คุณหมอพ่ายรัก

"นวล.... นวลจ๋า.... ผมขอโทษ"เขาตบแก้มเธอไปมาเบาๆ หลังจากจบภารกิจเผด็จศึกตองนวลก็หมดสติไปทันที"นวล..... นวลครับ...... กระเป๋าแพทย์.... อยู่ไหนนะ... ในรถ... นวลรอผมแป๊ปนะ ผมจะตรวจอาการให้คุณ"ถ้าตอนนี้เธอได้เห็นสีหน้าของเขาคงจะหัวเราะไม่ออกแน่ๆ หมอดินใบหน้าเครียดจัดและตกใจเป็นอย่างมากเขากังวลร้อนใจจนทำไรไม่ถูกเอาเสียเลยเขากลัวเธอมีอันตรายกลัวสารพัดไปหมด รีบลุกขึ้นแต่งตัวลวกๆ ออกไปเอาของที่รถซึ่งก็คือกระเป๋าแพทย์ของเขานั่นเองมันจะมีที่ตรวจหูฟังและมียาอยู่ด้วยโดยเขาก็ตกใจจนลืมคิดไปว่าในบ้านเขาก็มีของพวกนี้ความตกใจเป็นเหตุเขาไม่นึกถึงอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว....

ตองนวลลืมตาขึ้นทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทเธอดีดตัวขึ้นทันทีชะเง้อหน้ามองไปรอบๆ ห้องแล้วรีบเผ่นแนบเจ้าห้องน้ำล้างกายแบบลวกๆ รีบออกมาแต่งตัว"หมอบ้า! คอยดูนะจะหายไปสัก3วันเลย เถื่อนชะมัดเจ็บไปหมดแล้ว" เสร็จแล้วก็ค่อยๆ ย่องออกมาจากห้องอย่างระมัดระวังตัวจนลงไปถึงชั้นล่างเธอแอบซุ่มตามมุมห้องกลัวหมอดินเห็น"มาแล้วๆ ๆ "เธอรีบหลบเมื่อเห็นหมอถือกระเป๋าหายขึ้นบันไดไป"ฟู่วววว โล่งอกไปที" เธอค่อยๆ หันหลังแนบกับผนัง

"โล่งใจไรหรอหนูนวล! "

"อุ้ย! คุณแม่"ตองนวลตกใจเมื่อหันไปเห็นแม่หมอดินกับแม่น้ำชายืนจ้องเธออยู่อย่างสงสัยใคร่รู้"สวัสดีค่ะ"เธอยกมือไหว้คุณวาด

"ดีจ๊ะหนู! เพื่อนยัยน้ำชา! น้องสาวตานิน.... ตองนวล! "

"ค่ะ"

"แล้วหนูทำไรหรอลูกหรือเล่นซ่อนแอบกับตาดิน"

"ใช่เล่นไรกันหรอ"

"คือว่า... นวล เอ่อ"

"ขอแม่เล่นด้วยซิ"

"ใช่ๆ เล่นด้วย"

"จะดีหรอคะ"ตองนวลยิ้มแฮร่ๆ "นวลขอตัวก่อนดีกว่า"

"เดี๋ยวซิ! จะไปไหน"คุณหญิงรั้งแขนเธอไว้

"คือว่า! "

"หนูเล่นซ่อนหากับตาดินใช่มั๊ย! "

"เอ่อ..... "

"นวลๆ ๆ ๆ ๆ นวลๆ ๆ "เสียงหมอดิน

"นวลๆ ๆ ๆ ๆ ใครเห็นนวลบ้าง.... นวลๆ ๆ ๆ "

ตองนวลสะดุ้งหันหาทางหนีทีไล่....

"ขอ... ขอตัวก่อนนะคะ"

"มาๆ แม่พาไปแอบดีกว่า รับรองตาดินหาไม่เจอแน่ๆ "

"แต่นวล! "

"ไม่มีแต่จ๊ะ.... มาเถอะ"ทั้งสองคนลากแขนตองนวลออกไป.....

ดร. และหมอลพออกมานั่งสังเกตการณ์อยู่ไกลๆ ไม่กล้าเข้าไปนั่งด้านในกลัวคุณหญิงจับทำไรแผลงๆ อีก

"สองคนนั่นลากหนูนวลไปไหนกัน"

"นั่นสิ! ตามไปดูดีมั๊ย"หมอลพถามพี่ชาย

"ฮึ... "ดร. ส่ายหน้า"เดี๋ยวโดนแม่มดสาป..... ไม่เอาหรอก... แต่คงมีเรื่องสนุกแน่ๆ "

หมอดินเดินลัดเลาะออกมาก็มาเจอกับคุณพ่อและคุณอา"เห็นตองนวลบ้างไหมครับ"สีหน้าเขาเครียดจัด หมอลพอ้าปากจะตอบแต่โดนพี่ชายสลัดเอาไว้ชิงตอบเสียก่อน

"ไม่เห็น!!!! ทำไมเมียหายหรอ? "

"ครับ... ไม่รู้หายไปไหน... ผมร้อนใจแทบบ้าแล้ว.... นวลๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .... นวลๆ ๆ ๆ ๆ ๆ นวลๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "

"ใจเย็น.... คงจะอยู่ในบ้านนี่แหละหาทั่วยัง"หมอลพบอกเป็นนัยๆ ใช้สายตามองไปทางที่คุณหญิงเดินไปเมื่อกี้... แต่หมอดินไม่เข้าใจ

"คุณอาเป็นไรครับ... ปวดตาหรอ หรือเส้นกระตุก"

"ปะ.... ป๊าว.... ช่างเถอะๆ .... แกไปหาเมียแกเหอะ"หมอลพโบกมือไล่

"ครับ"หมอดินจากไปแล้วหมอลพจึงหันไปคุยกับพี่ชายต่อ

"ทำไมไม่ให้ผมบอกหลานล่ะ"

"เขาเล่นซ่อนหากันมั้ง... บอกได้ไงต้องหาเองซิ.... "

"แล้วทำไมเราไม่เล่นด้วยล่ะ"

"จะดีหรอ? .... เอาเถอะ! แค่ครั้งเดียวพอนะ.... แอบไม่ดีเดี๋ยวยัยแก่นั่นจับได้ซวยตายเลย"

"หึหึหึหึ.... งั้นไปเลยซิ... แล้วเล็บนี่ล่ะ"เขายื่นมือมาวางบนโต๊ะเล็บที่โดนทาสีฉูดฉาดทั้งสองข้าง

"สีสัน!! ของฉันก็มี... รีบไปเถอะ"

"เอางั้นหรือ.... ก็ดี"

"ปล่อยนะ.... ปล่อยซิโว๊ย! "สายธารร้องลั่นเมื่อถูมัดมือมัดเท้าทั้งสองข้าง

"ไม่ปล่อย... ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ...... เสร็จแน่หมอ. หึ! ร้องเข้าไป... ร้อง อีก... เยอะๆ ชอบ"

"คนบ้า... ทำแบบนี้ทำไม... ห้ะ! จุกนะโว๊ยกินอิ่มๆ อยู่ต้องให้มาดีดดิ้น ประสาท"

"ก็หมอจะหนี... ผมมัดไว้ถูกแล้วจริง ป่ะ"เขายื่นมือมาบีบคางเธอเบาๆ "เมียทั้งคนจะปล่อยง่ายๆ ได้หรอ"

"ไม่ใช่เมีย! "เธอแหวเสียงใส่อย่างเหลืออด

"ไม่ใช่เมียและเป็นไร.... แม่หรอ? ขอโทษแม่ผมมีคนเดียว" จ๊วบ เขาก้มลงไปจุ๊บปากเต็มแรง"นี่แหละเมีย" จ๊วบ..... จ๊วบ..... จ๊วบ...... จ๊วบ.... จนหน่ำใจจึงปล่อยคางเธอให้เป็นอิสระ สายธารหน้าแดงนัยน์ตาเริ่มมีน้ำตาคลอ.... "อย่าร้องไห้ออกมานะไม่งั้นผมจับกดจริงๆ ด้วย"

"ฉันอยากกลับบ้าน! คุณจะกักตัวฉันไว้ทำไม! อีกอย่างเราไม่ได้รักกัน คุณไม่ได้รักฉันปล่อยฉันไปเถอะฉันสัญญาจะไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้อีก จะได้จบๆ กันไป"เธอมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อกึ่งน้อยใจ

"อืม!!! ไอเดียดี! แต่......... "

"แต่อะไรคะ" เขานั่งลงข้างเธอก่อนจะใช้มือหนาจับหน้าเธอไว้ทั้งสองด้าน แล้วมองเข้าไปในดวงตาคู่งามด้วยความรู้สึกบางอย่าง"อะไรคะ"

"ผมตกหลุมรักหมอเข้าแล้วสิ! "

"อะ.... อะไรนะ!??????? "เธอหูอื้อไปชั่วขณะ"คุณ.... คุณว่าอะไร"

"ฉายแค่รอบเดียว.... ไม่พูดซ้ำให้รู้แค่ว่า.... รักก็พอ"เขาไล้ปลายนิ้วไปทั่วดวงหน้านวล เธอหน้าแดงระเรื่อมองเขาตาปริบๆ จนเขาอดใจไม่ไหวต้องกดจูบลงไปบนปากอวบอิ่มแรงๆ หลายๆ ครั้ง"สวย! "

"................ "เธอพูดไรไม่ออกมันตื้อไปหมดหายใจเริ่มติดขัด

"ผมจะไม่ถามหรอกว่าหมอเต็มใจหรือเปล่าถ้าผมจะเอาผมก็เอา.... ง่ายๆ สั้นๆ หมอเป็นของผมแล้ว ผมไม่มีทางปล่อยจบนะ อยู่กับผมจงยอมๆ ผมซะ"

".............. "

เขาค่อยๆ ดันเธอนอนหงายช้าๆ ก่อนจะขึ้นไปทับทาบบนร่างงามอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ... ปากหนากดลงทาบทับปากนุ่มนิ่มบดขยี้แผ่วเบาความเสียวซ่านแผ่ไปทั่วร่างเธอยังมึนงงไม่หายเผยปากรับรับลิ้นร้อนๆ ให้เข้ามาซอกซอนในโพลงปากอย่างง่ายดาย..

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูรัวๆ ในจังหวะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มผู้พันทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจลุกขึ้นไปเปิดประตู...

"ครับแม่"เขาเสยผมอย่างหงุดหงิด

"มีสายจากที่ทำงานโทรเข้ามาบอกว่าด่วนมาก! "บอกลูกชายเสียงขรึมแต่สายตาเหล่เข้าไปในห้องนอน

"ทำไมต้องโทรมาตอนนี้...เบอร์มือถือก็มีไม่รู้จักโทร"เจาเดินบ่นออกไปจากห้อง......

"หนูธาร..... ตาเถร... เจ้าบ้ามันรังแกหนูถึงขนาดนี้เลยหรอลูก.... โถ่ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ น่าสงสาร"เธอประคองสายธารเข้ามาแนบอก"มัดแขนมัดขาไปได้ยังไง.... ช่างร้ายกาจ... มาแม่แกะออกให้" สายธารยังมึนไม่หายจึงได้แต่พยักหน้า"เจ็บตรงไหนบ้างมั๊ยลูก"

"ไม่.... ไม่ค่ะ"เธอก้มหน้าหลบสายตาคุณแม่ของผู้พัน

"ลุกขึ้นเถอะ... แม่จะไปส่งบ้านหนูเอง ตาเดลทำเกินไปแล้ว"

"หึ! เกินที่ไหนกัน"เสียงทุ้มห้าวเข้ามายืนขวางประตูใบหน้าบึ้งตึง"แม่ หลอกผมทำไมครับ.. โทรไปถามแหละไม่มีใครโทรหาผมเลย"

"ก็ถ้าฉันไม่หลอกแกก็คงไม่เห็นหนูธารถูกแกรังแกถึงขนาดนี้หรอก... ลูกบ้า"

"รังแกอะไรแค่เล่นท่ายาก.... คุณแม่ไม่เข้าใจหรอก ท่าเบสิกพื้นๆ มันจะไปสนุกอะไร ต้องโลดโผนบ้างสิ.... "

ทั้งสองคนหน้าแดงก่ำได้ยินประโยคของเขา

"จริงหรือหนูธาร"

"เอ่อ... คือ... หนู... มะ... ไม่ทราบค่ะ"

"บอกคุณแม่ไปซิเมื่อกี้เรากำลังจูบปากกันอยู่เลยผมกำลังสอดลิ้นเข้าไปอย่างดูดดื่มถ้าคุณแม่ไม่มาเคาะประตูป่านนี้คงดูด ไป ถึง ไหน ต่อ ไหน แล้ว"

"ห๊า! อุ้ย... ตาเถร... ฉันจะเป็นลม... ตายๆ ๆ "