#แจ้งในฝันจะมีทั้งแบบบุคคลที่1และ2หากทำให้เข้าใจยากต้องขออภัย
เสียงหัวเราะของใครบางคนเริ่มดังขึ้นในหัว… และมันไม่ใช่เสียงของเขาเอง
⸻
เสียงคลิกของดาบกับสายลมเย็นเฉียบยังดังอยู่ในอากาศ
พระเอกยืนอยู่กลางหมอกหนา ถือดาบที่เรียกว่า “เครื่องชั่งใจ” มันไม่ได้มีพลังอะไรโดดเด่น แต่ทุกครั้งที่เขาเงื้อดาบขึ้น เขาจะ “ได้ยินเสียงจากอดีต”
เสียงนั้น…ไม่ใช่แค่ของเขา
แต่เป็ของคนที่เขาเคยลืมไปแล้ว
⸻
“เราเคยเป็เพื่อนกันใช่ไหม”
เสียงหนึ่งดังขึ้นเบื้องหน้า
ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากหมอก รูปร่างเหมือน NPC ธรรมดา แต่ดวงตา…มีบางอย่างสะท้อนอยู่ในนั้น
ภาพแวบในหัวของพระเอกปรากฏขึ้นทันที
ภาพของเด็กชายที่เคยหัวเราะด้วยกันใต้ต้นไม้ในโรงเรียนประถม เด็กชายที่หายไปในวันที่เกิด “เหตุการณ์นั้น”
“ไม่ใช่สิ… นายไม่ควรอยู่ที่นี่…” พระเอกพึมพำ
แต่ชายตรงหน้าไม่ได้ตอบ เขาหยิบเศษบางอย่างขึ้นมา—มันคือ กล่องเหล็กเล็กๆ สีสนิมเก่า
เมื่อเขาเปิดกล่อง… กลิ่นเืลอยออกมาจางๆ
ข้างในเป็เศษกระดาษเปื้อนน้ำตา กับ “รูปถ่ายของพวกเขาในวัยเด็ก”
⸻
[เสียงของระบบเกมดังขึ้น]
“โหมดล่าความทรงจำได้ถูกเปิดใช้งาน”
“ความทรงจำที่ถูกลืมกำลังคืนกลับมาพร้อมความจริงที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”
โลกเริ่มสั่น
พื้นดินเปลี่ยนเป็ลวดลายแผงวงจรเหมือนโลกไซเบอร์ถูกฉีกผสมกับโลกจริง
⸻
ลูกทีมของพระเอกะโ
“ลูกพี่! ระบบบอกว่าเราต้องเลือกว่าจะ ‘จำ’ หรือ ‘ลืม’ ความทรงจำเหล่านี้!”
พระเอกมองไปที่ชายตรงหน้า—ที่ตอนนี้กลายเป็ร่างไร้เงา มีเพียงภาพความทรงจำปะปนอยู่ในร่าง
“ถ้าเราจำได้… เราอาจจะไม่ใช่ตัวเราอีกต่อไป”
เสียงของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง เหมือนถูกฝังในระบบเกม
⸻
ทางเลือกปรากฏตรงหน้า
[1] “รับคืนความทรงจำ และเปิดประตูสู่ความจริง”
[2] “ปฏิเสธมัน แล้วเดินต่อไปในฐานะตัวเราในตอนนี้”
พระเอกลังเล…
เสียงจากในหัวเขาเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
“ถ้านายจำได้… นายจะรู้ว่าทำไมเกมนี้ถึงรับนายเข้า และทำไมนายถึงอยู่ใน ‘วัยเบญจเพส’”
⸻
เขากำหมัดแน่น… แล้วพูดเบาๆ ว่า
“กูไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว…”
เขาเลือก [1]
ทันทีที่เขาแตะคำตอบ โลกทั้งใบเริ่มแปรสภาพ
ท้องฟ้าแตกออกเป็เศษกระจก แสงไฟจากเกมแปรเปลี่ยนเป็แสงสว่างของ “ห้องทดลอง”
เขาเห็น “ตัวเอง” นอนหลับในแคปซูลอีกใบ
มีใครบางคน…ยิ้มมองเขาอยู่จากกระจกอีกฝั่ง
⸻
ตอนจบของตอนที่ 4:
เสียงในหัวพูดขึ้นอีกครั้ง
“ความฝันของนาย…ไม่เคยเป็ของนายคนเดียวเลยั้แ่แรก”
“นาย…คือตัวทดลองเบอร์ 24”
637
