“ข้าไม่กล้าแต่ว่าพี่หญิงเห็นแก่ข้าที่เป็น้องสาวด้วยเถอะนะเ้าคะ” หยวนเจียวฝาง
“ฐานะของเ้าสามารถสั่งข้าได้เหรอ!” หยวนเข่อชิง
“ข้าก็เป็ลูกของท่านพ่อเหมือนกันนะ!” หยวนเจียวฝาง
“ถ้าเป็ลูกและคิดว่าที่นี่เป็บ้านของเ้าทำไมปล่อยปละละเลยให้อนุทำลายมัน!” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูก็พยายามแล้วแต่อนุว่านเป็มารดาของนางคุณหนูอายุยังน้อยอยู่นะเ้าคะ” ลี่จูสาวใช้ของหยวนเจียวฝาง
“หุบปากแม่นมหม่าอยู่ที่ไหน” หยวนเข่อชิง
“นางเอ่อ นาง” บ่าวรับใช้
“นางทำไม” หยวนเข่อชิง
“นางถูกขังไว้ในห้องไม่ให้กินข้าวกินน้ำมาหลายวันแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้
“ไปเอานางออกมาเรียกบ่าวมาให้หมดส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้าให้โอกาสออกไปก่อนที่ข้าจะทำอะไร” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูใหญ่ขอรับท่านช่างงามเหมือนนางฟ้าข้อน้อยยินดีรับใช้ โอ๊ย!” ชายหนุ่มที่แต่งกายน้อยชิ้นพยายามเข้าหา
แต่ไม่ทันพูดจบก็ถูกหยวนเข่อชิงถีบเข้าที่หน้าอกจนหน้าหงาย
“เอามันออกไปเสื้อผ้าที่มันใส่หากเป็ของตระกูลหยวนถอดมันออกมันกินดื่มไปเท่าไหร่ปรับเงินหากไม่คืนให้คิดเป็การโบยหนึ่งครั้งต่อหนึ่งตำลึง!” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูใหญ่ท่านมาแล้ว” แม่นมหม่าที่อ่อนระโหยโรยแรง
ที่จริงนางไม่ได้ถูกกับอนุว่านแต่เพราะนางเป็ห่วงหยวนเข่อชิงจึงขออยู่เพื่อคอยดูแลแต่เมื่อไม่กี่วันก่อนแม่นมสีมาขอเงินให้คุณหนูทั้งแจ้งให้อนุหว่านฝากข่าวไปถึงคุณชายใหญ่
แต่อนุว่านไม่สนใจทั้งยังไล่แม่นมสีออกไปโดยไม่สนใจนางจึงแอบเอาเงินมาให้แต่อนุว่านจับได้เสียก่อนจึงลงโทษนาง
“แล้วพ่อบ้านล่ะ” หยวนเข่อชิง
“เขาถูกไล่ออกไปแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้
“เ้าชื่ออะไร” หยวนเข่อชิง
“ข้าน้อยอาสือ” อาสือ
“เ้าไปตามหาพ่อบ้านจงให้เขากลับเข้ามาทำงานเื่เงินตอนนี้ให้แม่นมหม่าเป็คนจัดการก่อนหาหมอรักษานางด้วยส่วนเ้าสองแม่ลูก” หยวนเข่อชิง
“เจียวฝางถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็ได้แต่ต้องทำงานอนุว่านโดนปลดให้เป็บ่าวหากนางไม่ยอมก็ให้ออกไปยึดทรัพย์ทั้งหมดหลังจากพ่อบ้านกลับมาให้เขาส่งจดหมายไปรายงานเื่ทั้งหมด” หยวนเข่อชิง
“ข้าไม่ยอม” อนุว่าน
“ไม่ยอมก็ต้องยอมแล้วหีบสมบัติของแม่ข้าที่ทิ้งไว้ให้ข้าอยู่ที่ไหน” หยวนเข่อชิง
“ไม่มีข้าไม่รู้เื่” อนุว่าน
“อยู่ในโถงคลังเ้าค่ะ” แม่นมหม่า
“ไม่มีเสียหน่อยไม่เชื่อก็ไปหาดูสิ” อนุว่าน
“อาสือไปดูใครก็ได้ไปตามหมอมาหน่อย” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูบ่าวไม่เป็ไร” แม่นมหม่า
“ใครก็ได้หาอาหารอ่อนให้แม่นมหม่าหน่อยหาน้ำมาให้นางจิบก่อน” หยวนเข่อชิง
“คุณหนู” แม่นมหม่าน้ำตารื้น
ในที่สุดคุณหนูก็เป็ผู้ใหญ่แล้วนางช่างเหมือนมารดาเหลือเกิน
ตอนแรกแม่นมหม่ายังกังวลว่านางจะถูกตามใจจนเสียคนแต่ตอนนี้กลับใจเย็นและเด็ดขาดเหมือนเซียวิเย่วผู้เป็มารดา
อาจเพราะความผิดพลาดและอุปสรรคในจวนอ๋องทำให้นางแข็งแกร่งขึ้นที่จริงแล้วหยวนเข่อชิงต้องเป็ชายาเอกตามสมรสพระราชทาน
เพียงแต่ไทเฮาไม่เห็นด้วยเพราะตระกูลหยวนแม้จะร่ำรวยที่สุดในต้าฉินแต่เป็เพียงพ่อค้าไม่มีศักดินาใดๆ จึงให้นางหมั้นเอาไว้ก่อน
และเมื่องานแต่งมาถึงท่านออกต้องออกรบจึงถูกแกล้งไม่ให้เข้าประตูหน้าจวนบีบให้นางต้องเข้าประตูข้างเพราะยังไม่เข้าพิธีแต่งกับท่านอ๋อง
นางจึงถูกทำให้เข้าใจว่าหยวนเข่อชิงตอนนี้คืออนุคนที่ห้าและเพราะความริษยาของอนุว่านนางให้คนไปปล่อยข่าวว่าหยวนเข่อชิงแท้จริงแล้วไม่ใช่ลูกของภรรยาเอก
เื่นี้รู้ถึงชายารองอย่าหลี่ลี่เฟินนางจึงไปเพ็ดทูลไทเฮาและใส่สีตีไข่เื่กิริยาที่ไม่น่ามองจนทำให้ไทเฮาไม่คิดอยากจะเจอนางแต่ก็ใช่ว่าจะเชื่อเื่ชาติกำเนิดเพียงแต่ว่าตำแหน่งคู่หมั้นของนางไทเฮาเองก็ไม่ชอบใจ
เหตุเพราะตระกูลหยวนนั้นร่ำรวยกว่าราชวงศ์แต่มีการจัดการและการวางตัวที่ดีไม่ออกนอกหน้าและคอยสนับสนุนฮ่องเต้อย่างออกนอกหน้า
ที่จริงหยวนเจ๋อิอยากส่งลูกสาวเข้าวังเพียงแต่นางไม่ใช่ลูกขุนนางและอายุยังน้อยฮ่องเต้จึงเปลี่ยนมาให้แต่งงานกับน้องชายที่เป็เทพาแทน
เพื่อแลกกับเสบียงสนับสนุนฉินมู่หยางจำใจต้องรับการสมรสนี้และเลือกที่จะออกศึกในวันแต่งของตนเองเขาแค่อยากจะแก้เผ็ดพ่อตาไม่คิดว่าจะมีใครเหิมเกริมทำให้ชายาเอกกลายเป็อนุคนที่ห้าไปเสียได้
“คุณหนูขอรับหาแล้วไม่เจอ” อาสือ
“ข้าบอกแล้วว่าไม่มี” อนุว่าน
“อ้อ เช่นนั้นก็รอให้ท่านพ่อกลับมาถามเอาก็แล้วกันข้ากลับล่ะ” หยวนเข่อชิง
“นั่นควันอะไรน่ะ” มีบ่าวคนหนึ่งชี้ไปทางเรือนอนุว่าน
“ไฟไหม้!” มีเสียงะโออกมา
“ไม่นะ!” อนุว่านรีบวิ่งไป
หยวนเข่อชิงเดินตามไปแต่แทนที่อนุว่านจะเดินไปที่เรือนของตัวเองแต่กลับไปดูที่ห้องเก็บอาหารใต้ดิน
“อ้ออยู่นี่เอง” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูใหญ่ท่านพูดอะไรข้าแค่เป็ห่วงเื่อาหารเท่านั้น” อนุว่าน
“อ้อ ช่างเถอะช่างเถอะเห็นว่าเ้าเป็ห่วงห้องนี้นักต่อไปก็ให้เ้าดูแลก็แล้วกัน” หยวนเข่อชิง
ในใจก็เรียกอาไคว่ให้เข้าไปดูแล้วให้หอบสมบัติของนางเข้ามิติไปอยากจะปฏิเสธดีนักรอให้บิดากลับมาก่อนนางจะถามหาอีกรอบดูสิว่าว่านสือเหนียงจะแก้ตัวยังไงอย่าเพิ่งตายล่ะ
ก่อนกลับก็มีหมอเข้ามาดูอาการของแม่นมโชคดีที่นางถูกขังไม่นานจนทำให้กระเพาะไม่รับอาหารแต่่นี้ต้องกินแต่อาหารอ่อนๆ ไปก่อน
และพ่อบ้านหวังที่รอคอยการกลับมาทำงานที่นี่ก็กลับมา
“คุณหนู” พ่อบ้านหวัง
“ทำไมเ้ากลับมาได้เร็วขนาดนี้” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูใหญ่ที่จริงข้าเป็ลูกชายของท่านพ่อ” อาสือ
“อ้อมิน่าเอาเถอะช่วยบิดาเ้าทำงานดูแลคนพวกนี้ให้ดีใครขยันซื่อสัตย์ก็ตอบแทนตามนั้นหากใครี้เีขี้โกงก็ขายออกไป” หยวนเข่อชิง
“พี่หญิง” หยวนเจียวฝาง
“อะไรอีก” หยวนเข่อชิง
“ท่านบอกให้ข้าทำงานท่านให้ข้าทำอะไร” หยวนเจียวฝาง
“เ้าทำอะไรได้บ้าง” หยวนเข่อชิง
“ข้า…” หยวนเจียงฝาง
เพราะเป็ลูกอนุจึงไม่ได้เรียนเหมือนลูกภรรยาเอกทำได้แค่ฝึกงานฝีมือแต่นางรู้สึกว่าไม่เก่งสักอย่าง
“คุณหนูทำงานเย็บปักได้เ้าค่ะ” ลี่จู
“แล้วชอบมั้ยล่ะ” หยวนเข่อชิง
“ข้าไม่รู้ข้าชอบวาดรูปมากกว่าแต่ไม่ได้เรียน” หยวนเจียวฝาง
“งั้นตอนนี้เ้าไปที่หอไคหยวนแล้วสำรวจสินค้าว่าชิ้นไหนที่เ้าชอบ ชอบเพราะเหตุใดชิ้นไหนไม่ชอบไม่ชอบเพราะเหตุใดแล้วลองวาดแบบที่เ้าชอบ่นี้ไปเรียนรู้การทำเครื่องประดับช่างอัญมณี” หยวนเข่อชิง
“แต่ข้าเจียระไนไม่เป็” หยวนเจียวฝาง
“ไม่ได้ให้เรียนเจียระไนข้าให้เ้าไปเรียนว่าเครื่องประดับทำอย่างไรได้บ้างเมื่อเ้าเข้าใจวิธีประกอบงานแล้วเ้าจะออกแบบได้ง่ายขึ้น” หยวนเข่อชิง
“ขอบคุณเ้าค่ะ” หยวนเจียวฝาง
“ข้าให้เวลาเ้าหนึ่งเดือนข้าไปล่ะพ่อบ้านหวังดีใจที่กลับมาหาแล้วก็หักเบี้ยของว่านสือเหนียงสำหรับการบูรณะจวนหยวน” หยวนเข่อชิง
ขึ้นรถม้ากลับจวนอ๋องทันที
“วันนี้เหนื่อยเกินไปพรุ่งนี้ห้ามปลุก” หยวนเข่อชิง
แต่ว่าเมื่อกลับมาถึงก็เจอเื่ยุ่งอีก
มีคนเข้ามารื้อของในจวนเพื่อมายึดสินเดิมของนางกลับไปอีกแต่กลับหาไม่เจอเพียงแต่ว่าชายารองอีกคนอย่างเจียงถงเอ๋อเพิ่งกลับเข้ามาในจวนและ้าชุดไข่มุกของหยวนเข่อชิงแต่พบว่าพ่อบ้านหวางเอาคืนกลับไปให้หยวนเข่อชิงแล้ว
เมื่อรู้อย่างนั้นนางจึงมาเอาคืนและพยายามเข้ามาที่จวน
“หยวนเข่อชิงเ้าคนเขลาออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” เจียงถงเอ๋อ
“มีอะไร” หยวนเข่อชิง
“เ้าเอาสินเดิมคืนมา” เจียงถงเอ๋อ
“สินเดิมของใคร” หยวนหย่งชิง
8K
