“จูเสี่ยวลี่ คุณคิดดีแล้วใช่ไหมที่คิดจะตีตัวออกหากจากผม คุณไม่กลัวว่าผมจะเอาเื่ของเราไปบอกสามีคุณเหรอ?” เสิ่นต้าไห่มองจูเสี่ยวลี่อย่างเป็ต่อ “คุณมาอยู่ที่บ้านผมทุกวันั้แ่เช้ายันค่ำ ถึงแม้เราจะไม่มีอะไรกันแต่คุณคิดจริงๆ เหรอว่าซ่งหย่วนจะเชื่อ ผมจะบอกคุณให้นะ ผู้ชายน่ะเกลียดที่สุดคือการถูกสวมเขา”
“สามี...สามีฉันต้องเชื่อคำพูดของฉันอยู่แล้ว” จูเสี่ยวลี่พูดออกไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก ยิ่งนึกไปถึงเมื่อคืนที่เธอทั้งกอดทั้งซุกตัวอยู่กับเขาตลอดทั้งคืน แต่เขากลับเอาแต่นอนนิ่งและไม่สนใจเธอ
“ผมพูดถูกใช่ไหมล่ะ” เสิ่นต้าไห่เห็นท่าทางลังเลของอีกฝ่ายก็ดีใจ จากนั้นเขาก็มองสำรวจร่างกายของหญิงสาวอย่างหยาบคาย “เขายังไม่เคยแตะต้องคุณเพราะเขาไม่เชื่อใจคุณสิท่า”
“สามีของฉันเขารักฉัน เขาเชื่อใจฉัน” จูเสี่ยวลี่พูดเสียงเบา
“ฟังจากน้ำเสียงของคุณ ผมคิดว่าคุณยังไม่มั่นใจกับคำพูดของตัวเองเลยนะ” เสิ่นต้าไห่เดินเข้าหาหญิงสาว “เชื่อผมเถอะนะลี่ลี่ ถ้าคุณมาอยู่กับผม ผมจะมอบประสบการณ์ความสุขที่แท้จริงให้คุณ”
จูเสี่ยวลี่รีบเดินถอยหลัง “อย่าเข้ามานะ ถ้าคุณเข้ามาฉันจะะโให้คนมาช่วย”
“ะโสิ ะโให้ดังๆ” เสิ่นต้าไห่ยิ้มอย่างได้ใจ “ผมจะได้บอกพวกเขาว่าคุณมาให้ท่าผมระหว่างที่สามีของคุณทำงานหนักอยู่ในนา คุณคิดว่าถ้าผมพูดคำนี้ออกไปแล้วคนในหมู่บ้านจะคิดยังไง ยังไงผมก็ได้ชื่อว่าเป็ยุวชนที่มีการศึกษา ไม่เหมือนผู้หญิงที่วิ่งไปบ้านผู้ชายั้แ่เช้ายันค่ำอย่างคุณ แน่นอนว่าพวกเขาต้องเชื่อคำพูดของผมอยู่แล้ว”
“เสิ่นต้าไห่! คุณมันคนเลว” จูเสี่ยวลี่ะโ
เสิ่นต้าไห่หัวเราะชอบใจ “คนเลวเหรอ? เมื่อก่อนคุณก็ชอบคนเลวอย่างผมไม่ใช่หรือไง แล้วที่คุณมาตามติดผมทั้งๆ ที่คุณเองก็แต่งงานแล้ว ถ้างั้นคุณก็เป็คนเลวเหมือนกันน่ะสิ เอาเถอะอย่ามัวเสียเวลา ตกลงคุณจะกลับมาหาผมดีๆ หรือจะให้ผมใช้ไม้แข็ง”
จูเสี่ยวลี่เดินถอยหลังเมื่อเห็นว่าเสิ่นต้าไห่ยังเดินเข้าหาเธอไม่หยุด “อย่าเข้ามานะ!”
“ลี่ลี่คนสวย ผมไม่ชอบเด็กดื้อคุณก็รู้” เสิ่นต้าไห่คว้ามือจูเสี่ยวลี่ขึ้นมาบีบไว้อย่างแรง “ผมคิดว่าถ้าพูดด้วยดีๆ แล้วคุณยอมให้เรากลับมาเป็เหมือนเดิมผมก็จะไม่ถือสา แต่คุณเอาแต่ปฏิเสธผม ถ้าอย่างนั้นคุณอย่าหาว่าผมใช้วิธีรุนแรงบังคับก็แล้วกัน”
“เสิ่นต้าไห่! แกจะทำอะไร” จูเสี่ยวลี่หน้าซีด
“เพื่อไม่ให้คุณดื้อกับผมอีก ผมก็จะทำให้คุณกลายเป็คนของผมน่ะสิ”
จูเสี่ยวลี่ถูกเสิ่นต้าไห่กระชากแขนอย่างแรง เธอตั้งใจจะใช้ตะกร้าอาหารที่ถืออยู่ในมือฟาดศีรษะอีกฝ่าย แต่ตะกร้าใบนั้นกลับถูกคว้าไปพร้อมกับร่างกายของเธอที่ถูกดึงกลับมาทางด้านหลังและปะทะเข้ากับอกแกร่ง
จูเสี่ยวลี่หันกลับไปมอง “อาหย่วน คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
ซ่งหย่วนไม่มีเวลาตอบคำถามภรรยา เขาหันไปบอกน้องชาย “พาพี่สะใภ้ของนายไปยืนรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่โน่น”
ซ่งเจ๋อมือหนึ่งถือตะกร้าอาหาร อีกมือหนึ่งก็ฉุดแขนพี่สะใภ้ไปยืนยังจุดที่พี่ชายบอก “พี่สะใภ้ตามผมมาก่อนครับ ตอนนี้พี่ใหญ่โกรธมาก ปล่อยให้เขาจัดการกับเสิ่นต้าไห่ไปเถอะ”
จูเสี่ยวลี่เดินตามน้องชายสามีไปแต่โดยดี
ส่วนเสิ่นต้าไห่เวลานี้กลับไม่เหลือความกล้าหาญอีกแล้ว “ซ่งหย่วน นาย...นายจะทำอะไร”
“แกจะทำอะไรภรรยาฉัน!” ซ่งหย่วนถามเสียงเข้มพร้อมกับเสยหมัดเข้าปลายคางเสิ่นต้าไห่เต็มๆ “ฉันถามทำไมไม่ตอบ!”
“ผม...ผมไม่ได้ทำอะไร แค่...แค่ล้อกันเล่นเท่านั้น” เสิ่นต้าไห่ถูกต่อยก็เริ่มกลัว
“ภรรยาฉันเป็เพื่อนเล่นของแกเหรอแกถึงกล้าใส่ร้ายและคิดจะลวนลามเธอ แกเห็นฉันตายไปแล้วหรือไง”
“พี่...พี่หย่วน ผมผิดไปแล้ว ผมไม่กล้าแล้ว ต่อไปผมจะไม่ยุ่งกับพี่สะใภ้แล้วครับ” เสิ่นต้าไห่กลัวว่าจะถูกต่อยจึงเปลี่ยนคำเรียกอย่างให้เกียรติ “ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินพี่สะใภ้ ผม...ผมแค่โกรธที่เมื่อวานพี่สะใภ้กับพี่มาทวงเงินผมถึงบ้าน”
“ฉันจะพาตัวแกไปให้หัวหน้าฝ่ายผลิตกับหัวหน้าหมู่บ้านช่วยตัดสิน” ซ่งหย่วนมองอีกฝ่าย “ยุวชนเสิ่น ข้อหาข่มเหงสตรีมีแต่ต้องถูกส่งตัวไปใช้แรงงานในค่าย นายหนีความผิดนี้ไม่พ้นหรอก”
“ไม่ได้นะ! ผมถูกส่งตัวไปที่ค่ายไม่ได้” เสิ่นต้าไห่มองไปที่จูเสี่ยวลี่กับซ่งเจ๋อ เขาไม่เห็นชาวบ้านคนอื่นอีกก็ใจชื้น เขาพยายามเกลี้ยกล่อมซ่งหย่วนอย่างใจเย็น “พี่หย่วนใจเย็นก่อนนะ เื่นี้เป็ผมที่ล่วงเกินพี่สะใภ้ ยังไงผมก็ต้องขอโทษด้วย ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะไม่มายุ่งกับพี่สะใภ้อีกขอแค่พี่ปล่อยผมไป อีกอย่างนะ ถ้าพี่เอาเื่นี้ไปให้หัวหน้าฝ่ายผลิตกับหัวหน้าหมู่บ้านช่วยตัดสิน บวกกับข่าวลือก่อนหน้านี้ พี่คิดว่าจะมีชาวบ้านสักกี่คนที่เชื่อว่าผมกับพี่สะใภ้ไม่มีอะไรกัน ในเมื่อก่อนหน้านี้พี่สะใภ้มาหาผมที่บ้านทุกวัน”
ซ่งหย่วนง้างกำปั้นขึ้นอีกรอบ
“เดี๋ยวๆ ที่ผมจะบอกก็คือผมจะไม่มายุ่งกับพี่สะใภ้อีก ไม่ใช่ก่อนหน้านี้พี่ก็ไม่อนุญาตให้พี่สะใภ้มาทำงานรับจ้างให้ผมแล้วหรอกเหรอ พอผมกับพี่สะใภ้ห่างกันไปข่าวลือก็จะหายไปด้วย ชาวบ้านลืมง่ายจะตาย ครั้งนี้พี่ก็ปล่อยผมไปเถอะนะ” เสิ่นต้าไห่อธิบาย
ซ่งหย่วนหันไปมองภรรยาที่ยืนใจนหน้าซีด ข่าวลือของเสิ่นต้าไห่กับภรรยาถูกพูดถึงในวงกว้าง อีกทั้งก่อนหน้านี้เขาก็ทำตัวเ็ากับเธอมาตลอด แม่กับน้องชายก็ปฏิบัติกับเธอแบบเดียวกัน หากเขาเอาเื่ที่เสิ่นต้าไห่กำลังจะทำมิดีมิร้ายภรรยาไปบอกหัวหน้าฝ่ายผลิตกับหัวหน้าหมู่บ้าน อย่างนั้นชาวบ้านก็ต้องรู้
ข่าวลือไม่ดีของภรรยาก็จะถูกยกขึ้นมาพูดอีก เสิ่นต้าไห่พูดถูก ในเมื่อคนในครอบครัวของเขายังปฏิบัติกับภรรยาไม่ดีจนภรรยาต้องไปสนิทสนมกับเสิ่นต้าไห่ ต่อให้ภรรยากับเสิ่นต้าไห่จะไม่มีอะไรกันจริง แต่จะมีชาวบ้านสักกี่คนที่เชื่อ
จูเสี่ยวลี่รู้ว่าสามีกำลังกังวลเื่อะไรอยู่ เธอเดินมาหาเขา “คุณไม่ต้องกังวลเื่ชื่อเสียงของฉัน ยังไงคนในหมู่บ้านก็เข้าใจฉันผิดอยู่แล้ว ฉันไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะคิดกับฉันยังไง ขอแค่คนในครอบครัวเราและคนที่บ้านเดิมของฉันเข้าใจฉันก็พอแล้ว พาเสิ่นต้าไห่ไปหาหัวหน้าหมู่บ้านกันเถอะ ฉันอยากจบเื่นี้เต็มทีแล้ว”
“จูเสี่ยวลี่! เธอต้องให้ทางรอดกับฉันบ้างสิ ถ้าเธอทำให้ฉันถูกจับไปใช้แรงงาน ต่อให้เราสองคนจะไม่มีอะไรกัน ฉันก็จะพูดให้ชาวบ้านเข้าใจเธอผิด อย่าว่าแต่เธอจะเสียชื่อเสียง แม้แต่น้องสาวของเธอที่กำลังจะถูกแต่งไปเป็ภรรยาเด็กก็ต้องถูกบ้านฝ่ายชายยกเลิกงานแต่ง ในเมื่อเธอจะทำลายชีวิตของฉัน ฉันก็จะทำลายชีวิตของเธอแล้วก็ครอบครัวของเธอด้วย” เสิ่นต้าไห่ถามซ่งหย่วน “คุณคิดว่าผมกล้าทำไหม ถ้าถึงที่สุดแล้วก็ไม่มีอะไรที่ผมต้องกลัวอีก”
จูเสี่ยวลี่นึกไปถึงน้องสาววัยสิบสองของเธอก็ต้องคิดหนัก ก่อนหน้านี้เธอคิดถึงแต่เื่ของตัวเองจนลืมเื่ที่พ่อกับแม่จะให้น้องสาวแต่งไปเป็ภรรยาเด็กของบ้านสกุลหวงไปสนิท บ้านสกุลหวงฐานะดี เพียงแต่ลูกชายของพวกเขาร่างกายอ่อนแอ คุณแม่หวงจึงหาเด็กสาวไปแต่งแก้เคล็ดให้ลูกชาย บังเอิญที่ ‘หวงิ’ กับจูจื่อหลินเรียนอยู่ชั้นเดียวกันและหวงิดูจะชอบจูจื่อหลินมาก เมื่อรู้ว่าแม่ของตนเองจะหาหญิงสาวมาแต่งงานแก้เคล็ด หวงิจึงบอกกับแม่หวงว่าเขา้าแต่งงานกับจูจื่อหลิน
แม่หวงไม่รอช้าก็มาเจรจาสู่ขอจูจื่อหลินทันที และเธอยังเสนอว่าจะพาพ่อจูกับแม่จูไปหาหมอที่เมืองหลวงเพื่อรักษาอาการป่วยอีกด้วย จูจื่อหลินที่สนิทกับหวงิอยู่แล้วจึงตอบตกลงทันที
แต่จูจื่อหลินเป็เด็กฉลาด นอกจากเงินสินสอดและการที่แม่หวงรับปากจะพาพ่อกับแม่ของเธอไปรักษาตัวแล้ว เธอยังขออีกว่าหลังจากที่เข้าพิธีแต่งงาน เธอขอแยกห้องนอนกับหวงิ เธอให้เหตุผลว่าเธอกับหวงิยังเด็กอยู่ รอให้เธอกับเขาบรรลุนิติภาวะ ถึงตอนนั้นถ้าหวงิยังไม่เปลี่ยนใจ เธอก็พร้อมที่จะเป็เ้าสาวของเขาอย่างเต็มตัว
หวงิก็เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ เขาตอบตกลงและยังเกลี้ยกล่อมพ่อกับแม่ให้ยอมรับข้อเสนอของจูจื่อหลิน เพียงแต่มีอีกเหตุผลหนึ่งอยู่ในใจที่หวงิไม่เคยบอกใครคือเขาชอบจูจื่อหลินจริงๆ ต่อให้การแต่งงานครั้งนี้เป็แค่การแต่งงานแก้เคล็ดเขาก็ไม่สน เขาอยากได้ชื่อว่าเป็สามีของเธอแค่สักครั้งก็พอใจแล้ว
ส่วนเื่กิจกรรมของสามีภรรยา หวงิไม่ได้สนใจเพราะต่อให้เขากับจูจื่อหลินจะบรรลุนิติภาวะและทำเื่อย่างนั้นกันได้ เขาก็ไม่รู้ว่าคนป่วยอย่างเขาจะมีชีวิตอยู่ไปถึงวันนั้นหรือเปล่า และหากโชคร้ายที่เขาตายไปก่อน จูจื่อหลินก็ยังจะรักษาความบริสุทธิ์ของเธอไว้ได้ บ้านจูกับบ้านหวงจึงตกลงเกี่ยวดองกันด้วยเหตุผลนี้
แต่เวลานี้จูเสี่ยวลี่ไม่ได้สนใจถึงเหตุผลของการแต่งงานของน้องสาว เธอกำลังกังวลเกี่ยวกับความฝันว่าเธอคือสาเหตุที่ทำให้การแต่งงานถูกยกเลิกจนน้องสาวต้องหนีออกจากบ้านแล้วไปทำอาชีพที่คนไม่ยอมรับ ส่วนหวงิเธอไม่รู้ว่าเขาหายป่วยได้อย่างไร รู้เพียงว่าในความฝันนั้นหวงิได้เป็ถึงนักพัฒนาซอฟต์แวร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศ และเขายังให้สัมภาษณ์ว่าเขาจะไม่แต่งงานตลอดชีวิตจนกว่าเขาจะตามหาคู่หมั้นของเขาเจอ
จูเสี่ยวลี่น้ำตาไหลอย่างหนัก เธอคิดว่าเมื่อเธอไม่หย่าเื่ร้ายก็จะไม่เกิดขึ้น แต่เธอคิดผิด เพราะเสิ่นต้าไห่ขู่ว่าจะทำลายงานแต่งของน้องสาว เธอกำลังจะทำลายชีวิตน้องสาวอีกครั้งแล้วหรือ
ซ่งหย่วนเห็นภรรยาร้องไห้ก็ใ “ลี่ลี่! คุณเป็อะไร? คุณร้องไห้ทำไม ไม่ต้องคิดมากนะ ต่อให้เสิ่นต้าไห่จะพูดไม่ดีถึงคุณ แต่ผมก็ยังจะเชื่อคุณ แม่กับอาเจ๋อก็จะเชื่อคุณเหมือนกัน”
“ใช่แล้วพี่สะใภ้ ผมกับแม่เชื่อพี่” ซ่งเจ๋อช่วยยืนยัน
“อาหย่วน เราไม่เอาเื่เขาได้ไหม” จูเสี่ยวลี่บอกสามี
“ทำไมล่ะ ผมบอกแล้วว่าครอบครัวเราเชื่อใจคุณ”
“ฉันกังวลว่าเื่นี้จะส่งผลเสียกับจื่อหลิน ครอบครัวหวงเป็ครอบครัวที่ดี ฉันไม่อยากให้งานแต่งของเธอถูกยกเลิก”
เสิ่นต้าไห่ยิ้มอยู่ในใจ ‘จุดอ่อนของเธอก็คือคนในครอบครัว รู้อย่างนี้ฉันยกเอาเื่ของนังจูจื่อหลินขึ้นมาพูดตั้งนานแล้ว’
ซ่งหย่วนสงสารภรรยาจับใจ ที่ผ่านมาทำไมเขามองไม่เห็นว่าเธอรักและเป็ห่วงครอบครัวมากขนาดนี้ เขาเอาแต่โทษว่าเธอเป็คนไม่ดีและยังคิดจะหักหลังแล้วทิ้งเขาไปกับผู้ชายคนอื่น ภรรยาต้องแบกรับภาระของทั้งสองครอบครัวไว้คนเดียวโดยที่เขาไม่เคยรู้อะไรเลย ตกลงแล้วคนที่ควรถูกตำหนิที่สุดคงเป็สามีที่ไม่ได้เื่อย่างเขา
เมื่อซ่งหย่วนเห็นว่าภรรยาตัดสินใจแล้ว เขาเดินเข้าไปเตะและต่อยเสิ่นต้าไห่อีกหลายครั้ง “แกจำไว้ด้วยว่าอย่ามายุ่งกับภรรยาของฉันรวมถึงครอบครัวของพวกเราทั้งสองครอบครัวอีก ครั้งนี้ฉันจะปล่อยแกไปก่อน แต่ถ้าฉันรู้ว่าแกยังมาวุ่นวายกับภรรยารวมถึงคนในครอบครัวเราอีก ฉันจะไปพาพี่สาวน้องสาวที่แกเคยล่วงเกินมาเอาเื่กับแกให้ถึงที่ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ค่ายกักกัน โทษที่แกจะได้รับต้องเป็โทษสูงสุดอย่างแน่นอน อ้อ...แกก็น่าจะรู้นะว่าแม่ม่ายหูกับแม่ม่ายจางถูกใครจับจองไว้อยู่ ถ้าคนพวกนั้นรู้ว่าแกไปยุ่งกับผู้หญิงของพวกเขา แกลองคิดดูสิว่าพวกเขาจะจัดการกับแกยังไง”
เสิ่นต้าไห่ได้ยินถึงกับตัวสั่นเพราะไม่คิดว่าเื่ที่ตนเองแอบมีสัมพันธ์กับหญิงสาวหลายคนจะมีคนรู้ “ฉันจะรักษาสัญญา พวกแกก็รักษาสัญญาด้วย”
561
