หัวหน้าหวังมาถึงสถานีรับซื้อของป่าก็เห็นหลินเฉียงมายืนรอตนเองอยู่ก่อนแล้ว เขามองชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ
“เสี่ยวเฉียง! ทำไมนายถึงมาแต่เช้าอย่างนี้ล่ะ” หัวหน้าหวังมองสำรวจก็ไม่เห็นว่าหลินเฉียงจะถืออะไรมา เขาขมวดคิ้ว “นายไม่ได้เอาของป่ามาขาย หรือว่าเกิดเื่อะไรขึ้นกับนาย เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”
หลินเฉียงเข้าไปในห้องทำงานก็เล่าถึงเื่สัญญาเงินกู้ของคนงานทั้งยี่สิบคนให้หัวหน้าหวังฟัง และเขายังบอกถึงวิธีการที่เขาจะช่วยเหลือคนงานทั้งยี่สิบคนนั้นด้วย
“นายก็เลยอยากให้ฉันออกหน้าไปหาหวงเต๋อโห้เพื่อเอาสัญญาทั้งยี่สิบฉบับนั้นมาใช่ไหม” หัวหน้าหวังมองหลินเฉียงอย่างพิจารณา “สิ่งที่นายกำลังจะทำมันเป็ผลดีกับชาวบ้านอยู่แล้ว แต่นายจะได้ประโยชน์อะไรจากเื่นี้ ถ้าบอกว่านายอยากได้ดอกเบี้ยก็ไม่น่าจะใช่ เพราะสัญญาเงินกู้ที่นายจะเอากลับคืนมา นอกจากนายจะไม่คิดดอกเบี้ยในอัตราใหม่ นายยังจะลดดอกเบี้ยให้ชาวบ้านจนแทบจะไม่เหลือดอกเบี้ยให้ทำกำไรแล้ว นายพอจะบอกฉันได้ไหมว่านายทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร”
“บอกหัวหน้าหวังอย่างไม่อายเลยนะครับ ก่อนหน้าที่ผมจะขึ้นเขาไปหาโสมป่ามาขายจนมีเงินร่ำรวยอย่างทุกวันนี้ ฐานะที่บ้านของผมก็ไม่ต่างจากชาวบ้านทั่วไปหรอกครับ ผมกับแม่ต้องอดมื้อกินมื้อและยังต้องทำงานรับจ้างเพื่อหาเงินเลี้ยงปากท้องไปวันๆ พอเงินไม่พอใช้เราก็เลยต้องเอาโฉนดบ้านไปจำนองกับหวงเต๋อโห้
แต่ผ่านไปสี่เดือนผมกับแม่ก็ไม่มีแม้แต่เงินจะไปจ่ายดอกเบี้ย เมื่อผิดสัญญา บ้านของผมก็ต้องถูกยึดไป แม้คราวหลังที่ผมมีเงิน ผมให้แม่ไปติดต่อขอซื้อบ้านเดิมคืนมาจากหวงเต๋อโห้ แต่ข้อเสนอของหวงเต๋อโห้เป็สิ่งที่ผมกับแม่ยอมรับไม่ได้ เราก็เลยทำได้แค่ต้องทำใจว่าบ้านหลังนั้นจะไม่กลับมาเป็ของเราอีกแล้ว”
พูดถึงตรงนี้หลินเฉียงก็ถอนหายใจ “ผมผ่านเหตุการณ์นั้นมาแล้วถึงได้เข้าใจว่าที่ดินที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้มันสำคัญกับจิตใจมากขนาดไหน ในเมื่อตอนนี้ผมมีเงินแล้ว ผมก็อยากช่วยเหลือเพราะไม่อยากให้ชาวบ้านต้องมาเจอเหตุการณ์แบบเดียวกับผม อีกอย่างตอนนี้ผมกำลังจะเปิดฟาร์มเลี้ยงไก่ เื่คนงานก็ต้องอาศัยคนจากหมู่บ้านเดียวกัน ผูกมิตรกับพวกเขาไว้ ฟาร์มไก่ของผมถึงจะปลอดภัย”
ก่อนหน้านี้หัวหน้าหวังได้ให้คนไปสืบเื่ของหลินเฉียงมาบ้างแล้ว นอกจากเื่ที่เด็กหนุ่มเป็คนี้เี อุปนิสัยอย่างอื่นก็ไม่มีปัญหาอะไร ในเมื่อตอนนี้เด็กหนุ่มกลับตัวกลับใจ เขาที่เป็ผู้ใหญ่ก็ต้องให้โอกาส อีกทั้งั้แ่ที่ได้รู้จักกันมา เขารู้สึกว่าหลินเฉียงเป็คนมีความสามารถมากคนหนึ่ง
แต่เขาก็ไม่รู้เหตุผลว่าทำไมเด็กหนุ่มถึงจงใจทำให้คนอื่นมองว่าเป็คนไม่เอาไหน เอาเป็ว่าเด็กหนุ่มอยากจะทำอะไร เขาก็จะไม่ไปก้าวก่าย ส่วนเื่ที่เด็กหนุ่ม้าความช่วยเหลือ หากไม่เหลือบ่ากว่าแรง เขาก็พร้อมที่จะช่วย
หัวหน้าหวังยิ้มให้หลินเฉียงแล้วเอ่ยชม “ความคิดของนายก็เข้าท่าดีเหมือนกัน ไม่ได้ใช้หนี้ให้เปล่าๆ เพราะเป็ลูกหนี้ยังไงก็ต้องรับผิดชอบดอกเบี้ยของตัวเอง นายก็แค่คิดดอกเบี้ยพวกเขาต่ำกว่าคนปล่อยเงินกู้ทั่วไปเท่านั้น อีกทั้งการที่นายช่วยเหลือชาวบ้านในครั้งนี้จะทำให้นายได้ใจพวกเขา ต่อไปไม่ว่านายจะทำอะไร พวกเขาก็คงพร้อมที่จะช่วยเหลือโดยที่นายไม่จำเป็ต้องออกปากขอร้องด้วยซ้ำ
เอาล่ะ...ในเมื่อเป็เื่ดีแล้วทำไมฉันจะไม่ช่วยนายกันล่ะ นอกจากฉันจะไม่ต้องเสียเงิน แต่ฉันกลับได้ความดีความชอบมาเต็มๆ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเริ่มงาน ถ้าอย่างนั้นเราไปจัดการเื่สัญญาเงินกู้กับหวงเต๋อโห้ให้เสร็จกันเถอะ ไม่ใช่ว่านายยังมีธุระที่ต้องเดินทางเข้าจังหวัดอีกเหรอ”
“ขอบคุณนะครับ” หลินเฉียงล้วงกระเป๋าสะพายแล้วเอาบุหรี่อย่างดีหนึ่งแถวขึ้นมาวางบนโต๊ะ “เอาไว้วันหลังผมจะหาเหล้าอย่างดีมาขอบคุณหัวหน้านะครับ”
หัวหน้าหวังไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ใช่ว่าเขาเห็นแก่สิ่งของเล็กๆ น้อยๆ แต่ที่หลินเฉียงทำแบบนี้คงเพราะไม่อยากรู้สึกว่าได้เป็หนี้บุญคุณใคร เขาก็เลยต้องรับของเพื่อให้เด็กหนุ่มสบายใจ
“หัวหน้าหวังมีธุระอะไรกับผมแต่เช้าครับเนี่ย” หวงเต๋อโห้ยิ้มทักทาย ก่อนที่สายตาของเขาจะมองไปที่หลินเฉียง “เสี่ยวเฉียงก็มาด้วยเหรอ ไม่ยักรู้ว่าเธอจะรู้จักกับหัวหน้าหวังด้วย”
“ผมถูกหัวหน้าหวังพามาในฐานะตัวแทนชาวบ้านน่ะครับ” หลินเฉียงตอบเสียงเรียบ
หวงเต๋อโห้ไม่ได้สนใจกับคำตอบของหลินเฉียงจริงๆ หรอก เพราะเขาอยากถามเื่อื่นมากกว่า “แล้วตอนนี้น้องสะใภ้หลินเป็ยังไงบ้างล่ะ ทำไมฉันไม่ค่อยเห็นเธอเข้ามาในตัวอำเภอเลย ถ้าว่างๆ นายก็บอกให้เธอมาหาฉันบ้างนะ ฉันจะได้พาเธอไปเดินเล่นหรือไม่ก็ไปทานอาหารดีๆ”
“เมื่อก่อนที่แม่ต้องเข้ามาในตัวอำเภอก็เพราะแม่ต้องเอาเงินมาจ่ายดอกเบี้ย แต่ในเมื่อตอนนี้ที่บ้านไม่มีหนี้สินแล้ว รวมถึงญาติพี่น้องหรือคนรู้จักในอำเภอก็ไม่มี ในเมื่อไม่มีธุระให้ต้องจัดการก็ไม่มีความจำเป็ที่แม่จะต้องเดินทางเข้ามาในอำเภออีกแล้วน่ะครับ” หลินเฉียงเน้นย้ำเื่ที่เขากับแม่ไม่มีญาติพี่น้องหรือคนรู้จักในอำเภอเป็พิเศษ เพราะเขาไม่อยากให้หวงเต๋อโห้พูดจาให้คนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าหวงเต๋อโห้กับแม่ของเขามีความสัมพันธ์กัน
หวงเต๋อโห้ยังยิ้มกว้าง เขาเข้าใจเจตนาของเด็กหนุ่ม แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อเขาหมายมั่นปั้นมือไว้แล้วว่าเขาจะต้องเอาน้องสะใภ้หลินมาเป็ผู้หญิงของเขาให้ได้ และถ้าเขากับน้องสะใภ้หลินบังเอิญได้เกินเลยต่อกัน ต่อให้หลินเฉียงจะไม่ยอมรับแล้วจะทำอะไรได้ ถึงวันนั้นมีแต่หลินเฉียงจะต้องเรียกเขาว่าพ่อก็เท่านั้น
หัวหน้าหวังเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ดี เขารีบพูดธุระ “ผมไม่อ้อมค้อมกับคุณแล้วนะคุณหวง ที่ผมมาหาคุณวันนี้เพราะอยากมาคุยเื่สัญญาเงินกู้ของคนในหมู่บ้านชุนหลิ่ง ผมรู้มาว่าคุณมีสัญญาเงินกู้กับพวกเขาอยู่เกือบสามสิบฉบับ ถ้าผมขอเป็ตัวแทนเพื่อมาจ่ายหนี้และชำระดอกเบี้ยแทนพวกเขาทั้งหมด คุณพร้อมที่จะคืนสัญญาเงินกู้พวกนั้นให้ผมวันนี้เลยไหม”
หวงเต๋อโห้ไม่ได้แปลกใจ เพราะเมื่อคืนลูกชายได้บอกเขาในเื่นี้ไว้แล้ว เขาคิดว่าคงใช้เวลาอีกหลายวันกว่าที่หัวหน้าหวังจะรวบรวมเงินมาคืนได้ แต่ไม่คิดว่าฟ้ายังไม่ทันสว่าง หัวหน้าหวังก็มาหาเขาถึงบ้านแล้ว
“ขอแค่คุณจ่ายเงินมาให้ครบ ผมจะคืนสัญญาเงินกู้ให้คุณทันที” หวงเต๋อโห้ยังยิ้มกว้างอยู่ “อย่าหาว่าผมพูดจาไม่น่าฟัง สัญญาเงินกู้พวกนั้นรวมกันแล้วเป็เงินตั้งหลายหมื่นหยวน ผมไม่เห็นว่าจะมีประโยชน์อะไรที่อยู่ๆ คุณจะเอาเงินจำนวนมากมาช่วยพวกเขา ผมขอถามได้ไหมว่าคุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร”
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ชาวบ้านหลายคนเคยทำงานกับผมั้แ่สมัยที่ผมยังรับราชการอยู่ในกองทัพ พอเห็นสหายที่เคยร่วมเป็ร่วมตายกันมาต้องเดือดร้อน ผมก็เลยอยากจะช่วยเหลือพวกเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ได้ใจดีอะไรมากมาย ยอมเปลี่ยนมาเป็เ้าหนี้แต่อีกใจก็กลัวว่าพวกเขาจะไม่มีเงินมาคืน ผมก็เลยต้องมีแผนสำรองไว้ เพราะถ้าวันใดวันหนึ่งพวกเขาหาเงินมาคืนผมไม่ได้จริงๆ ผมก็ยังมีที่ดินเป็หลักประกัน ผมก็เลยเลือกที่จะทำวิธีนี้” หัวหน้าหวังอฺธิบาย
แม้หวงเต๋อโห้ไม่อยากจะเชื่อเหตุผล แต่เมื่อนึกดูแล้วว่าการรับชำระหนี้คืนในครั้งนี้เขาก็ไม่ได้เสียหายอะไร เงินต้นก็ได้คืนแถมยังได้รับดอกเบี้ยที่ควรจะได้โดยไม่ขาดทุน และที่สำคัญยังไม่ทำให้เขาต้องขัดใจกับหัวหน้าหวัง แล้วยังจะมีเหตุผลอะไรที่เขาต้องเก็บลูกหนี้พวกนั้นไว้
“หัวหน้าหวังช่างมีคุณธรรมและรักพวกพ้องจริงๆ นะครับ” หวงเต๋อโห้เลื่อนกระดาษปึกใหญ่ไปต่อหน้าหัวหน้าหวัง “นี่คือสัญญาเงินกู้ของชาวบ้านชุนหลิ่งทั้งหมด ผมคืนให้คุณก่อนได้ ส่วนเงินที่ต้องชำระคืน คุณจะโอนเข้าบัญชีธนาคารให้ผมก็ได้นะครับ ไม่ต้องเอาเงินสดมาคืนหรอก ยังไงผมก็ไว้ใจว่าคุณไม่มีวันโกงผมอยู่แล้ว”
หัวหน้าหวังยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “อีกไม่กี่นาทีธนาคารก็จะเปิดทำการแล้ว ผมจะไปจัดการเื่เงินของคุณให้เรียบร้อย แล้วเดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องเอาหลักฐานการโอนเงินมาให้นะครับ”
หลินเฉียงไปจัดการโอนเงินที่ธนาคารจนเสร็จ จากนั้นเขาก็เอาหลักฐานการโอนเงินไปให้หัวหน้าหวังเพื่อจัดการต่อ ส่วนตัวเขาก็รีบนั่งรถโดยสารเข้าไปในตัวจังหวัด โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเวลานี้ที่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้อยู่ด้วยความสิ้นหวัง
“คุณหมอคะ คุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยนะคะ ไม่ว่าค่าใช้จ่ายจะมากเท่าไหร่ ฉันก็จะหามาจ่ายให้ได้ค่ะ” จางเมี่ยวเจินพูดทั้งน้ำตา
“คุณเป็ญาติของคนไข้ใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะคุณหมอ ฉันเป็ลูกสาวของเธอค่ะ”
“อาการของคนไข้เข้าขั้นวิกฤติแล้ว หมอเองก็รับปากไม่ได้ว่าจะช่วยคนไข้ได้หรือเปล่า แต่หมอสัญญาว่าหมอจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดนะครับ” คุณหมอเ้าของไข้ยื่นเอกสารให้จางเมี่ยวเจิน “คุณลงนามในเอกสารการรักษาก่อนเถอะครับ”
จางเมี่ยวเจินรีบเซ็นเอกสารก่อนจะส่งคืน จากนั้นที่หน้าห้องฉุกเฉินก็เหลือเธอที่นั่งอยู่คนเดียว
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่ารอบตัวมันเงียบจนทำให้เธอรู้สึกหนาว แต่อยู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งมาปรากฏตัว
“คุณหลิน! คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ” จางเมี่ยวเจินจ้องชายหนุ่มอยู่สักพัก จากนั้นเธอก็ร้องไห้ “คุณแม่...คุณแม่ของฉันอาการไม่ดีขึ้นเลยค่ะ คุณหมอบอกว่าบางที...”
หลินเฉียงคว้าหญิงสาวเข้ามากอด “คุณใจเย็นก่อนนะครับ”
“จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไงคะ คุณหมอบอกว่าบางทีการรักษาครั้งนี้อาจเป็การรักษาครั้งสุดท้าย...” จางเมี่ยวเจินกอดชายหนุ่มไว้เหมือน้าหาที่พึ่งพิง “ถ้าไม่มีแม่แล้วฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง”
“ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณต้องอยู่คนเดียวหรอกนะ ผมจะอยู่กับคนตรงนี้ไม่ไปไหน อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะครับ มันอาจจะทำให้คุณสบายใจขึ้น” หลินเฉียงทำได้แค่กอดปลอบเธอไว้ในอ้อมกอด เวลานี้เขาคงทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้แล้ว แม้แต่คำพูดปลอบใจเขาก็ไม่กล้าที่จะพูด เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้อาการของว่าที่แม่ยายร้ายแรงขั้นไหน แต่การที่ต้องมาเห็นหญิงสาวร้องไห้อยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินก็คงไม่ใช่เื่ดีแน่
ทั้งคู่นั่งจับมือกันอยู่หน้าห้องฉุกเฉินจนเวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง คุณหมอเ้าของไข้ก็เดินมาหาพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เราพยายามช่วยคนไข้อย่างเต็มที่แล้ว พวกคุณสวมชุดปลอดเชื้อแล้วเข้าไปพบคนไข้เป็ครั้งสุดท้ายเถอะครับ”
605
