เมื่อฉันข้ามเวลามาเป็นแม่หม้ายปากร้าย ในยุค1980

    บทที่ 14 ขยับขยาย

    บทที่ 14 ขยับขยาย         "พอได้แล้วน่าคุณ ฉันอายคนอื่นนะ" เจียงเหยาเท้าสะเอวพูดก็แล้ว สะกิดเอวซื่อเฉิงก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ละเลิกที่จะทำตัวน่าอายแบบนั้นอยู่หน้าโรงเรียนของลูก ๆ สักที        "คุณเป็นแม่ประสาอะไร ทำไมดูไม่อาลัยอาวรณ์กับลูก ๆ เลยล่...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ