กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

        หลังจากกู้ซุนหนี่กับหยางลี่กินอาหารเย็นด้วยกันเสร็จแล้วเธอก็ล้างถ้วยจาน

        “ลี่ลี่อาบน้ำแปรงฟันก่อนเข้านอนแล้วพรุ่งนี้ตื่น๻ั้๹แ๻่เช้าแม่จะพาลี่ลี่ไปส่งจดหมายถึงพ่อกัน” 

        หยางลี่ดีใจที่เธอจะได้ไปเที่ยวตลาดตำบลชิงไห่พร้อมกับแม่อีกครั้ง

        “ค่ะ แม่” 

        กู้ซุนหนี่ตื่น๻ั้๹แ๻่เช้าแล้วเธอก็นำจดหมายที่เธอตอบกลับหยางตงใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังไว้ก่อน

        “เตรียมจดหมายที่เราตอบกลับพี่หยางตงไว้ก่อน กันลืม” 

        กู้ซุนหนี่หุงข้าวแล้วอุ่นอาหารที่เหลือจากเมื่อวานนี้ทั้งต้มกระดูกหมูใส่หัวไชเท้าและเครื่องในหมูรวนซึ่งเป็๲อาหารเช้าในวันนี้นั่นเอง หลังจากนั้น กู้ซุนหนี่ก็ต้มน้ำไว้อาบสำหรับเธอและลูกสาวเมื่อน้ำต้มเดือดแล้วเธอก็เดินเข้าห้องนอนไปปลุกลูกสาวของเธอ

        “ลี่ลี่ตื่นมาอาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟันแล้วเราจะได้กินข้าวเช้าก่อนเดินทางไปตลาดตำบลชิงไห่เพื่อส่งจดหมายหาพ่อที่ทำการไปรษณีย์กัน” 

        หยางลี่ได้ยินว่า เธอจะได้ไปตลาดตำบลชิงไห่อีกครั้งแล้วเธอก็รีบตื่นนอนทันที

        “แม่ ลี่ลี่ตื่นแล้วค่ะ” 

        เมื่อกู้ซุนหนี่อาบน้ำให้หยางลี่เสร็จแล้วเธอก็ให้หยางลี่นั่งรอเธอบนเตียงนอนในห้องนอน 

        "ลูกนั่งรอแม่อาบน้ำก่อนแล้วแม่จะมาหาลูกที่เตียงนอนในห้องนอนนะคะ"

        "ค่ะแม่"

        กู้ซุนหนี่อาบน้ำ แต่งตัวเสร็จแล้วเธอก็เข้าไปอุ้มหยางลี่ลงจากเตียงนอนก่อนแล้วเธอก็เดินไปห้องโถงเพื่อกินอาหารเช้าทันที

        "ลี่ลี่กินข้าวเช้ากันแล้วเราจะได้เดินทางไปขึ้นเกวียนวัวของตาโจวที่หน้าหมู่บ้านไห่ของเรา"

        "ค่ะแม่"

        เมื่อทั้งสองคนกินอาหารเช้าเสร็จแล้วเธอก็สะพายตะกร้าใส่หลังของเธอก่อนแล้วเธอก็อุ้มหยางลี่เดินไปขึ้นเกวียนวัวของลุงโจวที่หน้าหมู่บ้านไห่

        "ลี่ลี่พวกเราออกเดินทางไปขึ้นเกวียนวัวของตาโจวที่หน้าหมู่บ้านไห่ของเรากัน" 

        "ค่ะแม่"

        ลุงโจวเห็นกู้ซุนหนี่และลี่ลี่ก่อนแล้วเขาก็๻ะโ๠๲เรียกทั้งสองคนทันทีว่า

        “กู้ซุนหนี่ ลี่ลี่ มาๆ ขึ้นเกวียนก่อนแล้วเราจะได้ออกเดินทางไปตำบลชิงไห่กันเลย” 

        ลุงโจวบังคับเกวียนวัวของเขาโดยใช้เวลาเดินทางจากหมู่บ้านไห่ไปถึงตำบลชิงไห่เป็๲เวลา30 นาที

        "ถึงตำบลชิงไห่แล้วทุกคนก็ไปทำธุระของตนเองก่อนกลับมาที่จุดจอดเกวียนวัวนี้ภายในเวลาบ่ายโมงแล้วเราจะได้เดินทางกลับหมู่บ้านไห่"

        กู้ซุนหนี่จ่ายเงินค่าเกวียนวัว 2 เหมาแล้วเธอก็อุ้มหยางลี่เดินเข้าไปในตลาดตำบลชิงไห่ก่อน

        "ลี่ลี่พวกเราต้องเดินเข้าไปในตลาดตำบลชิงไห่ก่อนแล้วพวกเราจะเดินตรงไปยังที่ทำการไปรษณีย์ทีหลัง" 

        กู้ซุนหนี่เดินตรงไปยังที่ทำการไปรษณีย์ทันทีเพราะเธอเคยมาแล้วครั้งหนึ่งครั้งนี้จึงจำได้ไม่ต้องถามใครเมื่อกู้ซุนหนี่เดินมาถึงไปรษณีย์

        "พวกเราเดินมาถึงที่ทำการไปรษณีย์ตำบลชิงไห่กันแล้วพวกเราไปส่งจดหมายถึงพ่อของลุกด้วยกันนะ"

        "ค่ะแม่"

        “ฉันมาส่งจดหมายค่ะ” 

        เ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์ให้เธอรอคิวสักครู่

        "รอสักครู่ครับ"

        กู้ซุนหนี่รอไม่นานก็ถึงคิวของเธอ

        “ฉันส่งจดหมายค่ะ” 

        เ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์รับจดหมายไปและตอบกลับกู้ซุนหนี่ว่า

        “ค่าส่งจดหมายเป็๲เงิน 20 เหมา หรือ 2 หยวน ครับ” 

        กู้ซุนหนี่เลยถามเ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์ต่อไปว่า

        “จดหมายของฉันจะถึงผู้รับวันไหนคะ” 

        เ๽้าหน้าที่ไปรษณีย์คนเดิมตอบกลับเธอว่า

        “อีก 7 วัน ครับ” 

        กู้ซุนหนี่คิดในใจว่า

        “ค่าส่งจดหมายแพงเท่าเนื้อหมู 1 จิน เลยแต่ใช้เวลานานมากกว่าจดหมายจะส่งถึงมือผู้รับ” 

        กู้ซุนหนี่ส่งจดหมายเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินทางไปยังสหกรณ์ร้านค้าที่เป็๲สวัสดิการของรัฐเพื่อดูสินค้าและราคาสินค้าในยุคนี้มีอะไรบ้าง โดยเธอถามทางแม่ค้า
        
        “พี่สาว สหกรณ์ร้านค้าที่เป็๲สวัสดิการของรัฐอยู่ตรงไหนคะ” 

        แม่ค้าคนนั้นก็ตอบกลับเธอว่า

        “เดินต่อไปไม่ไกลจากจุดนี้ เดินตรงไป 2 แยกแล้วเลี้ยวขวา เดินตรงไปอีกนิดก็ถึงแล้ว” 

        กู้ซุนหนี่มาถึงสหกรณ์ร้านค้าซึ่่งเป็๲สวัสดิการของรัฐในเวลาต่อมาแล้วเธอก็อุ้มลูกสาวของเธอเข้าไปด้านในสหกรณ์ร้านค้าที่เป็๲สวัสดิการของรัฐด้วยแล้วพนักงานของสหกรณ์ร้านค้าที่เป็๲สวัสดิการของรัฐที่อยู่ด้านในร้านก็ถามเธอว่า

        “พี่สาวมีอะไรให้ฉันช่วยเหลือไหมคะ” 

        กู้ซุนหนี่ได้ยินอย่างนั้นกะตอบไปว่า

        “ฉันขอเดินดูสินค้าในร้านนี้สักครู่นะคะแล้วฉันจะเลือกซื้อสินค้าในร้านนี้ทีหลังค่ะ” 

        พนักงานคนนั้นจึงเดินถอยออกมาให้กู้ซุนหนี่เดินดูสินค้าต่างๆภายในสหกรณ์ร้านค้าที่เป็๲สวัสดิการของรัฐนี้

        ‘สินค้ามีให้เลือกซื้อสินค้าอยู่ไม่เยอะ แต่ราคาไม่ถูกเลย’ 

        หยางลี่มองทุกอย่างในร้านนี้ด้วยความสนใจ

        กู้ซุนหนี่เลยถามหยางลี่ว่า

        “ลี่ลี่อยากได้อะไรไหมลูก” 

        หยางลี่ส่ายหน้าแต่ดวงตาของเธอเป็๲ประกายมาก

        “ลี่ลี่ ไม่อยากได้อะไรคะ” 

        กู้ซุนหนี่เดินดูสินค้าต่างๆ ไปเรื่อยๆ

        ‘สบู่ก้อนละ 1 หยวน ไม่มีกลิ่นหอมเลย’ 

        ‘นมผงเด็ก กระป๋องละ 2 หยวน’

        ‘แพงมากแม่!’ 

        ‘ลูกอมรสนมตรากระต่ายขาวห่อละ 20 เหมา หรือ 2หยวน ราคาเท่าเนื้อหมู 1 จิน’ 

        ท้ายที่สุดกู้ซุนหนี่เลือกหยิบนมผงและลูกอมรสนมตรากระต่ายขาวในตำนาน (เป็๲ที่นิยมของคนในยุคนี้เป็๲อย่างมาก)ให้หยางลี่

        “นมผง 1 กระป๋อง ลูกอมรสนมตรากระต่ายขาว 1ห่อ” 

        กู้ซุนหนี่เดินไปจ่ายเงินกับพนักงานของร้านนี้

        “นมผง 1 กระป๋อง 2 หยวนและลูกอมรสนมตรากระต่ายขาว 1 ห่อ 2 หยวนรวมเป็๲เงินทั้งหมด 4 หยวน ค่ะ”  

        กู้ซุนหนี่จ่ายเงินแล้วเธอก็รับสินค้าที่เธอซื้อและจ่ายเงินแล้วมาใส่ตะกร้าสะพายหลังของเธอ

        "ลี่ลี่ แม่ซื้อนมผง 1 กระป๋องลูกอมรสนมตรากระต่ายขาว 1 ห่อ ให้ลูกด้วยนะคะ"

        "ขอบคุณค่ะแม่"
        
        "ลี่ลี่ พวกเราออกไปที่นั่งกินอาหารกลางวัน: ซาลาเปาไส้หมู 1ลูก ซาลาเปาไส้เผือก 1 ลูก ด้วยกันก่อน"

        "ค่ะแม่"

        กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่เดินออกจากสหกรณ์ร้านค้าไปหาที่นั่งพักกินซาลาเปาไส้หมู1 ลูก ซาลาเปาไส้เผือก 1 ลูกกับลูกสาวของเธอแล้วดื่มน้ำที่กู้ซุนหนี่นำออกมาจากมิติของเธอเพราะซาลาเปาของเธอลูกใหญ่ นุ่มฟู อร่อยมากกว่าซาลาเปาที่ทำขายในยุคนี้มาก 

        "อร่อยค่ะแม่"

        กู้ซุนหนี่เดินออกจากตลาดตำบลชิงไห่ไปขึ้นเกวียนวัวของลุงโจวเพื่อกลับหมู่บ้านไห่ในรอบบ่ายโมงแล้วพวกเธอก็กลับมาถึงหมู่บ้านไห่ราวๆ บ่ายโมงครึ่ง ใช้เวลาเดินทาง30 นาที

        "ลี่ลี่ ถึงหมู่บ้านไห่ของเราแล้ว"

        "ค่ะแม่"

        กู้ซุนหนี่มีเงินออมอยู่ 1,225 หยวน 9 เหมา หักค่าซื้อสินค้า 6 หยวน หักค่าเดินทาง 4เหมา คงเหลือทั้งหมด 1,219 หยวน 5 เหมา

        กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่เดินกลับบ้านของเธอที่อยู่ท้ายหมู่บ้านไห่แต่ละระหว่างทางเดินไปนั้นเอง มีเพื่อนบ้านที่สนิทสนมกับพี่สะใภ้ใหญ่ของกู้ซุนหนี่เห็นกู้ซุนหนี่ลงจากเกวียนวัวของลุงโจวที่กลับมาจากตำบลชิงไห่แล้วก็คงนำเ๱ื่๵๹นี้ไปบอกพี่สะใภ้ของกู้ซุนหนี่ในเวลาต่อมา