บทที่ 28 คำเชิญของซ่งฉิง
ตึง!
เย่จื่อเมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ชี้นิ้วขึ้นมา ดวงตากลมโตจ้องมองไปที่ซูช่าน ปากเล็ก ๆ เบิกกว้างเป็รูปตัวโอ พูดว่า "ห… หนึ่งร้อยล้าน?"
"คนแซ่ซู แกบ้าไปแล้วหรือไง? นี่มันการขู่กรรโชกชัด ๆ แกคงจะบ้าเพราะความจนสินะ" เหวินเฮ่าทั้งตัวดูเหมือนคนบ้า ดวงตาแดงก่ำขณะะโใส่ซูช่าน
ทุกคนรอบข้างต่างตกตะลึง
เพราะเหวินเฮ่าพาคนมาทำลายข้าวของในสำนักงาน แต่กลับต้องจ่ายหนึ่งร้อยล้านหยวน?
คุณคิดว่าตระกูลเหวินเป็คนโง่หรือไง?
เฉินเฮ่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้จะรู้สึกใอย่างมาก แต่ตอนนี้เมื่อมองไปที่ซูช่าน กลับแสดงรอยยิ้มเยาะหยันออกมา
ยิ่งเห็นซูช่านต่อต้านตระกูลเหวิน เฉินเฮ่าก็ยิ่งรู้ว่าไอ้หมอนี่จะต้องตายอย่างทรมานแน่
"คุณปู่ คุณปู่เป็อะไรหรือเปล่า?" เหวินอี้ซิงกัดฟันมองซูช่านอย่างเดือดดาล แล้วรีบเข้าไปประคองชายชรา
เหวินปิ่งฮุยหอบหายใจเฮือกใหญ่ แล้วมองไปที่ซูช่านพลางถาม "ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ?"
"ลูกชายคนโตของคุณตายยังไง? ลืมเร็วจังนะ?" ซูช่านหัวเราะเ็า
!!!
เหวินปิ่งฮุยรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง กัดฟันพูดว่า "ได้ ฉันจะรีบสั่งให้ฝ่ายการเงินของบริษัทโอนเงินให้ทันที"
พูดจบเหวินปิ่งฮุยก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลข
"พ่อครับ ไอ้เวรนี่มันจะปล้นเงินพวกเรา อย่าให้มันเลยครับ" เหวินเฮ่าที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังโบกมือะโลั่น
ไม่นานนัก เย่จื่อเมิ่งก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน แจ้งว่ามีเงินเข้าบัญชีหนึ่งร้อยล้านหยวน และเป็เงินที่โอนมาจากตระกูลเหวิน
"เย่จื่อเมิ่ง เราไปกันเถอะ ต่อไปให้อยู่ร่วมกันอย่างสงบ อย่าทำให้มันเป็แบบนี้อีก เข้าใจไหม!" ซูช่านโบกมือไล่เหวินปิ่งฮุย แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปข้างใน
ตอนนี้เหวินปิ่งฮุยตัวสั่นไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดขาว ที่มุมปากยังมีเืไหลออกมา
"ไปกันเถอะ พาพวกเขากลับบ้าน"
แม้จะเสียเงินไปร้อยล้าน แต่อย่างน้อยลูกชายและหลานชายก็ยังมีชีวิตอยู่
หลังจากขึ้นรถ เหวินปิ่งฮุยมองเหวินเฮ่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งกำลังเ็ปจนตัวสั่น และเหงื่อท่วมตัว เขาถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ พลางกล่าวว่า "ไม่คิดเลยว่าแม้แต่แกก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของไอ้ซูช่านนั่น มันมีพลังระดับไหนกันแน่"
เหวินเฮ่ากัดฟันพูดด้วยความแค้น "พลังของเขาผมไม่ค่อยแน่ใจ อาจจะพอ ๆ กับผม แต่ว่าเขาเร็วมาก"
"ซูช่าน เป็ผู้ฝึกตนที่น่ากลัวมาก"
"พ่อครับ วันนี้มันเป็ความอัปยศอดสูครั้งใหญ่ ทำขาผมหักทั้งสองข้าง แถมยังเอาเงินเราไปตั้งร้อยล้าน ต่อไปตระกูลเหวินจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะมีศักดิ์ศรีอะไรเหลืออีก" เหวินเฮ่าพูดด้วยความเ็ปรวดร้าว
เหวินปิ่งฮุยหันไปมองนอกหน้าต่าง ในดวงตาฉายแววเยียบเย็น พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า "ในเมื่อถึงขั้นต้องหักหน้ากันแล้ว ลูกชายสามคนของฉัน ตายหนึ่ง าเ็หนึ่ง ก็ไม่มีอะไรต้องเกรงใจอีกแล้ว"
พูดจบเหวินปิ่งฮุยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด พูดเสียงเย็นว่า "เหล่าลู่ พรุ่งนี้รวบรวมบอดีการ์ดที่บ้านเราดูแลมาทั้งหมด"
"มีเท่าไหร่เอามาเท่านั้น ส่วนทางผู้บังคับใช้กฎหมายไม่ต้องกังวล ฉันจะจัดการเอง"
หลังวางสาย เหวินปิ่งฮุยพูดด้วยน้ำเสียงดุร้ายว่า "ซูช่าน ไอ้ลูกหมาที่อาศัยผู้หญิงอย่างเย่จื่อเมิ่งกินแล้วสบาย ฉันจะให้มันกินขี้ แล้วจมน้ำตายในชักโครก"
เสียงพูดเพิ่งจะจบลง โทรศัพท์ของเหวินเฮ่าที่อยู่ข้าง ๆ ก็สั่นขึ้นมา เมื่อเห็นหมายเลขบนหน้าจอ หัวใจของเขาก็บีบรัดแน่น เขาค่อย ๆ ยกโทรศัพท์แนบหู แล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า "หัวหน้าเหลย"
"เหวินเฮ่า นายมันเป็อะไร กลับไปครั้งเดียว ยังโดนคนทำให้ต้องคุกเข่าอยู่กลางถนน นายจะให้หน้าของาาหนานผิงไปอยู่ที่ไหน? ตอนนี้าาหนานผิงโกรธมาก"
!!!
เหวินเฮ่ารีบพยักหน้าและพูดเสียงดังว่า "พี่ใหญ่เหลย ผมมันสมควรตาย ผมใจร้อนเกินไปจนทำให้าาหนานผิงเสียหน้า ครั้งนี้ผม..."
"พอแล้ว นายพักรักษาตัวให้สบายใจเถอะ ฉันเตรียมออกเดินทางมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็ใครก็ตามที่ทำให้าาหนานผิงเสียหน้า ผลลัพธ์ไม่ใช่เื่ง่าย ๆ แน่"
เมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย สีหน้าของเหวินเฮ่าเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็ดีใจ เขาหันไปคว้าตัวชายชราพลางพูดอย่างตื่นเต้นว่า "เหลยจ้านมาแล้วครับ มือหนึ่งผู้ใต้บังคับบัญชาของาาหนานผิง พ่อครับ ซูช่านกับนังตัวดีเย่จื่อเมิ่งต้องตายแน่"
เหวินปิ่งฮุยยิ้มออกมา เอนหลังพิงเบาะรถพลางถอนหายใจพูดว่า "เห็นได้ชัดว่าาาหนานผิงยังให้ความสำคัญกับแกอยู่นะ หลายปีที่ทำงานให้เขามาก็ไม่เสียเปล่า"
อีกด้านหนึ่ง ในห้องทำงานของเย่จื่อเมิ่ง ข้าวของที่แตกกระจายได้ถูกเก็บกวาดจนสะอาดเรียบร้อยแล้ว เย่จื่อเมิ่งมองซูช่านที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาแล้วถามว่า "คุณ้าเท่าไหร่"
"อะไรนะ ผม้าอะไรเท่าไหร่" ซูช่านจุดบุหรี่พลางเงยหน้าถามกลับ
"ก็เงินหนึ่งร้อยล้านนั่นไง ตระกูลเหวินก็น่าสนใจดีนะ โดนคุณขู่แค่นั้นก็ยอมจ่ายเงินหนึ่งร้อยล้านออกมาจริง ๆ" เย่จื่อเมิ่งอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก
เธอพบว่าแม้เงินแบบนี้จะได้มาอย่างไม่ถูกต้องตามหลักจริยธรรม แต่มันก็รู้สึกดีจริง ๆ
"นั่นเป็ค่าชดเชยให้คุณ ผมไม่เอาหรอก" ซูช่านโบกมือพลางกล่าว
เย่จื่อเมิ่งเบิกตากว้าง ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับซูช่านว่า "คุณแน่ใจเหรอ นี่มันตั้งร้อยล้านนะ ถ้าเราแบ่งกันคนละครึ่ง ก็ยังได้คนละห้าสิบล้าน"
"คุณสามารถเปิดคลินิกเล็ก ๆ ได้แล้วนะ"
ในตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูห้องสำนักงาน เฉินเฮ่าที่ใบหน้าบวมแดงก้มหน้าปรากฏตัวที่หน้าประตู
"ประธาน...ประธานเย่ ผมขอโทษครับ วันนี้ผมทำผิดไป หวังว่าประธานเย่จะให้อภัยผมสักครั้ง" เฉินเฮ่าวิงวอน
เขาไม่คาดคิดว่าชายชราตระกูลเหวินจะมา และไม่ได้ทำอะไรซูช่านเลย แต่กลับต้องเสียเงินมหาศาลถึงหนึ่งร้อยล้าน
เงินเดือนและสวัสดิการที่สูงอยู่แล้วของกลุ่มบริษัทเย่ เขาไม่อยากจะทิ้งมันไป จึงต้องหน้าด้านมาขอโทษที่นี่
เมื่อเห็นเฉินเฮ่า เย่จื่อเมิ่งกวาดตามองอย่างเ็าแล้วพูดว่า "เฉินเฮ่า เงินเดือนสามหมื่นต่อเดือนก็ไม่น้อยแล้วนะ ฉันเข้าใจที่คุณกลัวตระกูลเหวิน แต่ไม่เข้าใจที่คุณไม่ฟังคำสั่งเ้านาย"
ตูม!
เฉินเฮ่ารู้สึกสะท้านในใจ เดินก้าวเข้าไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วทรุดตัวคุกเข่าลงข้าง ๆ เย่จื่อเมิ่ง พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ประธานเย่ ผมรู้ตัวแล้วว่าทำผิด ผมมีแม่ที่ป่วยอยู่ที่บ้าน และน้องชายที่ยังไม่ได้แต่งงาน"
"ได้โปรดเถอะครับ..."
เย่จื่อเมิ่งขมวดคิ้วพลางโบกมือ "ไปได้แล้ว พรุ่งนี้ไปรับเงินเดือนที่แผนกการเงิน"
เฉินเฮ่าเห็นว่าตัวเองคุกเข่าลงแล้ว แต่ประธานเย่ยังคงใจร้ายเช่นนี้ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็หม่นหมอง
เขารีบลุกขึ้นยืน กวาดตามองซูช่านด้วยสายตาอำมหิตแวบหนึ่ง แล้วเดินออกไป
ซูช่านมองท้ายทอยของเฉินเฮ่า ขมวดคิ้วพลางพูดว่า "คุณไม่ควรไล่เขาออกไปในเวลาแบบนี้ คนคนนี้มีนิสัยชอบทรยศมาแต่กำเนิด ผมเกรงว่าเขาจะแค้นเคืองคุณ"
"ลูกน้องแบบนี้ไม่ไล่ออก แล้วจะเก็บไว้ฉลองปีใหม่เหรอคะ จะแค้นก็แค้นไปสิ" เย่จื่อเมิ่งพูดด้วยสีหน้าเ็า
พอพูดจบ โทรศัพท์ของซูช่านก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็เบอร์ของซ่งฉิง ซูช่านจึงรับสาย
[ฮัลโหล ซูช่าน ตอนนี้นายสะดวกไหม]
"พูดมาสิ"
[บริษัทของเราจะจัดกิจกรรมใหญ่พรุ่งนี้ ตอนนี้กำลัง้าเด็กมาแสดงเป็นางฟ้าตัวน้อย นายเคยบอกว่าลูกสาวนายอายุเกือบห้าขวบแล้วใช่ไหม] เสียงร้อนรนของซ่งฉิงดังมา
ซูช่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแหย ๆ "นางฟ้าตัวน้อยเหรอ ลูกสาวฉันคงจะ..."
[นี่เป็โอกาสที่หายาก และถ้าผ่านการซ้อมก็จะได้ค่าตอบแทนห้าหมื่นหยวน ซูช่าน น้ำบ่อในอย่าให้ไหลข้างนอกเลยนะ] ซ่งฉิงรีบยื่นข้อเสนอ
เป็เพราะซูช่านช่วยเหลือเธอมามากมาย อีกทั้งโอกาสแบบนี้หายาก เธอจึงนึกถึงเสี่ยวเสี่ยวเป็คนแรก
ในตอนนั้น เย่จื่อเมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เดินเข้ามาพูดเสียงเบาว่า "ถ้ามีโอกาสแบบนี้ และถ้าเสี่ยวเสี่ยวยินยอม มันจะช่วยอาการป่วยของเธอได้"
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูช่านจึงพูดเสียงเบาว่า "งั้นเธอต้องขอความเห็นจากลูกสาวของฉันก่อน ฉันตัดสินใจแทนไม่ได้"
[ได้ ส่งที่อยู่มาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะรีบไปเลย] ซ่งฉิงดูเร่งรีบมาก พูดจบก็วางสายไปทันที
เย่จื่อเมิ่งเลิกคิ้วถามว่า "เป็สาวสวยเหรอ"
"ดาวประจำโรงเรียนสมัยมัธยมปลาย ตอนนี้ก็ยังสวยอยู่" ซูช่านพยักหน้าพลางตอบ
เย่จื่อเมิ่งทำปากยู่พูดว่า "งั้นคุณรีบกลับไปเถอะ ดูเธอจะรีบมาก คืนนี้ฉันต้องทำงานล่วงเวลา เตรียมเื่การแถลงข่าวพรุ่งนี้"
ยามดวงอาทิตย์ตกดิน ซูช่านให้ลุงจ้าวพาเสี่ยวเสี่ยวมาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งนอกเขตหมู่บ้านหรู
ซ่งฉิงที่สวมชุดทำงานเดินเร็ว ๆ เข้ามาในร้านกาแฟ หลังจากมองซ้ายมองขวา เธอก็เห็นซูช่านที่กำลังโบกมือเรียกตัวเอง
เมื่อเห็นเสี่ยวเสี่ยวที่นั่งดื่มชานมอยู่ข้าง ๆ ลุงจ้าว ซ่งฉิงถึงกับชะงัก แล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่คือลูกสาวของนายเหรอ น่ารักจังเลย!"
"อืม ซูเสี่ยวเสี่ยว"
"เสี่ยวเสี่ยว นี่คือน้าซ่งฉิงของหนู" ซูช่านยิ้มอย่างอ่อนโยนมองไปทางเสี่ยวเสี่ยว
"เรียกน้าทำไมกัน เรียกพี่สาวสิ" ซ่งฉิงรีบโบกมือพูด
"เสี่ยวเสี่ยว มาดูสิว่าพี่ซ่งเอาของขวัญอะไรมาให้" ซ่งฉิงพูดพลางหยิบตุ๊กตาผมทองตาสีฟ้าออกมาจากกระเป๋า
จากนั้นก็หยิบกำไลข้อมือสีรุ้งออกมาอีกอัน ยื่นให้เสี่ยวเสี่ยว
เสี่ยวเสี่ยวมองตุ๊กตาและกำไลข้อมือสีรุ้งตรงหน้า แต่ไม่ได้รับไว้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เงยหน้าขึ้นมองซูช่าน
ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความลังเลนั้น แฝงไว้ด้วยความคาดหวังเล็ก ๆ ราวกับ้าคำอนุญาตจากซูช่าน
2K
