"เฉินไป๋หยวนคารวะเสด็จพ่อ"
"555นานทีจะแวะมาหากไม่ตามก็คงไม่มาที่นี่ใช่ไหม"เฉินไป๋หลงทักทายคนร่างสูงใบหน้าหล่อเหลางดงามที่ก้มหน้าประสานมือตรงหน้าบัลลังก์
"เดิมลูกคิดว่าเสร็จจากล่าสัตว์จะนำเนื้อชั้นยอดมาถวายเสด็จพ่อแต่หลายวันมานี้ ฝีมือแม่นธนูของลูกกลับเหมือนยิ่งแย่ลงไปจนป่านนี้ยังไม่ได้เนื้อดีตามที่ว่า"
"555พูดแบบนี้อีกแล้วคราวก่อนก็กลับมาพักที่วังหลวงเพียงแค่สองสามวันก็เข้าป่าล่าสัตว์เสียนานครั้งนี้อย่าบอกนะว่าจะไปอีกอย่าลืมสิไป๋หยวนเ้าเป็องค์รัชทายาทการสืบราชสมบัติสำคัญกว่าสิ่งใด"ฮองเฮาขมวดคิ้วเข้าหากัน
"องค์รัชทายาทเดิมแม่ไม่เคยทักท้วงมาวันนี้อยากให้เชื่อตามคำบัญชาของฝ่าาจะเที่ยวสนุกสนานแค่ไหนขอแค่เพียงไม่ลืมหน้าที่"
"เสด็จแม่ลูกเข้าใจแล้วแต่เมื่อวานพบหมาป่าตัวใหญ่เที่ยวกัดกินสัตว์เลี้ยงของชนเผ่าลูกจึง้ากำจัดมันเพื่อช่วยขจัดความเดือดร้อนของชาวบ้าน"
ก่อนหน้านั้น
"พี่สิบสองเสด็จพ่อมีบัญชาให้แคว้นฉีส่งองค์หญิง จูไห่เอ๋อมาเป็ไท่จือเฟย"
"เมื่อไหร่กันเสด็จพ่อไม่เคยถามข้าด้วยซ้ำไปว่าเต็มใจหรือเปล่าตั้งใจให้ข้าได้รู้เื่นี้ทีหลังจนไม่อาจแก้ไขอะไรได้"
"พี่สิบสองท่านคิดว่าจะทำเช่นไรดี"
"ต้องวางแผนให้รัดกุม ข้ายัง้าอิสระหากยอมรับบัญชาโดยง่าย ชีวิตข้าคงอับเฉาแย่"องค์ชายสิบสี่วัยอ่อนแก่กว่ากันไม่กี่ปีอมยิ้ม
"ข้ามีแผนเด็ด"หันมองทันควัน
"ว่ามา"
"................................"พยักหน้าไปมายิ้มๆ เมื่อได้ยินแผนการ
"เช่นนั้นจัดการหมาป่าให้เรียบร้อย"เสียงของฮ่องเต้ปลุกให้ตื่นจากภวังค์
"น้อมบัญชาฝ่าา"ยิ้มกริ่ม
กลางป่าเขา
เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงราวกลับเร่งรีบเสียเต็มประดา หมาป่าตัวใหญ่ไม่ค่อยอยากจะวิ่งเพราะขากะเผลก ด้วยฤทธิ์ลูกดอกที่ปักคาอยู่ที่ขา
เสี่ยวหลิววิ่งตามหมาป่าเ้ากรรมมาด้วยความเร็วทะยานออกจากพุ่มไม้หนา
ดึงลูกดอกสองลูกออกมาจากซองลูกดอกด้านหลังที่สะพายไว้ ประทับลูกดอกรวดเร็วทั้งสองดอก น้าวคันศรสุดแรงปล่อยลูกดอกพุ่งยังเป้าหมาย
"ฉึก"หมาป่าตัวใหญ่ ล้มลงกับพื้นดินเสียงดังสนั่นฝุ่นคลุ้งช่างพอเหมาะพอดี
"โอ้ย"
"องค์รัชทายาท"ทหารและเหล่าองครักษ์นับสิบวิ่งกรูกันเข้ามาล้อมเสี่ยวหลิวไว้
"จับตัวไว้"องค์ชายสิบสี่ถลาเข้าหาองค์ชายสิบสองเฉินไป๋หยวนล้วงถุงเืออกมาป้ายที่ดวงตาทั้งสองข้างยกมือกุมซ้อนทับไปที่ดวงตาเฉินไป๋หลง
ยิ้มดีใจแผนการสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แต่ว่าทำไมกลายเป็เด็กหนุ่มจากชนเผ่าไปได้ ไม่ใช่องครักษ์ ฝึกหัดจากวังหลวงที่ซักซ้อมแผนการกันไว้ก่อนล่วงหน้าพูดไม่ทันขาดคำเ้านั่นวิ่งถือคันธนูออกมาจากที่ซ่อน หน้าตื่น
"องค์ชายสิบสอง ข้าน้อยมาช้าไปใช่ไหม"ขยิบตาให้ก่อนจะตวาด
"จับตัวมือธนูไว้"องค์ชายสิบสองเฉินไป๋หลินะโบอกองครักษ์
"ข้าทำอะไรผิด"เสี่ยวหลิวถามเพราะความไม่แน่ใจในเมื่อตื่นเต้นจนไม่ทันได้มองเป้าหมายและ
ไม่ทันได้เห็นด้วยซ้ำด้วยมั่นใจในฝีมือของตัวเองว่าไม่เคยพลาดเป้า
"โอ๊ยเจ็บเหลือเกิน ตาตาของข้า"มือสองข้างที่กุมอยู่ที่ดวงตาเปรอะเปื้อนไปด้วยเืสดๆ แสดงละครได้สมจริง เสี่ยวหลินตะลึงงันมองจ้องลูกดอกที่ตกอยู่ข้างๆ เหมือนของแปลกตาไม่เห็นว่าจะดึงลูกดอกออกจากลูกตาหรือว่าแค่เฉี่ยวๆ เฉินไป๋หยวนเหลือบตาเ้าเล่ห์มองไปที่เสี่ยวหลินนึกอยากแกล้งเมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวริมฝีปากแดงรูปกระจับเม้มเข้าหากันด้วยความกลัวทว่าแววตาดั่งลูกกวางระวังภัยชวนให้กลั่นแกล้ง
"นำตัวคนผู้นี้กลับวังหลวงสอบสวนความผิดให้ฝ่าาตัดสินโทษ"องค์ชายสิบสี่สั่งการนึกสงสารแพะรับบาปไม่น้อยแต่จะได้อย่างไรเล่าก็ในเมื่อละครได้เริ่มขึ้นแล้วต้องให้สมบทบาทหน่อย ขยิบตาให้เฉินไป๋หยวนก่อนจะพยุงพี่ขายร่วมอุทรเดินขึ้นเกี้ยวที่รอรับอยู่เฉินไป๋หยวนหันมองมาที่เสี่ยวหลินที่ถูกทหารลากตัวถูลู่ถูกังจนผ้าที่โพกศีรษะหลุดหลุยผมยาวสยายรับกับใบหน้าที่น่ามองอยู่แล้วเฉินไป๋หยวนเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตะลึงในใบหน้างดงามนั้น
"ไป"เสียงทหารองครักษ์ตวาดเสี่ยวหลินไม่สนใจว่าคนที่โดนไล่จะเป็หญิงหรือชาย
เฉินไป๋หยวนเองก็ถูกหิ้วปีกขึ้นเกี้ยวไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เด็กหนุ่มที่แอบซุ่มดูอยู่ที่พุ่มไม้หนาวิ่งกลับไปที่กระโจมของชนเผ่าทันที
"ท่านพ่อพี่สาวถูกองครักษ์ขององค์รัชทายาทจับตัวไปเสียแล้ว"ท่านข่านทะลึงพลวดบุกขึ้นจากท่านั่ง
"เพราะเหตุใดกัน"
"ลูกไม่ทันได้เห็นที่มาที่ไปแต่พี่สาวหลินหงถูกคุมตัวไปเสียแล้ว
"บัดซบคิดเสียว่าข้าอ่อนข้อให้จึงเหิมเกริมจับองค์หญิงไปง่ายดายไม่ถามแม้แต่คำเดียวคิดว่าข้าหลินจงข่านไร้น้ำยาหรือไร"
"ท่านพ่อ ยกทัพไปล้อมวังหลวงไว้เลยดีไหมหากข้าไปพี่สาวอาจเป็อันตรายได้"ท่านข่านขมวดคิ้ว
"ส่งราชทูตไปเจรจาไม่มีการอ่อนข้อหากพวกเขาจับองค์หญิงไปโดยไร้ซึ่งความผิดและเหตุผลเพียงพอเป็ได้เห็นดีกันแน่"ราชทูตยกมือซ้ายเสมออกในการคารวะแบบชนเผ่าก่อนจะจากไป
ในเกี้ยว
"นางเป็หญิง"เฉินไป๋หยวนเปรยขึ้นเบาๆ องค์ชายสิบสี่หันมามองหน้าพี่ชาย
"เป็หญิง ...ว่าแล้วหน้าหวานออกป่านนั้นนางสวยน้องว่าแล้วสวยเกินชาย"
"แผนของเราผิดพลาด เ้าทึ่มนั่นทำให้นางต้องมาอยู่ในแผน"
"น้องคิดว่าเอาองครักษ์ซื่อๆ จะได้ไม่ถามมากความที่ไหนได้กับทำให้เสียแผน"
"แล้วจะทำอย่างไรต่อดีจะเลิกล้มแผนการก็เกรงว่าจะยุ่งไปกันใหญ่เสด็จพ่อต้องจับข้าแต่งกับใครที่ไม่อยากแต่งสู้ทำเป็ตาบอดไปเสียองค์หญิงจูไห่เอ๋อต้องปฏิเสธที่จะแต่งกับข้าแน่"
"แกล้งตาบอดนับว่าแผนเรากำลังจะสำเร็จแต่ที่ผิดแผนก็คือแม่นางคนนี้ เดิมทีต้องให้เ้าทึ่มนั่นแกล้งกินยาฆ่าตัวตายหนีความผิด แต่เป็นางจะยอมทำตามแผนเราไหม"องค์ชายสิบสองถอนหายใจรู้สึกหนักใจกับแผนการที่ผิดพลาด
"ต้องดำเนินการตามแผนการต่อไปหากเลิกล้มกลางคันเสด็จพ่อจับได้เท่ากับลบหลู่เบื้องสูงเสด็จแม่ต้องโมโหอย่างแน่นอน"ความเกรงใจฮองเฮาที่ดีกับเขามาตลอดจึงไม่อยากให้รู้ว่าเขาทำเื่ที่ทำให้ผิดหวัง
"พี่สิบสองท่านจะทำอย่างไร จะให้นางยอมช่วยได้อย่างไรดี"
"ให้นาง รู้สึกผิดและคอยอยู่ปรนนิบัติข้าแทนการออกไปนอกวังหลวงเที่ยวป่าวประกาศว่าทั้งหมดเป็แผนการของเรา” องค์ชายสิบสี่เบ้ปากรู้ทันความคิดของพี่ชายว่าเห็นหญิงงามได้ที่ไหนกัน
“นางจะสำนึกผิดเื่ใดกัน”
“เื่ที่นางเป็ต้นเหตุให้ข้า ตาบอดอย่างไรเล่า”
“าแของพี่สิบสองเห็นทีต้องให้หมอหลวงประจำกายเป็ผู้ดูแลาแให้หากเป็หมอหลวงในวังหลวงตัวจริงมีหวังความแตก”
“ดี เช่นนั้นเ้าไปหาหมอหลวงคนพิเศษคนนั้นมาโดยเร็ว”องค์ชายสิบสี่ยิ้มพี่สิบสองผู้ซึ่งเข้าใจอะไรง่ายดายเสมออีกทั้งยังรักอิสระยากที่ใครเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้แม้แต่ฮองเฮาที่เลี้ยงมาประดุจไข่ในหินรักเหมือนลูกแท้ๆ ยังไม่สามารถหาสิ่งใดมาเหนี่ยวรั้งเฉินไป๋หยวนได้เลย
เกี้ยวแล่นมาถึงวังหลวงเฉินไป๋หยางเปิดม่านออกดูก่อนจะส่งสัญญาณให้เฉินไป๋หยวน
ที่อยู่ๆ ก็ทิ้งตัวลงนอนร้องโอดโอย
ทหารรีบกุลีกุจอเปิดประตูวัง
ฮองเฮาวิ่งหน้าตื่นออกมาทันที มือข้างขวาสะบัดฟาดลงบนใบหน้าของเสี่ยวหลินอย่างแรง
"สมควรตายนำนางไป …"พูดยังไม่ทันจบ
"โอ้ยเสด็จแม่แวดเหลือเกินลูกปวดตาเหลือเกิน"ฮองเฮาทิ้งกระแสรับสั่งเพียงเท่านั้นรีบพุ่งตัวเข้าไปเปิดม่านออกถลาเข้าหาเฉินไป๋หยวน
"เสด็จแม่นางต้องชดใช้"
"ให้นำนางไปปะาเดี๋ยวนี้"
"เสด็จแม่นางตายก็เท่านั้นแม้จะควักลูกตานางออกลูกก็ยังคงมองไม่เห็นเช่นนั้นไม่สู้ให้นางอยู่ไม่สู้ตายคอยรับใช้ปรนนิบัติลูกให้สมกับความผิดของนางให้นางตายเสียตอนนี้ไม่ง่ายไปหน่อยหรือ"ชวีเหยียนฮองเฮาโบกมือให้ทหาร
"นำนางไปขังไว้ที่คุกหลวง ใครก็ได้ตามหมอหลวง ตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้"องค์ชายสิบสี่ขยับตัวเข้ามาประสานมือตรงหน้า
"เสด็จแม่ ตอนที่เดินทางมานี่พี่สิบสองมีอาการปวดรุนแรงได้พบกับท่านหมอผู้หนึ่งตรวจรักษาท่านหมอผู้นั้นฝีมือการรักษาเป็เลิศ เพียงครู่เดียวพี่สิบสองก็หายปวดเป็ปลิดทิ้ง แล้วยังจอกว่าอาการแบบนี้สามารถรักษาให้หายเป็ปกติได้"
"แล้วท่านหมอท่านนั้นอยู่ที่ไหนรีบไปตามท่านหมอมา"
"ลูกส่งคนตามท่านหมอ หวังฉีให้เข้ามาในวังหลวงแล้วอีกเพียงครู่เดียวคงจะถึง"
"ดี รีบพาองค์รัชทายาทกลับตำหนัก เมื่อท่านหมอมาถึงเร่งนำตัวท่านหมอ ไปที่ตำหนักองค์รัชทายาท"อมยิ้มขยิบตาให้เฉินไป๋หยาง
"เสด็จแม่ให้นำตัวนางไปที่ตำหนักลูกด้วยนางจะได้รู้ว่าสิ่งที่นางทำร้ายแรงแค่ไหน"เปล่งเสียงให้ดูหดหู่เศร้าสร้อย เสี่ยวหลินรุ้สึกผิดอย่างที่สุดเป็ถึงองค์รัชทายาททว่าตาสองข้างบอดพิการโดยแท้ เช่นนี้ตำแหน่งรัชทายาทคงรั้งไว้ไม่ได้ อีกทั้งคงมีคนที่้ารั้งตำแหน่งรัชทายาทมากมาย น่าสงสารเขาจริงๆ
899
![[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666246725_48284116.webp)
