ตอนที่ 15 การเผชิญหน้ากับซูเจิ้ง
การเดินทางสู่คฤหาสน์ตระกูลซู
รุ่งเช้า ไป่เฉินและซูหรงเดินทางไปยังคฤหาสน์ตระกูลซู
ซูหรงมีสีหน้าหนักใจ เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอเป็คนเช่นไร เขาไม่ใช่คนที่ยอมรับความผิดพลาดง่ายๆ
"เ้ามั่นใจหรือว่าจะไปเผชิญหน้ากับพ่อข้า?"
ไป่เฉินพยักหน้า "ข้าจำเป็ต้องทำ… ถ้าเขาคิดจะฆ่าข้า ข้าก็ต้องให้เขารู้ว่าไม่ใช่เื่ง่าย"
ซูหรงเงียบไปชั่วขณะ ในใจของเธอเต็มไปด้วยความคิดมากมาย
"หวังว่าเ้าจะไม่ทำให้เื่ยุ่งยากไปกว่านี้"
ไป่เฉินหัวเราะเบาๆ "ข้าไม่ได้เป็คนเริ่มก่อน"
---
ประตูใหญ่ของตระกูลซู
เมื่อมาถึงคฤหาสน์ตระกูลซู ทหารยามมองไป่เฉินด้วยสายตาระแวดระวัง
"หยุด! ที่นี่เป็เขตของตระกูลซู พวกเ้ามีธุระอะไร?"
ซูหรงก้าวขึ้นมา "ข้าคือซูหรง บุตรสาวของซูเจิ้ง พาข้าไปพบท่านพ่อเดี๋ยวนี้!"
ยามทั้งสองสบตากัน ก่อนจะรีบเปิดประตูให้
"คุณหนูเชิญขอรับ!"
---
เผชิญหน้ากับซูเจิ้ง
ภายในโถงใหญ่ ซูเจิ้งกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้แกะสลัก ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและแผ่รังสีของผู้มีอำนาจออกมา
"ซูหรง… เ้ากลับมาแล้ว"
ซูหรงโค้งคำนับ "ท่านพ่อ ข้ามีเื่จะพูดกับท่าน"
สายตาของซูเจิ้งเลื่อนไปยังไป่เฉิน เขาหรี่ตามอง
"เ้าคือไป่เฉิน… เด็กหนุ่มที่กล้าหาญนัก"
ไป่เฉินไม่แสดงความหวาดกลัว เขาก้าวไปข้างหน้าช้าๆ
"ข้าไม่ได้มาเพื่อสร้างปัญหา… แต่ดูเหมือนท่านจะส่งปัญหามาหาข้าเมื่อคืนนี้"
ซูเจิ้งหัวเราะเบาๆ "หึ… มือสังหารของข้าจัดการเ้าไม่ได้สินะ?"
"แน่นอน" ไป่เฉินตอบเสียงเรียบ
---
ทดสอบความแข็งแกร่ง
ซูเจิ้งยกมือขึ้น "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะดูด้วยตาตัวเองว่าเ้ามีความสามารถแค่ไหน!"
"ท่านพ่อ!" ซูหรงร้องห้าม แต่สายตาของซูเจิ้งแน่วแน่
"เผชิญหน้ากับข้าสิ ไป่เฉิน!"
ตูมมม!!
พลังมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากซูเจิ้ง เขาพุ่งเข้าใส่ไป่เฉินด้วยความเร็วสูง
ไป่เฉินไม่แปลกใจ เขาตั้งหลักพร้อมรับมือ
"หมัดวายุสุริยัน!"
หมัดของซูเจิ้งพุ่งเข้าใส่ไป่เฉินด้วยพลังทำลายล้างสูง แต่ในเสี้ยววินาที ไป่เฉินเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียบคม
"เร็วดีนี่"
---
การตอบโต้ของไป่เฉิน
ไป่เฉินไม่รอช้า เขาใช้ฝ่ามือสวนกลับทันที
"หมัดทำลายล้าง!"
ปังงงง!!
หมัดของเขากระแทกเข้ากับแขนของซูเจิ้ง แรงปะทะทำให้ซูเจิ้งถอยหลังไปสองก้าว!
ซูเจิ้งเบิกตากว้าง "เ้ามีพลังขนาดนี้ั้แ่เมื่อไร!?"
ไป่เฉินยิ้มเล็กน้อย "ท่านยังไม่รู้จักข้าดีพอ"
---
จบศึกด้วยการยอมรับ
ซูเจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง
"ฮ่าๆๆ! ข้ายอมรับว่าเ้ามีฝีมือ!"
เขาหยุดโจมตี และเดินกลับไปนั่งบนบัลลังก์
"ไป่เฉิน เ้าควรภูมิใจได้… ข้าจะไม่มองเ้าเป็ศัตรูอีกต่อไป"
ซูหรงถอนหายใจโล่งอก "ในที่สุดท่านพ่อก็ยอมรับเ้าแล้ว"
ไป่เฉินไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ
แต่ในใจของเขารู้ดี นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น…
---
ตอนต่อไป: "ภัยเงามืดที่ซ่อนเร้น!"