ไป๋ฉิงเหวินทำหน้าเหวอเมื่อฟังญาติผู้น้องเล่าเื้ัคฤหาสน์เหวินเต๋อให้ฟัง“ที่แท้เ้าของคฤหาสน์คือท่านอ๋องอสูร! ตายแน่! เราสองคนตายแน่ๆ”
“ตายเตยอะไรเล่า?ข้าก็กลับมาตัวเป็ๆ อยู่นี่ไง? ว่าแต่...ทุกอย่างตามสัญญาเ้าแพ้พนันข้าแล้วรายได้ปีนี้ของเ้าตกเป็ของข้า”
มือปราบหนุ่มหน้าแทบไม่เหลือสีเื“เ้ายังจะห่วงเงินพนันอยู่อีก คราวนี้เ้าล่วงเกินท่านอ๋องใหญ่ไหนจะไปทำสัญญาทาสกับเขาแล้วยังมีหน้าหนีออกมาอีก คิดว่าจะรอดไปง่ายๆเช่นนั้นหรือ?”
“เอาน่า...ไหนๆข้าก็ออกมาแล้ว เพื่อมิให้เขาตามหาข้าเจอ เดี๋ยวข้าจะซ่อนตัวอยู่แต่ในจวนแล้วรอไปเมืองหลวงกับพี่เจาหลินแค่นี้เขาก็ไม่เห็นข้าแล้ว”
ไป๋ฉิงเหวินตบต้นแขนเหลียงเจินซินอย่างแรง“ซินเอ๋อร์ เ้าจะบ้าหรือไร? พ่อของเ้าเป็เ้าเมืองเป่าจูเขาเป็ท่านอ๋องรัชทายาท ซ้ำยังเป็แม่ทัพบูรพาคุมกองกำลังับูรพาต้องประจำการอยู่ค่ายนี้เ้าคิดหรือว่าจะหลบพ้นหน้าเขาได้ตลอดชีวิต”
“ใจเย็นๆสิ เสี่ยวเหวิน....ให้ข้าคิดหาวิธีก่อน ต่อไปพวกเราค่อยไปประจบ ท่านอ๋องเพื่อทำคุณไถ่โทษก็ได้นี่นาข้ามิได้ทำเื่ร้ายแรงสักหน่อย”
“ไม่ร้ายแรงงั้นหรือ?นี่มันโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูงเชียวนะ”เสี่ยวเหวินหน้าเสียเมื่อนึกถึงการปลอมแปลงทะเบียนราษฎร์
“แต่ข้าก็ช่วยท่านอ๋องจับขโมยนับว่ามีความดีความชอบ”
“เฮ้อ! ข้าเริ่มปวดหัวจริงๆ ซะแล้วเอาไว้ข้ากลับไปนอนคิดที่จวนก่อนก็แล้วกัน่นี้เ้าก็เก็บตัวอยู่แต่ในจวนล่ะดีแล้ว ไม่งั้นเห็นทีหัวเ้ากับหัวข้าก็คงไม่พอชดใช้ความผิดเสียแล้วล่ะ”
ซินเอ๋อร์พยักหน้าหงึกหงักนางเข้าไปแช่น้ำอุ่นให้กัวเหมยฮวาขัดเนื้อขัดตัวให้อย่างมีความสุขการเป็สาวใช้มันช่างยากลำบากนักต่อไปนางจะไม่ปลอมเป็สาวใช้อีกแล้ว!
ครั้นอาบน้ำสบายตัวซินเอ๋อร์ในชุดคุณชายน้อยก็มานั่งกินอาหารอย่างสบายอกสบายใจส่วนไป๋ฉิงเหวินที่กลับไปกองปราบแทบจะเผ่นกลับมาจวนเ้าเมืองแทบ ไม่ทัน เหลียงเจินซินเห็นมือปราบหนุ่มเดินหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องรับประทานอาหารรีบกวักมือเรียกญาติผู้พี่ให้เข้ามากินด้วยกัน
“เสี่ยวเหวิน เ้าช่างรู้เวลานักดูสิ...ท่านแม่ทำอาหารต้อนรับข้าเยอะแยะ”
ไป๋ฉิงเหวินแทบจะตบโต๊ะใส่หน้า“แย่แล้ว...ข้าได้ยินจากมือปราบที่ไปคฤหาสน์เหวินเต๋อบอกว่าตอนนี้ท่านอ๋องสั่งให้คนไปตามหาสาวใช้ที่หายไป”
“หา!” นางอ้าปากจนก้อนขนมหลุดออกมา“ข้าก็เขียนจดหมายลานายท่านอย่างดีแล้วนะ ทำไมต้องตามหาข้าด้วย?”
ไป๋ฉิงเหวินจึงเล่าสถานการณ์ยามนี้ให้นางฟังค่ายทหารยามนี้มีแม่ทัพ นายกองเข้ามาประจำการแล้วพวกเขาที่เอาครอบครัวมาอยู่ด้วยก็สร้างบ้านเรือนอยู่ชานเมืองใกล้ประตูทางออกไปค่ายทหารส่วนในค่ายก็มีทหารจำนวนมากเข้ามา หัวหน้ามือปราบจึงได้บอกฐานะที่แท้จริงของนายท่านแห่งคฤหาสน์เหวินเต๋อให้ทุกคนได้รู้มือปราบส่วนหนึ่งได้รับคำสั่งให้คอยช่วยตรวจตรารอบคฤหาสน์เหวินเต๋อดังนั้นเมื่อหัวหน้าองครักษ์ซ่งมาแจ้งว่าให้ช่วยตามหาสาวใช้ที่หายไปเหล่ามือปราบจึงต้องเร่งรีบออกตามหา
“พวกเขาบอกว่านางขโมยของในคฤหาสน์ออกมาด้วยดังนั้น้าให้จับไปให้นายท่านลงโทษ”
“หา!” คราวนี้ซินเอ๋อร์ร้องออกมาเสียงดัง“ข้ามิได้ขโมยอันใดสักหน่อย? ใส่ร้ายข้าชัดๆอ๋องใหญ่ผู้นี้ช่างร้ายกาจคิดจะให้ทุกคนจับข้ากลับไปจนต้องใส่ร้ายข้า”
“ดีนะที่ท่านอ๋องไม่ยอมให้ทำประกาศจับเ้า แต่ให้ตามหาลับๆ แถมยังมีรางวัลให้ด้วย”ไป๋ฉิงเหวินตวัดสายตามามองญาติผู้น้องสายตาแวววาวมีเลศนัย“ค่าตัวเ้ายี่สิบตำลึงเลยเทียว”
นักสืบซินตาโต “หยุดเลย! เ้าอย่าคิดหักหลังข้าเป็อันขาดต่อให้เงินเดือนเ้าแค่แปดตำลึงเ้าก็ต้องอดทน จะขายพี่น้องแลกเงินมิได้”
“เ้าบอกว่าท่านอ๋องใจดีกับเ้านี่! ให้ข้าจับเ้ากลับไปเอายี่สิบตำลึงไม่ดีกว่าหรือ?อย่างไรเสียเงินนั้นก็กลายเป็ของเ้าอยู่ดีเพราะข้าแพ้พนันเ้าหากท่านอ๋องมิได้ทำโทษเ้าก็เท่ากับเ้าได้เงินเปล่าๆ เทียวนะ”
“เสี่ยวเหวิน!”
“ข้าล้อเล่น! ว่าแต่...เ้าต้องระวังให้มาก่นี้อย่าออกไปไหนมาไหน ข้ารีบมาส่งข่าวเท่านี้ขอไปสืบต่อก่อนว่าพวกเขาคิดจะทำเช่นใดกับเ้า?”
ซินเอ๋อร์เล่าข้อมูลของคนในคฤหาสน์เหวินเต๋อให้ญาติผู้พี่ได้ทราบ“เ้าต้อง ตีสนิทกับองครักษ์ซ่งกับองครักษ์หร่วนให้ได้เพราะสองคนนั้นเป็คนสนิทของท่านอ๋องใหญ่หากท่านอ๋องคิดทำสิ่งใดสองคนนี้ย่อมรู้ก่อน”
ท่านอ๋องจินเสวี่ยหลงเปิดดูกล่องสีแดงที่ว่างเปล่า‘คิดแล้วเชียวว่านางน่าจะมีจุดประสงค์สักอย่างแต่คิดไม่ถึงว่าจะแฝงตัวมาเพียงเพื่อชิงเอาเชือกถักคืน ข้าวของอื่นไม่แตะต้องซ้ำยังเขียนจดหมายลาออกทิ้งไว้ เห็นทีของชิ้นนั้นคงมีความหมายกับนางมาก’
อ๋องใหญ่อ่านจดหมายลาของนางซ้ำไปซ้ำมาแม้อ่านแล้วจะชวนสลดหดหู่แต่นึกถึงใบหน้าทะเล้นแป้นแล้นเมื่อเช้ากลับไม่ชวนเชื่อถือนักจินเสวี่ยหลงรู้สึกสงสัยว่านางจะโกหกเขาเสียมากกว่า...นางดูมิใช่คนที่มีชีวิตอาภัพสักนิด
“พวกเ้าเอาทะเบียนราษฎร์ของนางที่อยู่กับพ่อบ้านเมี่ยวไปสืบให้ถึงที่คนอยู่ต้องเอากลับมา แม้ตายข้าต้องได้เห็นศพ”
“พะยะค่ะ”
ซ่งจิงเทียนกับหร่วนเจ๋อเล่ยเองก็งงไม่แพ้ท่านอ๋องเมื่อรู้ว่านางหลบหนีออกจากคฤหาสน์ไปเช่นนั้นแม้นางจะมิได้ทำอันตรายท่านอ๋องแต่ก็ประมาทมิได้เพราะนางคือผู้ที่ได้ใกล้ชิดและรู้จักกันคนในคฤหาสน์ทุกคนเขาสั่งมือปราบนำทะเบียนราษฎร์ที่นางทิ้งไว้ไปตามสืบภูมิลำเนาของนางเป็หมู่บ้านบนเขาเมื่อให้คนไปสืบหากลับบอกว่าคนชื่อนี้ย้ายไปนานแล้วไม่มีญาติหลงเหลืออยู่นายหน้าที่นำนางมาขายก็จนด้วยปัญญาจะตามหานางและผู้ที่อ้างว่าเป็พี่ชาย
“ให้คนสืบหานางต่อไปข้าเพิ่มรางวัลให้เป็สามสิบตำลึงจับนางมาส่งข้าและห้ามทำให้นางมีรอยแม้เพียงแมวข่วนมิฉะนั้นนอกจากจะไม่ได้รางวัลแล้ว ข้าจะตัดมือคนผู้นั้นด้วย!”คำสั่งอันดุดันถูกถ่ายทอดลงไปยังองครักษ์จากวังหลวงที่เดินทางมาเพิ่มอีกนับร้อยคน
บัดนี้คฤหาสน์เหวินเต๋อถูกเปลี่ยนป้ายชื่อเป็วังเหวินเต๋อพื้นที่กว้างขวางด้านข้างที่ทิ้งไว้รกร้างแต่เดิมถูกสร้างเรือนหลังใหญ่เพิ่มขึ้นอีกสองสามหลังเพื่อใช้รองรับแขกคนสำคัญเวรยามตรวจตราเข้มงวด พื้นที่รอบวังล้วนถูกแบ่งให้ครอบครัวนายทหารสร้างบ้านเรือนเพื่อป้องกันการลักลอบเข้าวังไป๋ฉิงเหวินเห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าตกตะลึงก็รีบเข้าจวนเ้าเมืองไปรายงาน
“สร้างเรือนเพิ่มอีกเยอะเลยหรือ?ท่านอ๋องใหญ่ช่างร่ำรวยนัก”สีหน้าของนางตื่นเต้นเมื่อได้ยินว่าเรือนเหวินเต๋อที่นางเคยนอนบัดนี้กลายเป็เรือนรับแขกท่านอ๋องใหญ่สร้างเรือนใหม่ด้านหลังที่มีการดูแลอารักขาอย่างรัดกุมเป็เรือนเหวินเต๋อหลังใหม่เอาไว้บรรทมและทรงพระอักษร
“อย่าบอกนะว่าเ้าอยากเห็น”
“เสี่ยวเหวินก็ข้าเคยอยู่ที่นั่นข้าก็ย่อมอยากเห็นสิ!”จะว่าไปหลายวันที่นางกลับมาอยู่ที่จวนยามจะนอนก็อดจะคิดถึงเตียงเล็กที่เคยนอนอยู่ข้างท่านอ๋องมิได้
ไป๋ฉิงเหวินเห็นญาติผู้น้องดวงตาเหม่อลอยก็รู้สึกตะหงิดๆ“มิใช่เ้าอยากจะกลับไปดูท่านอ๋องหรอกหรือ?”
“ข้าจะอยากกลับไปดูเขาทำไมกัน?”นางหันมาเถียงทำตาใสซื่อ
“เ้าบอกว่าเขารูปงามบางที...เ้าอาจจะชอบอ๋องใหญ่ไปแล้วกระมัง?”
ซินเอ๋อร์ใจเต้นตึกตัก “ชอบได้อย่างไร?เขาเป็รัชทายาทเชียวนะ ต่อไปต้องเป็ฮ่องเต้ รอบข้างมีคนมากมายวุ่นวายจะตายไป”
“เออๆไม่ชอบก็ดีแล้ว...หากเ้าชอบเขาอย่างมากก็เป็ได้แค่ชายาเอก ไม่อาจจะเป็พระชายาเอกได้หรอก”
“อ๋อ.....”เหลียงเจินซินฟังแล้วใจหายนิดหน่อย จริงสินะ! ฐานะของเขาเป็ถึงรัชทายาทนางเป็เพียงลูกเ้าเมืองเล็กๆ ยังไม่คู่ควรแก่ตำแหน่งพระชายาเอกคิดได้เช่นนั้นนางก็ตัดใจ “ข้าไม่ชอบเขาหรอก อย่างไรข้าก็ชอบชีวิตแบบนี้มากกว่าอย่าลืมคำสัญญาของเราสิเสี่ยวเหวิน!เราจะไปท่องยุทธภพด้วยกัน!”
******************************
137
