รถม้าแล่นออกมานานพอสมควรจนสุดท้ายก็ถึงที่หมายที่มีทหารของวังหลวงมาตั้งแคมป์ไว้ก่อนแล้ว ฉันชะโงกหน้าออกไปดูลาดเลาก่อนที่รถม้าจะหยุดวิ่ง
“ลงมาสิ”
“ข้าลงเองได้เพคะ” เขาเก็บมือลง
“อร๊าย”
“หึ ก็บอกแล้วให้ข้าอุ้มลงมายังจะดีกว่า”
“……” สองมือของเขาโอบอุ้มร่างของเธอเอาไว้ก่อนจะวางเธอลงบนพื้น
“ไง เซียนเซียน”
“เทียนฟ่ง เ้ามาด้วยเหรอ”
“ใช่แล้ว เื่เที่ยวเล่นข้าไม่พลาดอยู่แล้ว”
“ข้าล่ะเชื่อเ้าจริงๆ”
“ปะ ข้าพาไปดูที่พักของเ้า”
“ไม่ต้อง ข้าพาไปเอง” เขาคว้ามือของฉันเอาไว้
“ท่านพี่เนี่ยนะ”
“เป็ข้าแล้วทำไม”
“เปล๊า ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”
“…….”
“งั้นข้าไปด้านนู่นดีกว่า”
“เทียนฟ่ง เทียนฟ่ง”
“หึ”
“หัวเราะอะไรของเ้า”
“…..” เขายกยิ้มมุมปาก
หลังจากนั้นเขาพาฉันไปยังที่พักของเขา ก่อนจะเรียกให้ทุกคนมาพร้อมหน้ากันที่ตรงกลางของที่พักเพื่อเล่นเกมส์อะไรบางที่เขาคิดขึ้นมา
“แข่งอะไรเหรอพะย่ะค่ะ”
“ล่าสัตว์”
“แต่ในป่านี้ ใครๆก็รู้ว่าเป็ที่ซ้องสุมของกองโจร มันจะไม่อันตรายเหรอฝ่าา”
“เ้ากลัวงั้นรึ” เขาหันไปมองหน้าของเหล่าพลทหารที่เอ่ยขึ้นมาด้วยแววตาที่โเี้จนทำให้เขาหยุดชะงักไปเพราะความกลัว
“แล้วกติกาล่ะท่านพี่”
“ข้าจะให้จับคู่ ผู้ใดล่าได้เยอะที่สุดผู้นั้นชนะ”
“เซียนเซียนเ้าคู่กับข้านะ”
“ได้สิเทียนฟ่ง”
“ใครบอกว่านางจะคู่กับเ้า”
“ก็นางไงท่านพี่”
“แต่นางต้องคู่กับข้า”
“ได้ไงล่ะ ท่านพี่ ข้าพูดก่อนนางก็ต้องคู่กับข้าสิ”
“แต่นางเป็คู่หมั้นข้า นางต้องคู่กับข้า”
“ข้าไม่ยอมนะท่านพี่”
“หรือเ้าอยากมีปัญหากับข้างั้นรึเทียนฟ่ง”
“ท่านพี่…”
“พอเถอะเทียนฟ่ง ข้าคู่กับฝ่าาเอง ขอโทษด้วยนะ” เธอตัดสินใจคู่กับเขาเพื่อตัดปัญหา
“อ้าว ได้ไงล่ะเซียนเซียน ข้าจองเ้าก่อนนะ”
“ฝูเหวิน”
“พะย่ะค่ะ”
“เ้าคู่กับเทียนฟ่งก็แล้วกัน”
“พะย่ะค่ะ ไปกันเถอะพะย่ะค่ะองค์ชายรอง”
“ไม่ ข้าจะคู่กับเซียนเซียน ปล่อยข้านะ ข้าไม่ไปกับเ้า ม้ายยย” แล้วเทียนฟ่งก็ถูกลากตัวออกไปโดยองครักษ์คนสนิทของฝ่าา
เมื่อทุกคนจับคู่และเตรียมการณ์กันพร้อมแล้ว เกมส์การล่าก็ได้เริ่มขึ้นทุกคนต่างแยกกันออกไปคนละทิศคนละทางเพื่อล่าสัตว์ ส่วนฉันที่แยกมาอีกทางพร้อมกับเขาก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่างฝ่ายต่างเงียบจนบรรยากาศเริ่มอึดอัด
“ฝ่าาเพคะ”
“……”
“เราจะไปที่ไหนกันเหรอเพคะ”
“…….”
“ฝ่าาจะไปล่าตรงไหนเหรอเพคะ”
“….” ไม่ว่าจะถามแค่ไหนเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบเลย
“เซียวหลง!”
“ว่าไง”
“ข้าถามว่าจะไปล่ากันถึงไหน”
“ก็จนกว่าจะเจอสัตว์ไง”
“…….”
ฉันกับเขาเดินวนไปในป่าจนพลบค่ำ เหลือเพียงแค่แสงจากดวงจันทร์ที่ส่องลงมาให้พอมองเห็นทางกลับค่ายที่เราสองคนเดินออกมา แต่ทว่าในป่าที่เงียบสงบกับมีเสียงฝีเท้าของใครหลายๆคนเดินตามมา
“……”
“จะหยุดเดินทำไมเนี้ย”
6K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
