่อนที่หล่อนก็เคยแสดงออกกับเขายามเป็‘คนรัก’ กันนึกแล้วก็พานอารมณ์เสีย ไม่อยากให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวหล่อนด้วยซ้ำเกิดความหวงก้างขึ้นมาทั้งที่รู้ตัวว่าเขาไม่มีสิทธิ์
ทั้งที่สิทธิ์ในการเรือนกายของหล่อนนั้นมันควรจะเป็ของเขาั้แ่ห้าปีที่แล้วด้วยซ้ำถ้าความไม่แตกเสียก่อน ไม่รู้ปากปีจอคนไหนมันคาบข่าวไปฟ้องเข็มแดงเมียซึ่งอยู่ในโอวาทของเขามาตลอดจนถึงกับลากสังขารที่กำลังตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอดมาพังงานวิวาห์ที่กว่าเขาจะ‘ดอด’ จัดขึ้นมาจนล่มไม่เป็ท่า
ยิ่งคิดถึงหน้าไอ้หมอนั่นในใจเขาก็ยิ่งเดือดปุดๆร้อนรนจนต้องกระดกบรั่นดีเพียวๆติดกันหลายแก้ว หวังดับทุกข์อันเกิดจากความอิจฉานึกแต่ว่าป่านนี้หล่อนคงจะนอนทอดกายกกกอดกับไอ้หมอนั่นอย่างสำเริงสำราญคงจะลืมรสจูบที่เขาปรนเปรอให้ จูบที่ผ่านไปนานเป็ปีๆเขาก็ไม่เคยลืมเพราะมันเป็จูบที่เกิดจากความหอมหวาน อ่อนโยนและรุนแรงในคราเดียวต่างจากจูบที่เกิดกับเข็มแดง มันคือรสรักอันแห้งแล้งเหมือนนอนกอดก่ายกับต้นไม้ที่ตายซากทีเดียว
นึกถึงเข็มแดงผู้เป็ภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแววตาแห่งความเบื่อหน่ายก็ปรากฏขึ้น เขาแต่งงานกับเข็มแดงมาเกือบยี่สิบปีเป็เพราะความจำเป็ในชีวิตอันไม่ได้ก่อเกิดจากความรัก ภรรยาของเขาอายุมากกว่ากันอีกสามปีเมื่อเริ่มแก่ตัวขึ้นแล้วไม่รู้จักดูแลตัวเอง เวลาไปออกงานสังคมด้วยกันแต่ละทีจึงมีพวกแกว่งปากหาเสี้ยนคอยมาหยอกเสมอว่าเขามีแม่มาคุม ทำให้อับอายหนักขึ้นก็ในเมื่อเขายังดูแลตัวเองอย่างสม่ำเสมอมีเวลาว่างจากงานที่ทำก็รักษาสุขภาพด้วยการออกกำลังกายเป็นิจต่างจากเข็มแดงที่วันๆห่วงแต่งานบ้านงานครัวปล่อยเนื้อปล่อยตัวเสียจนไขมันเกาะไปทุกส่วนผิวพรรณนั้นก็เริ่มชะลอการฟื้นฟูจนร่วงโรยไปตามวัย
ยิ่งเื่บนเตียงนั้น เข็มแดงไม่มี ‘เสน่ห์’ มัดใจเขาสักนิด และไม่สามารถเติมเต็มให้รู้สึก ‘อิ่ม’ได้ไม่ว่าครั้งใดก็ตามเหมือนเป็แค่ภารกิจหน้าที่ซึ่งควรทำให้เสร็จอย่างรวดเร็วและรวบรัดมันก็ไม่ต่างจากการที่เขากินแต่ข้าวผัดกะเพราอยู่ทุกเช้าเย็นมันจำเจซ้ำซากจนสุดท้ายเขาก็อยากเปลี่ยนชนิดของอาหาร เมื่อได้ลิ้มรสอาหารจานด่วนเขาก็เลยออกไปเสพสมความสุขในมื้อนั้นๆนอกบ้านเสมอ
จนได้พบกับเลอดาว...
เขานึกถึงวงแขนบอบบางที่หล่อนโอบกลับกลิ่นกายหอมเย้ายวนใจยามที่จมูกเขาััโดนเรือนร่างอันอรชรอ้อนแอ้นของหล่อนเพียงแค่นึกถึงความหิวกระหายในรสเพศความเป็ชายของเขาก็โลดโผนโจนทะยานหมายจะหาที่ปลดปล่อยและระบายออกจึงคิดว่ากระดกอีกสักกรึ๊บแล้วจะไปหาความสุขนอกบ้านเพื่อบรรเทา
ทว่ากระเป๋าสะพายที่เหวี่ยงมาจากด้านหลังกระแทกลงกลางหลังเขาเต็มรักนั่นปะไรทำให้เขาต้องหันขวับไปมองเ้าของกระเป๋าหน้านิ่วคิ้วขมวด
“นี่มันบ้าอะไร!กระเป๋าเกือบจะฟาดโดนหัวอยู่แล้ว”
เข็มแดงกระชากไหล่เขาจนตัวแทบหัน ออกอาการเกรี้ยวกราดด้วยการแผดเสียงสูงใส่เขา
“วันนี้คุณหายหัวไปไหนมาทั้งวัน!”
“ผมก็ไปทำงานเลิกงานก็กลับมาบ้านนี่ไง...แล้วคุณละออกไปไหนมากลับเอาเย็นป่านนี้ทำไมไม่เตรียมอาหารเย็นเหมือนทุกวันเอาไว้ ั้แ่รู้จักกับพวกเพื่อนๆกลุ่มใหม่ ชักออกไปข้างนอกเกินกว่าเหตุแล้ว”
คราวนี้เข็มแดงขึ้นเสียงสูงขึงตาใส่
“ถ้าฉันไม่ออกไปข้างนอกกับเพื่อนๆจะให้ฉันขลุกอยู่ในบ้านอย่างเดียวจนไม่รู้ว่าผัวตัวเองออกไประริกระรื่นอยู่ข้างนอกบ้านอย่างนั้นสิคุณคงคิดจะเก็บฉันไว้เป็อีงั่งประจำบ้านเหมือนแต่ก่อนใช่ไหม”
“ไปหัวเสียเื่อะไรมา ถึงจะมาพาลเอากับผม”
“ฉันไม่ได้พาล...แต่คุณนั่นละ สันดานไม่เคยเปลี่ยนเคยลักกินแอบกินก็ยังทำตัวเหมือนเดิม”
คราวนี้ตราบุญเริ่มฉุนเฉียวเพื่อจะกลบเกลื่อนความผิดที่เริ่มก่อขึ้นอีกครั้งไม่ต่างจากวัวสันหลังหวะกลัวการถูกจับได้ จึงตะคอกกลับอีกฝ่ายบ้าง
“คุณอย่ามาหาเื่หน่อยเลยคราวนี้เพื่อนคนไหนของคุณมันปากไม่มีหูรูดหาเื่มาใส่ความผมอีกละ”
เข็มแดงคว้ากระเป๋าสะพายที่ร่วงตกพื้นขึ้นมาเปิดลวกๆค้นขยุกขยิกจนพบสิ่งที่้าแล้วดึงมันออกมา...หล่อนรีบเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วกดปุ่มไปยังคลังภาพเลื่อนไปยังภาพ ‘ต้นตอ’
หล่อนยื่นหน้าจอชิดจนเกือบกระแทกลูกตาของเขาจนต้องผงะ
“แหกตาดูซะว่าไอ้ผู้ชายตัณหากลับในภาพมันใช่คุณไหม...แล้วผู้หญิงในภาพมันใช่อีผู้หญิงคนนั้นไหม”
เขาไม่ต้องเพ่งมองก็รู้ว่าผู้ชายและผู้หญิงที่ถูกแอบบันทึกภาพมานั้นคือเขากับเลอดาวแน่...ไม่คิดว่าจะมีมือดีจมูกสุนัขดมกลิ่นเื่ของเขาได้เร็วปานนี้ครั้นยอมรับก็เห็นจะเสียเหลี่ยม มีทางออกอย่างเดียวคือเถียงเอาข้างๆคูๆและไม้ตายที่เขาใช้ประจำกับภรรยาก็คือการชวนทะเลาะ
“ผู้ชายใช่ผมแน่...แต่ผู้หญิงเป็ใคร ผมจะไปรู้ได้ยังไงบางทีไอ้มือดีที่มันส่งภาพมาให้คุณดูมันอาจจะจับภาพทีเผลอที่ผมบังเอิญไปติดแหง็กอยู่กับใครในลิฟต์มาก็ได้คุณอย่าหูเบาหน่อยเลย...เมื่อไหร่คุณจะหยุดเชื่อไอ้พวกที่มันอิจฉาผมกับคุณเสียทีพวกนั้นไม่เคยมีใครหวังดีสักคนเดียว มันคงอยากเห็นผมกับคุณทะเลาะแล้วก็เลิกกัน”
“นี่คิดว่าฉันจำหน้านังนั่นไม่ได้สินะ ต่อให้ตอนนี้มันไว้ผมหัวฟูฉันก็จำมันได้ติดตา”
“อย่าฟื้นฝอยหาตะเข็บ พอๆๆ แล้วก็เลิกทำตัวเป็ผีบ้าเสียที”
เขาลุกจากเก้าอี้ที่นั่งหันไปคว้ากุญแจรถยนต์แล้วก็เดินจ้ำท้าวเร็วๆออกไปจากที่ตรงนั้นหวังเกลื่อนพิรุธโดยไม่ได้เหลียวกลับไปมองภรรยาสักนิดว่าแววตาของหล่อนนั้นกำลังขุ่นแค้นยิ่งนักได้ยินแต่เสียงแว่วๆไล่หลังลอยมาตามลม
“คอยดูเถอะ ฉันจะจับให้ได้คาหนังคาเขาเลยเชียว”
ลองถ้าเข็มแดงคาดโทษแบบนี้...เห็นทีเขาคงต้องชะลอความคิดบางอย่างที่มีต่อเลอดาวเอาไว้เสียก่อนรอให้คลื่นลมมันม้วนตัวออกไป ฟ้าจะเปิดทางให้เขาได้ไปจากที่ตรงนี้สักวัน
ถ้าถึงวันที่เขาเบื่อที่สุด...อย่างที่เขาออกปากเสมอว่าเขากับเข็มแดงนั้นเลิกกันแล้ว!
//////////////////////////////////////
181
