ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        เฉินไฮว่ชิงพอจะเข้าใจแล้ว หากพูดถึงเหยียนเฟยผู้นี้นั้น ก็ไม่เชิงว่ามีปัญหาต่อเยว่เยียนเยียนนักหรอก แต่น่าจะมีปัญหากับน้ำแกงใสผักกาดขาวของเยว่เยียนเยียนต่างหาก และอาจจะไม่ได้มุ่งไปที่เยว่เยียนเยียน เป็นไปได้อย่างมากว่าเพราะเขาแค่ไม่ชอบกินผักกาดขาวเฉยๆ

        แต่จะว่าไปแล้ว เฉินไฮว่ชิงเองก็ไม่ใช่คนกินมังสวิรัติที่จะชื่นชอบผักกาดขาวเสียหน่อย และก็ไม่ได้บำเพ็ญเพียรอะไรขนาดนั้น หากไม่ใช่เพราะเยว่เยียนเยียนละก็... เขาคงไม่กินมันหลายวันเช่นนี้แน่นอน

        “เอาเถอะๆ เจ้าฟังข้าพูด...” ในยามที่ควรพูดเกลี้ยกล่อมก็ต้องพูดสักสองสามคำ ถึงอย่างไรเยว่เยียนเยียนกับเหยียนเฟยสองผู้นี้ ยังไม่รู้ว่าต้องหลบซ่อนอยู่ในพื้นที่เล็กๆ นี้ของตนไปจนถึงตอนไหน หากทะเลาะเบาะแว้งกันทุกวันไม่จบไม่สิ้น ก็ทำให้ตาแก่อย่างเขาปวดหัวเสียจริง

        “ความจริงแล้ว น้ำแกงใสผักกาดขาวที่เยียนเยียนทำก็ไม่ได้กินยากมากมายนัก อีกอย่างได้ยินมาว่ากินอาหารอ่อนๆ สักหน่อย ก็มีผลดีต่อร่างกายมากเลยไม่ใช่หรือ...” ใบหน้าของเฉินไฮว่ชิงนั้นขมวดรวมกันเป็นก้อนด้วยการแย้มยิ้ม กลายเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยับย่น

        ทว่าเหยียนเฟยนั้นไม่เอาด้วย ตนเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดสิบแปด จะมาห่วงสุขภาพกินผักกาดขาวทำไมกัน? นั่นเป็นช่วงวัยที่ควรจะได้รับสารอาหารที่จำเป็นอย่างครบถ้วน เน้นเนื้อและไขมัน จะให้เชื่อคำพูดเพ้อเจ้อบ้าบอที่ว่ากินอาหารใส่เกลือน้อยๆ กินผักมากๆ แล้วจะรูปร่างดีอายุยืนแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!

        “เอาเถอะเหล่าเฉิน ข้าจะบอกท่าน วันนี้อย่างไรข้าก็กินน้ำแกงใสผักกาดขาวนี้ไม่ได้อีกแล้ว หากท่านคิดจะให้นางอยู่ต่อ เช่นนั้นข้าจะไปเสียเดี๋ยวนี้!”

        ไม่มีทางเลือก เหยียนเฟยได้แต่เอ่ยวาจาอันหยาบกระด้าง ทำท่าทางข่มขู่ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเฉินไฮว่ชิงจะไม่ยอมไล่แม่ทูนหัวนั่นไป?!

        แต่น่าเสียดายที่เหยียนเฟยคาดไม่ถึง ว่าตนจะสะดุดหกคะเมนอยู่กับเยว่เยียนเยียนผู้นี้จริงๆ ...

        เฉินไฮว่ชิงเห็นเหยียนเฟยตัดสินใจที่จะไปเช่นนี้แล้ว เขาก็ไม่เอ่ยอะไรมากความ เพียงยักไหล่แล้วหันหน้ากลับไปอย่างไม่รู้สึกผิด เก็บเบ็ดตกปลาของตน แล้วเตรียมอีกเบ็ดคันหนึ่ง หากว่าตกได้ อย่างน้อยก็จะได้เพิ่มเนื้อในน้ำแกงใสผักกาดขาวของตน เสริมคุณค่าทางโภชนาการได้ไม่ใช่หรือ?

        “เช่นนั้นเจ้าไปเถอะ...”

        แม้เสียงของเฉินไฮว่ชิงจะเบา แต่กลับเป็นราวกับคมดาบ ทิ่มแทงดวงใจของเหยียนเฟยเข้าอย่างจัง เขาไม่ได้ยินผิดไปใช่ไหม? เพื่อนที่ดีของตนที่รู้จักกันมาหลายปีเพื่อนต่างวัยเฉินไฮว่ชิง ยามนี้ไม่นึกว่าเพียงเพื่อสตรีที่ไม่รู้ว่าหนีมาจากไหนคนหนึ่ง กลับให้คนที่แต่เดิมไม่มีที่ไปเช่นตน… จากไปงั้นหรือ?!

        ไป... เขาจะไปที่ไหนได้เล่า?!!

        บรรยากาศพลันน่าอึดอัดขึ้นมาอย่างยิ่ง เหยียนเฟยที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีนั้น ยืนอึ้งอยู่อีกด้าน อารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจบนใบหน้านั้น ราวกับเพิ่งถูกสามีหน้าไม่อายของตนไล่ออกจากบ้านอย่างไรอย่างนั้น เหมือนกับภรรยาสาวเลยจริงๆ

        หรือว่าที่เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วในฐานะเด็กสาวปลอมตัวเป็นเขามาได้โดยไร้อุปสรรคนั้น เดิมทียังคิดว่าเป็นเพราะเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วดูองอาจผึ่งผายเกินไป ยามนี้ได้มาเห็น บางทีอาจจะมีเหตุผลที่ว่าเหยียนเฟยดูตุ้งติ้งเกินไปปะปนอยู่ในนั้นด้วยก็ได้...

        “ข้าว่านะ เหล่าเฉิน...” ครุ่นคิดอยู่นาน เหยียนเฟยถึงค่อยๆ ย่อตัวลง ขมวดคิ้วจนหน้าย่นรวมกันเป็นก้อนอยู่เบื้องหน้าเฉินไฮว่ชิง “พวกเราเป็นพี่น้องกันมาตั้งหลายปี ท่านไม่รู้สถานการณ์ในตอนนี้ของข้าหรืออย่างไร?”

        เหยียนเฟยที่กำลังลนลานหวาดกลัวนั้นกลับเอ่ยคำพูดออกมาได้อย่างเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ระบายความโกรธเคืองที่อัดอั้นอยู่ในทรวงอก แต่เฉินไฮว่ชิงนั้นแม้แต่หัวก็ยังไม่เขยื้อนเลยแม้แต่น้อย แล้วจ้องมองคันเบ็ดที่เดิมทีก็ไม่มีทางมีปลามาติดของตนต่อไป เอ่ยรับเสียงทุ้มต่ำ “ข้ารู้ แล้วทำไมล่ะ... เจ้าจะไป แล้วข้าจะต้องประจบเอาใจเจ้า รั้งให้เจ้าอยู่กินน้ำแกงใสผักกาดขาวไปเรื่อยๆ อย่างนั้นหรือ?”

        แม้คำพูดของเฉินไฮว่ชิงนั้นก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ว่า... เหยียนเฟยเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ ไม่ใช่หรือ?

        เหยียนเฟยถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นตบไหล่ของเฉินไฮว่ชิงเบาๆ แล้วพลันระเบิดอารมณ์โมโหของตนออกมาอย่างกะทันหัน เขาโวยวายขึ้นมาเสียงดัง “ท่านก็รู้ว่าตอนนี้ข้าไม่มีที่ใดให้ไปแล้วไม่ใช่หรือ?! แล้วเหตุใดท่านถึงไม่อาจทำเพื่อพี่น้องที่รู้จักกันมาหลายปีของท่าน ไล่ผู้หญิงคนนั้นไปเสียเล่า ท่านบอกข้ามาตามตรง ท่านแอบรักนางอยู่ใช่หรือไม่? อายุห่างกันเช่นนี้ก็แปลกๆ อยู่นะ หรือว่าท่านแอบรักแม่ของนางอยู่ใช่หรือไม่?? ท่านบอกข้ามาเถอะพี่ชาย ท่านบอกข้ามา ข้าจะไม่โทษท่านอย่างแน่นอน!”

        ความคิดแปลกประหลาดหลั่งไหลออกมาเป็นชุดอย่างไม่ขาดสาย โจมตีโสตประสาทของเหยียนเฟยไม่หยุดหย่อน คิดดูแล้ว หากเขาไม่ถูกน้ำแกงใสผักกาดขาวล้างสมอง ก็คงเป็นเพราะถูกผู้หญิงที่เอาแต่ทำน้ำแกงใสผักกาดขาวผู้นั้นบีบคั้นจนเป็นบ้าไปแล้วเป็นแน่

        “พูดจาเพ้อเจ้อ!” เฉินไฮว่ชิงโมโหจนโยนเบ็ดตกปลาทิ้ง หากให้ข้าพูด เบ็ดตกปลานั้นก็ควรจะโยนทิ้งไปตั้งนานแล้ว อย่างไรเสียแม้แต่เหยื่อตกปลาก็ยังไม่มี จะตกปลาไม่ได้ก็สมควรแล้ว

        เคราหงอกขาวถูกเหยียนเฟยยั่วโมโหจนกระพือกระจายออก เฉินไฮว่ชิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอีกครั้ง “เจ้าทำให้ปลาของข้าเตลิดหนีไปอีกแล้ว!” เหยียนเฟยเบ้ปาก จินตนาการไม่ออกจริงๆ ว่ายังมีเหตุผลใดอีกที่สามารถทำให้ตาแก่ที่รักการกินเนื้อผู้นี้อดทนแม่นางน้อยที่ทำอาหารห่วยแตกแถมยังทำแต่อาหารมังสวิรัติมานานขนาดนี้ได้!

        “เฮ้อ เจ้าไม่เข้าใจ...” รออยู่พักหนึ่ง เฉินไฮว่ชิงถึงได้เปล่งเสียงออกมาในที่สุด “แม่นางผู้นี้ ตระกูลของนางมีบุญคุณต่อข้า ชีวิตคนเราไม่อาจไม่รู้จักความพอประมาณหรอกนะ...”

        รู้จักกับเขามานานหลายปีขนาดนี้ เหยียนเฟยเองก็เพิ่งเคยเห็นสีหน้าลำบากใจของเฉินไฮว่ชิงเป็นครั้งแรก ทั้งยังเคร่งขรึมเช่นนี้ จึงได้รู้ว่าในใจของเขามีปมปัญหาที่บอกไม่ถูกอยู่ น่ากลัวว่าคงไม่อาจไล่แม่นางผู้นั้นไปอีกช่วงหนึ่งจริงๆ

        ฟังเฉินไฮว่ชิงพูดพร่ำพรรณนาอยู่พักใหญ่ เหยียนเฟยถึงพอจะเข้าใจความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงระหว่างเฉินไฮว่ชิงกับบรรพบุรุษของแม่นางน้อยผู้นั้นขึ้นมาบ้างแล้ว ที่แท้เฉินไฮว่ชิงกับบิดาของเยว่เยียนเยียนนั้นเคยเป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน ทั้งสองคารวะอาจารย์คนเดียวกัน พวกเขาเรียนตำราและเรียนวิชาแพทย์ไปด้วย

        ต่อมาเฉินไฮว่ชิงก็ไปชอบพอสตรีผู้ไม่ควรชอบผู้หนึ่งเข้า เรื่องราวสับสนวุ่นวายมากทีเดียว

        เพื่อสตรีผู้นี้แล้ว เฉินไฮว่ชิงเกือบถูกขับไล่ออกจากสำนักยังพอว่า ยังเกือบเอาชีวิตไม่รอดอีกต่างหาก ในระหว่างนั้นได้เข้าไปพัวพันกับเรื่องราวของบรรพบุรุษมากมาย ทำเอาเหยียนเฟยฟังไป พลางร้องออกมาว่าปวดกบาลนัก

        สุดท้าย บิดาของเยว่เยียนเยียนก็ได้ช่วยชีวิตของเฉินไฮว่ชิงเอาไว้ นับแต่นั้นความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกันอยู่แล้วของทั้งสองก็ได้กลายเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกัน ถึงแม้ในใจของเฉินไฮว่ชิงจะยังเก็บสตรีที่ไม่ควรชอบผู้นั้นเอาไว้ ตลอดชีวิตจึงไม่ได้แต่งงาน แต่บิดาของเยว่เยียนเยียนกลับแต่งงานกับมารดาของเยว่เยียนเยียนตามการจัดวางของตระกูล และใช้ชีวิตไปอย่างเป็นปกติธรรมดา

        เพราะรู้ว่าเฉินไฮว่ชิงนั้นมีวิชาความรู้ไม่เลว ทั้งเก็บตัวรักสันโดษในป่าเขา มีรกรากชัดเจน ดังนั้นบิดาของเยว่เยียนเยียนจึงส่งเยว่เยียนเยียนมาตั้งแต่ยังเด็ก เพื่อร่ำเรียนวิชาความรู้ ผ่านไปชั่วแวบเดียว นับว่าเฉินไฮว่ชิงเองก็ได้เฝ้าดูเยว่เยียนเยียนเติบโตขึ้นมาเช่นกัน

        ดังนั้นสหายในกาลก่อน ย่อมไม่ต้องพูดให้มากความ

        เหยียนเฟยฟังอย่างเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ในหัวของเขากลับเต็มไปด้วยเรื่องราวความรักหวานซึ้งอันน่าตื่นเต้นเร้าใจ ทั้งยังสงสัยว่าผู้ที่ตาแก่เฉินไฮว่ชิงชอบพอนั้นอาจจะไม่ใช่หญิงสาวก็ได้ และเป็นไปได้มากว่าคงจะเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของเยว่เยียนเยียนผู้นี้นี่ล่ะ?

        จิ๊ๆ เรื่องราวความรักอันงดงามเคล้าน้ำตาเช่นนี้ ช่างน่าซาบซึ้งกินใจเสียจริง...

        “ยามนี้เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่ อย่างไรเยียนเยียนก็ไปไม่ได้” เฉินไฮว่ชิงยื่นคำขาดสุดท้ายอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังประกาศจุดยืนของตน เหยียนเฟยที่ไม่มีที่จะไปเองก็ได้แต่เชื่อฟังเท่านั้น เขาพยักหน้าอย่างจำใจ

        ทว่า เหยียนเฟยเองก็รู้สึกว่าตนยังสามารถตื๊อต่อไปได้อีกหน่อย ด้วยเหตุนี้เขาจึงยิ้มหน้าแป้น แล้วเอ่ยเสียงเบา “เช่นนั้น พรุ่งนี้ขอกินน้ำแกงผักกวางตุ้งได้หรือไม่? ผักกาดขาวข้ากินจนเกินพอแล้วจริงๆ ...”