หยางลี่เจินพยายามถอยหลังหนีจากชายสองคนที่ยืนขวางประตูอยู่ สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองตกอยู่ในอันตรายจริงๆ
“อย่ามายุ่งกับฉัน!” เธอพูดเสียงแข็ง พยายามแสดงความกล้า
ชายคนหนึ่งหัวเราะเบาๆ “แม่นางไม่ต้องกลัว เราไม่ได้้าอะไรมาก แค่ให้ท่านมาคุยกับเ้านายของเราสักหน่อย”
“ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับพวกคุณ!” เธอตอบ พลางมองหาเส้นทางหลบหนี
“แต่ท่านเหวินเจาเหยียนน่าจะสนใจหากเรามีตัวประกันสำคัญแบบนี้” อีกคนพูดพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
ก่อนที่เธอจะทันได้กรีดร้องหรือหนี ชายทั้งสองก็พุ่งเข้ามาคว้าแขนเธอไว้ เธอพยายามดิ้นสุดแรง แต่พวกเขาแข็งแรงเกินกว่าจะสู้ไหว
“ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย!” เธอะโออกมา แต่เสียงของเธอถูกกลบด้วยเสียงการทำงานในโกดัง
ชายคนหนึ่งรีบเอาผ้าผูกปากเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอะโอีก จากนั้นทั้งสองก็ลากเธอออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
พวกเขาพาหยางลี่เจินไปยังตรอกเล็กๆ หลังโกดัง ก่อนจะโยนเธอขึ้นรถม้าที่รออยู่ ชายอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างรถม้าต่างพยักหน้าให้กัน
“รีบพาเธอไปที่จุดนัดพบ เ้านายกำลังรออยู่” ชายคนหนึ่งพูด
หยางลี่เจินมองพวกเขาด้วยสายตาตื่นกลัว เธอพยายามดิ้น แต่แรงของเธอไม่พอจะสู้กับพวกเขาได้
“อย่าพยายามหนีเลยแม่นาง” ชายอีกคนพูดพร้อมหัวเราะ “ท่านเหวินจะต้องรีบตามมาแน่ๆ ถ้าเรามีเ้าติดมือ”
ในขณะเดียวกัน เหวินเจาเหยียนที่กำลังเดินตรวจงานอยู่รอบๆ โกดัง สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติเมื่อเขากลับมาที่ห้องทำงานแล้วไม่เจอหยางลี่เจิน
“นางไปไหน?” เขาถามลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
“ไม่มีใครเห็นคุณหนูออกจากห้องเลยขอรับ” ลูกน้องตอบด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ ดวงตาของเหวินเจาเหยียนเปลี่ยนเป็เย็นเยียบ
“ตรวจสอบเดี๋ยวนี้” ลูกน้องรีบกระจายกำลังค้นหา แต่ไม่นานนัก คนหนึ่งก็วิ่งกลับมาพร้อมข่าวร้าย
“นายท่าน! เราพบร่องรอยว่าคุณหนูถูกจับตัวไป!” คำพูดนั้นทำให้เหวินเจาเหยียนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาเ็าและเต็มไปด้วยความโกรธจะปรากฏขึ้น
“ใครกล้าทำแบบนี้?” เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น
“พวกเราสงสัยว่าเป็คนของิซานครับ พวกมันคง้าใช้คุณหนูเพื่อกดดันท่าน” เหวินเจาเหยียนกัดฟันแน่น ก่อนจะสั่งเสียงดัง
“เตรียมม้า ข้าจะจัดการเื่นี้เอง!”
ในขณะที่หยางลี่เจินถูกพาตัวไป รถม้าที่เธอนั่งเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วบนถนนลูกรัง เธอพยายามคิดหาทางหลบหนี แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่เป็ใจ
“เหวินเจาเหยียน… ได้โปรดรีบมาช่วยฉันที” เธอพึมพำในใจ ขณะที่ใจเธอเต็มไปด้วยความกลัวและความหวัง
หยางลี่เจินถูกมัดและจับตัวขึ้นรถม้า เส้นทางที่พวกคนร้ายพาเธอไปเริ่มเปลี่ยนจากถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยฝุ่นเข้าสู่ป่าเขาที่มืดครึ้มมากขึ้น รถม้าสั่นะเืเมื่อผ่านทางขรุขระ แต่พวกคนร้ายกลับไม่แสดงความกังวลใจใดๆ พวกมันดูมั่นใจในแผนการของตัวเอง
“อีกไม่นานเราก็จะถึงแล้ว” ชายคนหนึ่งพูดพลางหัวเราะ “นายใหญ่จะต้องพอใจกับสิ่งที่เราได้มาแน่”
หยางลี่เจินพยายามดิ้นรน แต่เชือกที่มัดมือไว้แน่นเกินไป เธอมองไปรอบๆ หวังจะหาทางหลบหนี แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงป่าทึบและท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ
ในขณะเดียวกัน เหวินเจาเหยียนที่ควบม้าตามมาด้วยความเร็วสูง ใจเขาเต็มไปด้วยความร้อนรนและโกรธจัด
“นายท่าน!” ลูกน้องคนหนึ่งที่ขี่ม้าตามมาข้างๆ เอ่ยขึ้น “เส้นทางที่พวกมันใช้ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปยังหุบเขาด้านตะวันตก!”
“เร่งตามไปให้เร็วที่สุด!” เขาสั่งเสียงดัง
ม้าของพวกเขาควบผ่านเส้นทางลูกรังที่เริ่มมืดลง เสียงฝีเท้าของม้าดังก้องในป่า แต่ไม่นานนักพวกเขาก็ต้องหยุดลงเมื่อพบว่าพวกคนร้ายได้วางสิ่งกีดขวางบนเส้นทาง
ต้นไม้ใหญ่ถูกตัดและวางขวางถนนไว้ ลูกน้องของเหวินเจาเหยียนรีบลงมาจัดการเคลียร์เส้นทาง แต่การเสียเวลานี้ทำให้พวกเขาเริ่มรู้สึกว่าพลาดการติดตาม
“เร็วเข้า!” เหวินเจาเหยียนะโ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกดดัน
ในอีกด้านหนึ่ง รถม้าที่จับตัวหยางลี่เจินเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่ลับในป่าลึก พวกมันหยุดลงที่คฤหาสน์ร้างขนาดใหญ่ซึ่งล้อมรอบด้วยกำแพงหินสูง พวกคนร้ายดึงตัวเธอลงจากรถม้าอย่างแรงก่อนจะพาเธอเข้าไปในคฤหาสน์ที่ดูเก่าแก่ แต่กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและความอันตราย
เมื่อเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เธอถูกผลักให้คุกเข่าต่อหน้าชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักหรูหรา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความเ้าเล่ห์
“นี่หรือคือภรรยาของเหวินเจาเหยียน?” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ช่างดูบอบบางกว่าที่ข้าคิด”
หยางลี่เจินจ้องเขาด้วยความโกรธและหวาดกลัว เธอพยายามสงบสติอารมณ์ แต่ใจของเธอเต้นระรัว
“เ้า้าอะไรจากฉัน?” เธอถามเสียงแข็ง แม้จะรู้สึกหวาดกลัว
ชายคนนั้นยิ้มบางๆ “สิ่งที่ข้า้าไม่ใช่ตัวเ้า… แต่เป็สิ่งที่เหวินเจาเหยียนหวงแหนมากที่สุด”
เขาหยุดพูดชั่วครู่ ก่อนจะก้มตัวลงมามองหน้าเธอใกล้ๆ “และตอนนี้ข้าก็มีมันอยู่ในมือ”
ในขณะเดียวกัน เหวินเจาเหยียนที่เพิ่งข้ามผ่านสิ่งกีดขวางมาได้ มุ่งหน้าต่อด้วยความเร็ว แต่เมื่อมาถึงทางแยกในป่า เขากลับพบว่าร่องรอยการเดินทางของพวกคนร้ายหายไป
“นายท่าน! พวกมันน่าจะหลบเข้าไปในป่าเส้นทางลับ!” ลูกน้องคนหนึ่งรายงาน
ดวงตาของเหวินเจาเหยียนเต็มไปด้วยความโกรธและกังวล “ตามร่องรอยต่อไป อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!”
แม้จะยังไม่พบตัวหยางลี่เจิน แต่เขามั่นใจว่าจะไม่หยุดจนกว่าจะพาเธอกลับมาได้ แต่ในใจลึกๆ เขากลับเริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่มากขึ้นเรื่อยๆ…
35
