สามวันเต็ม ที่พริมาจมดิ่งอยู่ใต้พิษไข้หวัดใหญ่และเป็สามวันเต็มที่ อคิน แทบไม่ได้ก้าวขาออกจากห้องนอนส่วนตัว ชายหนุ่มยอมทิ้งงานกองโตที่บริษัทเพื่อมานั่งเฝ้าไข้เชลยของตัวเองร่างสูงคอยประเช็ดตัวให้เธอทุก ๆ สองชั่วโมงอย่างเบามือสั่งอาหารอ่อนที่ย่อยง่ายเตรียมไว้ และคอยกรอกยาให้เธอตามเวลาอย่างทะนุถนอม...ััที่แ่เบาและเต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น เป็สิ่งที่อคินไม่เคยคิดว่าตนเองจะมอบให้ลูกสาวของศัตรูได้
จนกระทั่งเย็นวันที่สี่แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา พริมาค่อย ๆลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่โปร่งสบายขึ้น อาการปวดหัวทุเลาลงไปมากทว่าทันทีที่สายตาปรับโฟกัสได้ และเห็นว่าใครกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงร่างบางก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอกระเด้งตัวหนีไปชิดหัวเตียงทันทีตามสัญชาตญาณ
"คุณ... คุณอคิน" พริมาเค้นเสียงแหบพร่าดวงตากลมโตฉายแววหวาดระแวงและไม่ไว้ใจอย่างปิดไม่มิด
อคินที่กำลังยื่นมือจะไปแตะหน้าผากเพื่อวัดไข้ชะงักค้างกลางอากาศแววตาหวาดกลัวดุจกวางน้อยที่มองเสือร้ายของเธอนั้นมันกรีดแทงเข้าไปในอกซ้ายของเขาจนเจ็บแปลบ ชายหนุ่มค่อย ๆ ชักมือกลับแววตาไหววูบด้วยความเสียใจไปวับหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเป็ความเ็าและเย่อหยิ่งตามเดิม
"ตื่นมาก็สอดรู้สอดเห็นทันทีเลยนะ พริมา"อคินแค่นยิ้มหยัน พูดเสียงเรียบ "นอนซมเป็ผักอยู่ตั้งหลายวันรู้ไหมว่าทำให้ฉันเสียเวลาไปเท่าไหร่"
พริมากวาดสายตามองไปรอบห้องหรูสลับกับมองถ้วยข้าวต้มและแก้วยาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆลงคอพลางแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง
"ที่ลงทุนมานั่งเฝ้า คอยดูแลฉันอย่างดีขนาดนี้...เพราะกลัวว่าฉันจะตายไปก่อน แล้วคุณจะไม่มีทาสให้ทรมานต่อใช่ไหมล่ะคะ?"น้ำเสียงหวานตัดพ้อ แฝงไปด้วยความประชดประชัน"คุณอยากให้ฉันหายไว ๆ เพื่อที่จะได้ลากฉันกลับไปตากแดด ตากฝุ่นและพูดจาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันต่อ... ฉันพูดถูกไหม?"
คำพูดประชดประชันที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของพริมาทำให้อคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าความเสียใจและอัดอั้นแล่นพล่านขึ้นมาเฆี่ยนตีจิตใจของเขา เธอคิดแบบนี้จริง ๆ น่ะหรือ... เธอคิดว่าเขาใจดำทารุณขนาดนั้นเชียวหรือ?
ทั้งที่ในใจของเขาบอบช้ำและรู้สึกผิดจนแทบบ้าแต่ทิฐิและหน้ากากแห่งความแค้นที่สวมมานานนับสิบปีก็ค้ำคอเกินกว่าจะยอมเผยความอ่อนแอชายหนุ่มขบกรามแน่นจนขึ้นสันั์ตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่จุดขึ้นมาเพื่อปกปิดความเ็ปในใจ
"หึ... ในเมื่อเธอรู้ทันก็ดีแล้ว!"อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวลงไปหาคนบนเตียงพร้อมเค้นเสียงรอดไรฟัน"ใช่! ฉันไม่ได้อยากให้เธอเป็อะไรไปหรอกพริมา เพราะถ้าเธอตายไปหนี้ห้าสิบล้านมันจะไปสนุกอะไรล่ะ? ชีวิตของเธอมันต้องอยู่ชดใช้ให้ฉันอย่างทรมานยาวนานกว่านี้อีกหลายเท่า!"
"คุณมันปีศาจ..." พริมาเค้นเสียงด่าหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอหน่วยตา
"ขอบคุณสำหรับคำชม"อคินเอ่ยประโยคแสนใจร้ายออกไปทว่านิ้วมือใต้กระเป๋ากางเกงกลับจิกเข้าหากันแน่นจนสั่นสะท้าน"ถ้าคิดว่าตัวเองหายดีแล้ว ก็กินข้าวซะแล้วพรุ่งนี้เช้าไสหัวกลับไปทำงานที่ออฟฟิศอย่ามาทำตัวเป็ภาระให้ฉันต้องรำคาญตาอีก!"
ชายหนุ่มหมุนตัวเดินหันหลังออกจากห้องไปทันทีอคินต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าอกซ้ายของตัวเองไว้ ร่างสูงพิงหลังกับบานประตูช้า ๆลมหายใจสะดุดด้วยความเ็ปที่หนักหน่วง
คำพูดด่าทอแสนร้ายกาจที่เขาเพิ่งพ่นใส่เธอไป...บัดนี้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเขาเองจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดียิ่งเขาแสร้งทำเป็ใจร้ายใส่เธอมากเท่าไหร่ความรู้สึกผิดและความเ็ปในใจก็ยิ่งทวีคูณจนแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป !
225
