ไอปราณกระบี่ที่เหยียนจื่อปล่อยออกมารอบๆตัวนั้นถึงมันจะเบาบางแต่นี้คือสัญญาณว่าเขากำลังเริ่มเข้าสู่มรรคาของกระบี่แล้ว ผู้าุโสูงสุดนั้นเขาต้องใช้เวลานานมากถึงเริ่มเข้าสู่มรรคากระบี่ เหยียนจื่อใช้เวลานานแค่ไหนงั้นหรือ หนึ่งปีไม่ใช่ เขาใช้เวลาไปแค่หนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้เองการร่ายรำกระบี่ของเหยียนจื่อก็จบลง ใบไม้ที่รวงหล่นจากต้นต่างถูกตัดครึ่งโดยกระบี่เป็สองส่วนก่อนจะถึงพื้น
“สำเร็จแล้ว”
เหยียนจื่อะโออกมาด้วยความดีใจ เขายกกระบี่ในมือขึ้นมาดูแล้วรู้สึกว่าเขาใกล้จะทะลวงขั้นสร้างรากฐานระดับปลายแล้วเขาฝึกอย่างบ้าคลั่งมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว แม้จะไม่่บ่มเพาะพลังปราณพลังของเขาก็เพิ่มขึ้นอยู่ตลอดเวลา เข้าเงยหน้ามองดูรอบๆตัวจึงเห็นปู่ของตนยื่นนิ่งดูเขาฝึกอยู่ เหยียนจื่อกุมมือคาราวะ เมื่อเห็นเหยียนจื่อคาราวะตนเขาจึงได้สติกลับมาแล้วยิ้มตอบกลับไป เหยียนจื่อเดินเข้าไปหาปู่ของตนแล้วบอกกับปู่ว่า
“ท่านปู่ ข้าสำเร็จวิชาทั้งสองที่ท่านให้ข้าแล้ว”
เมื่อได้ยินหลานของตนพูดเช่นนั้นเขาแทบกระอักเืออกมา ใช้เวลาแค่หนึ่งอาทิตย์ก็สำเร็จทั้งสองทักษะ
“เอาหละ เราไปที่ห้องโถงกันข้ามีเื่สำคัญจะบอกเ้า”
เื่ที่ปู่ของตนจะบอกนั้นต้องสำคัญมากแน่ เหยียนจื่อเดินตามหลังปู่ไปที่ห้องโถงทันทีเขาไม่ลืมเก็บกระบี่เข้าฝักก่อนจะ สพายไว้ที่หลัง เมื่อมาถึงห้องโถงทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกันสาวใช้นำแก้วน้ำชามาว่างแล้วเทน้ำชาลงทันที ผู้าุโสูงสุดยกน้ำชาขึ้นมาจิบก่อนจะพูด
“เื่ที่ข้าจะบอกคือการประลองจะเลื่อนเข้ามาเป็อีกสองเดือนข้างหน้า”
เมื่อได้ยินเื่ที่การประลองจะเลือนเข้ามาตวงตาของเขายิ่งส่องประกายออกมาเขาจะได้ต่อสู้เร็วขึ้น
“การประลองในครั้งนี้จะมีรางวัลให้ผู้ที่ชนะการประลองห้าอันดับแรกด้วย”
“ของรางวัล”
ผู้าุโสูงสุดพยักหน้ารับ เหยียนจื่อถามกลับทันทีเขาอยากรู้ว่าของรางวัลมันมีอะไรบ้าง เมื่อหลานของตนอยากรู้ถึงของรางวัลเขาหัวเราะออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
“ของรางวัลนั้นล้ำมากสำหรับรุ่นเยาว์ในตระกูลแต่สำหรับพวกข้านั้นนับว่าไม่เป็อันใด”
“ท่านบอกมาเหอะท่านปู่”
ก่อนที่ปู่ของตนจะเอ่ยวาจาออกนอกเื่ไปมากกว่านี้เขาจึงขัดขึ้นมา
“เอ่อ ได้”
“ที่ห้าจะได้เม็ดยาลมปราณสองเม็ด ที่สี่จะได้เม็ดยาลมปราณสี่เม็ด ที่สามจะได้รับทักษะระดับรวมปราณขั้นกลาง”
“ที่จะได้สองอาวุธระดับมนุษย์ขั้นกลาง และที่หนึ่งเม็ดยาบัวครามหนึ่งเม็ด”
เมื่อได้ยินคำตอบของปู่ตนในใจของเหยียนจื่อตอนนี้เต้นไม่เป็จังหวะ แต่เขาก็สงสัยว่าเม็ดยาบัวครามมันคือยาอะไรจึงได้ถาม
“ท่านปู่เม็ดยาบัวครามมันคืออะไรงั้นหรอ”
“เม็ดยาบัวครามมันสามารถช่วยให้ผุู้ที่กินมันเข้าไปเลื่ิิอนระดับย่อยได้สองถึงสามระดับเลยทีเดียว”
“สองถึงสามระดับ”
เหยียนจื่อนิ่งค้างไปทันทีที่ได้ยิน ผู้าุโสูงสุดยิ้มตอบ
“ใช่ เอาหละตามที่สัญญากับเ้าไว้เมื่อเ้าบรรลุทั้งสองทักษะที่ข้าให้เ้า ข้าจะเป็ชี้แนะให้เ้าพรุ่งนี้เอง”
“จริงหรือขอรับ”
“จริงสิ คิดว่าปู่คนนี้ของเ้าล้อเล่นหรือไง”
เมื่อคุยกันเสร็จพวกเขาจึงเริ่มกินข้าวด้วยกัน ความจริงแล้วผู้าุโสูงสุดไม่จำเป็ต้องกินข้าวก็ได้ เพราะผู้ฝึกตนระดับสูงนั้นจะดูดซับพลังปราณมาหล่อเลี้ยงร่างกายแทนสารอาหารได้ แต่ที่เขากินข้าวนั้นเพราะอยากจะใช้เวลากับหลานของตนให้มากเท่านั้นเอง เขารู้ว่าอนาคตของเหยียนจื่อนั้นไร้ขีดจำกัด เขาต้องออกไปเผชฺิญกับที่โลกกว้างใหญ่ เมื่อทั้งสองกินข้าวเสร็จต่างคนต่างกลับไปที่ห้องของตนเพื่อพักผ่อน เช้าวันต่อมา เหยียนจื่อตื่นแต่เช้าเข้านั่งเข้าฌานอยู่บนเตียงเข้ารู้สึกว่าการบ่มเพาะของเข้าเริ่มอิ่มตัวแล้วหร้อมที่จะทะลวงเข้าสู่ขั้นสูงของระดับสร้างรากฐานแล้ว เขาลืมตาขึ้นแล้วลุกออกจากเตียงเดินออกไปที่สนามฝึกพร้อมกระบี่ในมือทันที
เมื่อมาถึงก็เห็นปู่ของตนยื่นรออยู่กลางสนามฝึกแล้ว ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบแม้สายลมจะพัดผ่านร่างกายเส้นผมหรือชายเสื้อก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย เหยียนจื่อเดินเข้าไปในสนามเเล้วคาราวะปู่ตน
“ขออภัยขอรับที่ข้ามาช้า”
“อืม ไม่เป็ไร เอาหละข้าจะลดระดับของข้าลงให้เท่ากันเ้าจะได้ไม่ถูกข้าดีอยู่ฝ่ายเดียว”
เมื่อพูดจบเขาลดระดับพลังลงมาให้เท่ากับเหยียนจื่อทันที ซึ่งระดับนั้นคือขั้นสร้างรากฐานระดับกลางขั้นสูง แม้เขาจะลดระดับพลังลงมาให้เท่ากับเหยียนจื่อ แต่ร่างกายกับพลังปราณก็ยังแข็งแกร่งเท่ากับระดับนภาขั้นสูงอยู่ดี นี้ยังไม่รวมความสามารถพิเศษของแต่ละระดับที่เขาทะลวงผ่านมาได้ด้วย เหยียนจื่อชักกระบี่ออกจากฝักดวงตาของเขากลายเป็เฉียบแหล่มมากขึ้น เขาเริ่มจู่โจมด้วยทักษะพื้นฐานของการแกว่งกระบี่ทันทีเขาการโจมตีนี้ฟันไปที่เอว ด้วยความเร็วในการฟันนี้เร็วมาก แต่ก่อนที่การโจมตีจะโตนตัวนั้นผู้าุโสูงสุดเขาได้ถอยหลังหลบได้ทันที เมื่อฟันพลาดเหยียนจื่อจึงตวัดกระบี่สวนไปที่ไหล่ซ้ายอีกที เขาโจมตีด้วยทักษะการใช้กระบี่ไปหลายกกระบวนท่า แต่ปู่ของตนก็หลบได้หมด
“เด็กน้อย เ้ามีแรงแค่นี้งั้นหรอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหยียนจื่อจึงถอยกลับไปตั้งหลักใหม่อีกครั้ง
“งั้นท่านปู่ระวังด้วย ข้าจะเอาจริงแล้วนะ”
“เมฆาไร้เงา”
เหยียนจื่อโคจรพลังปราณใช้ทักษะเมฆาไร้เงาออกไปเขาหายไปจากสายตาของผู้าุโสูงสุดทันทีแม้แต่เงาก็หายไป เมื่อเห็นเช่นนี้เขาตกตะลึงไปเล็กน้อย เสี้ยววินาทีนั้นเองเหยียนจื่อไปปรากฏตัวด้านหลังของปู่ตนทันทีพร้อมแทงดาบออกไป แต่มีหรือที่ผู้าุโสูงสุดจะหลบการโจมตีนี้ไม่ได้ เขาหลบไปด้านข้างพร้อมใช้หมัดที่อัดพลังปราณไว้ต่อยไปที่เอวของ เหยียนจื่อทันที การโจมตีนี้โดนที่เอวของเหยียนจื่อเต็มๆทำให้เขาปริวออกไปแล้วไถลไปกับพื้นเป็ระยะสามเมตรก่อนจะดีดตัวขึ้นมาตั้งหลักได้
“ข้ายังอ่อนประสบการณ์เื่การต่อสู้อยู่มาก”
เหยียนจื่อพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะลุกขึ้นพร้อมใช้ทักษะเมฆาไร้เงาออกไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาได้ใช้ทักษะทลายภูผาอีกทักษะควบคู่ไปด้วย ปราณกระบี่แผ่รัศมีออกมามันทั้งแหลมคม เขาพุ่งไปยังด้านหน้าของปู่ของตนแล้วฟันออกไปแต่ก็เหมือนเดิม ปู่ของตนนั้นหลบการโจมตีได้ แต่ปราณกระบี่ที่เขาปล่อยออกมาด้วยนั้นได้ทำให้ชายเสื้อของผู้าุโูงสุดขาดไปเล็กน้อยมันทำให้เขาตกตะลึกไปเล็กน้อย
“เอาหละข้าจะเริ่มโจมตีกลับแล้วนะ รับมือดีๆละ”
เมื่อพูดจบร่างปู่ของตนนั้นหายไปจากสายตาทันที เขาโผล่มาจากด้านหลังของเหยียนจื่อพร้อมส่งลูกเตะออกไป แต่เหยียนจื่อกลับรับมันเอาไว้ได้
“หือ ประสาทััของเ้าใช้ได้เลยหนิ”
เขาหายตัวไปอีกครั้งและได้ปรากฏตัวอยู่ด้านหน้า เหยียนจื่อพอที่จะจับทางได้บ้าง เขารับลูกเตะครั้งนี้ได้อย่างเฉียดฉิวและกระเด็นไปข้างหลังสี่ก้าวทันที เหยียนจื่อพุ่งตัวเขาหาปู่ของตนพร้อมถ่ายเทพลังปราณสีเงินลงไปในกระบี่แล้วฟันออกไปทันที กระบี่ปะทะกับแขนของผู้าุโโดยที่แขนของเขานั้นมีพลังปราณสีแดงห่อหุ้มเอาไว้อยู่ แต่พลังปราณที่หุ้มแขนเอาไว้นั้นกลับสลายไปทันทีขณะปะทะกับกระบี่ของเหยียนจื่อ
“นี่มันอะไรกัน”
เขาตกตะลึงไปจริงๆ ที่เขารับการโจมตีนี้ได้นั้นเป็เพราะร่างกายที่แข็งแกร่งของผู้บ่มเพาะระดับนภาขันปลาย หากเป็คนอื่นทีระดับใกล้เคียงหรือเท่ากันเหยียนจื่อแขนของพวกเขาคงขาดไปแล้ว เมื่อเห็นการโจมตีของตนได้ผลเข้าจึงกลับไปตั้งหลักอีกครั้ง ตอนนี้เขาจะทุ่มสุดตัวแล้ว
“ท่านปู่ระวังตัวด้วยข้าจะทุ่มสุดตัวแล้ว”
พลังปราณทั้งหมดในร่างกายโคจรอย่างบ้าคลั่ง เข้าใช้ทักษะสะบั่นหมอกออกมาพลังปราณได้แพ่กระจายออกมาแล้วควบแน่นเป็หมอกหนาบดบังการมองเห็นทั้งหมดทันที เมื่อผู้าุโสูงสุดโดนทักษะนี้บดบังการมองเห็นเขาได้หยิบกระบี่ของตนออกมาจากเหวนมิติทันที เขาถ่ายเทพลังปราณลงไปในกระบี่ ตอนนั้นเองประกายเเสงสีเงินส่องเเสงออกมาท่ามกลางหมอกหน้า หมอกที่บดบังสายตาผู้าุโสูงสุดถูกผ่าครึ่งทันทีเมื่อเหยียนจื่อฟันกระบี่ลงมา เมื่อเห็นเช่นนั้นผู้าุโสูงสุดเขาโคจรพลังปราณทันที
“ทลาย์”
ผู้าุโสูงสุดตวัดกระบี่เป็แนวเฉียงขึ้นข้างบน พลังปราณที่อยู่รอบๆตัวเขาต่างควบแน่นเป็พายุปราณมุ่งเข้าปะทะกับทะลายภูผาของเหยียนจื่อทันที ทำลายล้างนั้นมากกว่าการโจมตีของเหยียนจื่อสามเท่า เมื่อทั้งสองทักษะปะทะกันทำให้รอบๆตัวพวกเขานั้นเกิดลมแรงพัดกิ่งไม้หักลงมา เหยียนจื่อทุ่มสุดตัวโคจรพลังปราณอย่างบ่าคลั่ง เขากัดฟันอัดพลัปราณลงไปในกระบี่ให้มากขึ้นเท่าที่จะทำได้ แสงสีเงินบนกระบี่ของเขาสว่างมากกว่าเดิม พายุปราณสีแดงที่เข้าปะทะกับหมอกหนาสีเงินต่างเริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว เมื่อผู้าุโสูงสุดเห็นเช่นนั้นเขาตกตะลึกไปอีกครั้ง
ปัง
มีเสียงดังออกมาจากภายในตันเถียนของเหยียนจื่อ มันคือเสียงจากการทะลวงระดับนั้นเอง ขณะเดียวกันพลังโจมตีของ เหยียนจื่อก็เพิ่มขึ้นมาก ทำให้การโจมตีด้วยทลาย์ของผู้าุโสูงสุดสลายไปทันที
384
