17:20 น.
"ไม่จริงน่าา!!"มิ้นท์พูดออกมาอย่างหัวเสียจนทำให้เป้งที่ได้ยินถึงกับรีบเข้าไปดู
"เป็อะไรมิ้นท์"เขาเข้ามาถามอย่างใตามไปด้วย
"เราลืมเอาสมุดรายงานมา กะว่าจะทำวันนี้ให้เสร็จด้วยหลังจากกลับจากที่ทำงานอ่ะ"มิ้นท์ตอบ แต่เธอก็ยังคงมองหาอยู่ดี
"งั้นกลับไปเอามั้ย"เป้งถาม
"..."มิ้นท์ชะงักนิ่งและเงียบอยู่สักพัก "งั้นเดียวเปลี่ยนชุดก่อน เดี๋ยวตรงไปที่ทำงานเลยทีเดียว"เธอตอบ
"งั้นเดี๋ยวเราไปรอที่รถ"เป้งพูดบอก มิ้นท์ก็พยักหน้ารับ
"กลับไปหรอ...เห้อ...ไม่อยากไปเลย...แต่มันก็ไม่มีทางเลือก"หญิงสาวพูดบ่นพึมพำในระหว่างที่เปลี่ยนชุด เธอหยิบเสื้อคลุมสีดำแขนยาวและชายเสื้อยาวถึงเข่า และรูดซิบขึ้นปิดเพื่อปกปิดไม่ให้เห็นชุดที่เธอใส่ข้างใน เพราะชุดที่เธอใส่ไปทำงานมันไม่เรียบร้อย ถ้าหากไปมหาลัยฯ.ด้วยชุดที่เธอใส่ไปทำงาน มันจะเป็การไม่ให้เกียรติสถานที่ด้วย
มิ้นท์รีบปิดน้ำปิดไฟถอดปลั๊กต่างๆให้เรียบร้อย และรีบล็อคประตูออกไปทันที เนื่องจากเป้กำลังรออยู่
"ป่ะ!"มิ้นท์พูดเรียกแล้วทั้งสองก็ขึ้นนั่งบนรถ จากนั้นเป้งก็ขับย้อนไปที่มหาวิทยาลัยอีกครั้ง เมื่อมาถึงที่มหาวิทยาลัย มิ้นท์ก็รีบกลับไปที่ห้องเรียนทันที เพราะคาดว่าน่าลืมไว้ที่นั่น
"เห้ย! หายไปไหนวะเนี่ย!!?"หญิงสาวพูดบ่นทันทีเมื่อเข้ามาแล้วไม่พบรายงานของตนเอง "หรือว่า...อยู่กับอาจารย์"เธอพูดเสียงแ่เบาลงและค่อยๆเดินไปที่ห้องพักส่วนตัวของอาจารย์ ซึ่งเวลานี้นักศึกษาน่าจะกลับกันหมดแล้ว
ก๊อกๆๆ!!
"เข้ามา"เสียงพูดดังออกมาจากห้อง มิ้นท์จึงเข้าไป เมื่ออาจารย์เห็นหญิงสาวก็ขมวดคิ้วทันที "ล็อคประตูด้วย"เขาพูดสั่ง มิ้นท์ก็ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยแล้วหันไปล็อคประตูทันที
"มิ้นท์จะมาถามว่า...เห็นรายงานของมิ้นท์ที่อยู่ในห้องมั้ยคะ"เธอถามและเดินตรงเข้าหาไปอย่างช้าๆ
"เล่มนี้หรอ"เขาถามและยกรายงานเล่นหนึ่งขึ้นมา รายงานเล่มหนา ปกสีขาว มีปกใสทับหน้าและหลังอีก
"ใช่ค่ะ"เธอตอบและรีบเดินเข้าไปใกล้อีกเพื่อจะเอารายงานคืน
"มาใกล้ๆ"เขาพูดสั่ง มิ้นท์จึงเดินไปยืนอยู่ข้างๆนิ่งๆ
"ขอคืนได้มั้ยคะ มิ้นท์ต้องไปทำงานต่อ"เธอพูดขอและแบมือเพื่อขอคืน "อ๊ะ!!"เธอร้องใออกมาทันทีเมื่อจู่ๆเมฆก็จับมือมิ้นท์และดึงจนเธอล้มนั่งลงบนตักของเขา
เขากอดเอวเธอไว้เพื่อเป็การล็อคตัว เธอพยายามจะลุกออกแต่ก็ออกไม่ได้ เธอจึงหันมองนิ่งๆ
"อยากให้นั่งตักก็บอกดีๆสิคะ"เธอพูดยั่วก่อนจะขยับเปลี่ยนท่านั่งเป็นั่งคร่อมบนตักเขาไว้ และแขนเรียวสองข้างยกขึ้นโอบรอบคอเขาไว้
ฟรี๊ด!
เมฆรูดซิบเสื้อคลุมตัวยาวของมิ้นท์ลง มิ้นถึงกับมองด้วยความใ เมื่อเขาเห็นชุดข้างในของเธอเขาก็ขมวดคิ้วมุ่น
"ทำไมแต่งตัวอย่างนี้!?"เขาถามเสียงดุ
"ก็มิ้นท์ต้องไปทำงานต่อ"
"ขายบริการรึไง!!!?"เขาถามเสียงดุใส่อีกครั้ง
"เห็นมิ้นท์เป็คนอย่างนั้นรึไงคะ!? อีป้าข้างห้องก็มาว่า แล้วนี่อาจารย์ยังจะมาว่ามิ้นท์ดูถูกมิ้นท์อีกหรอคะ!!?"เธอลุกออกมาและพูดเสียงดุใส่กลับพร้อมกับรูดซิบขึ้น
"ถึงมิ้นท์จะขายบริการจริงๆแต่อาจารย์ก็ไม่ควรมาพูดดูถูก!! ทุกอาชีพมันควรจะเท่าเทียมกันหมด ไม่ควรที่จะมีอาชีพไหนโดนดูถูกโดนเหยียดเลย ที่ทำไปก็เพราะ้าเงินทั้งนั้น!!"เธอว่าออกมาอีก ก่อนจะหยิบรายงานบนโต๊ะและเดินออกไปทันที
[เมฆTalk]
เธอรีบเดินออกไปทันทีหลังจากที่พูดจบ กึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปเพราะถ้าวิ่งเลยก็จะลำบาก เนื่องจากเธอใส่ส้นสูงมา
ไอ้บ้าเอ๊ย!!มึงไปว่าเธออย่างนั้นได้ไงวะไอ้เมฆ ครั้งก่อนก็พูดทำร้ายจิตใจเธอ ครั้งนี้ยังจะดูถูกเธออีก
ผมนั่งกุมขมับบ่นตัวเอง ผมแม่งไม่น่าพูดจาอย่างนั้นเลยว่ะ ก็ผมเป็มาเฟียนี่หว่า พูดดีๆเป็ที่ไหนล่ะ แล้วเธอแม่งจิตอ่อนขนาดนั้นเลยหรอวะ เถียงเก่งแต่จิตอ่อนงี้หรอวะ!?
ใครเห็นก็ต้องคิดแบบผมป่ะวะ ใส่เสื้อสีขาวบางรัดรูปเปิดแขนเห็นร่องอก เสื้อในสีแดงนี่แล่บออกมาอีก แถมเป็เอวลอย กระโปรงก็รัดรูปเห็นสะโพกเด่นยาวเลยเข่าขึ้นมา ถ้านั่งก็คือกระโปรงมันจะร่นขึ้นจนเห็นขาอ่อนได้เยอะเลยว่ะ ตอนถามก็ไม่ยอมบอกว่าทำงานอะไร เห็นแต่งตัวงี้ใครเห็นก็คิดแบบผมป่ะวะ
หรือกูคิดคนเดียว?
ผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอหรอกนะ ที่พูดว่าอย่างงั้นก็ไม่ได้คิดอะไร ผมก็ต้องห่วงแหละ เธอเป็นักศึกษาของผม และผมก็เป็ที่ปรึษาของห้องที่เธอเรียน ผมก็ต้องห่วงเด็กที่อยู่ในความดูแลของผมป่ะ ต้องตักเตือน ต้องสั่งสอน...
สั่งสอน...
ถ้าเกิดเธอดื้อแบบนี้...
ผมจะสั่งสอนยังไงดีวะ...
ต้องจัดการสั่งสอนแรงๆ...
สั่งสอนให้หมดแรงไปเลย...
สั่งสอนยันเช้าเลยคอยดู...
สั่งสอนบนเตียง...
เห้ยๆๆๆ!!ผมสบัดหน้าเพื่อไล่ความคิดชั่วๆออกไป
จิตใจทำด้วยอะไรวะกู ต่อให้เลวแค่ไหน...
ก็ไม่ควรทำหรือคิดเื่ทรามๆกับเธอนะเว้ย!!!
12K
![ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698468008_90871447.webp)