“หยุดร้องเสียเถิดลำดวน พี่อยู่นี้ไงจะร้องทำกระไรกันฮึ”
โชคดีที่อินทร์บอกเธอก่อนเื่ลำดวนไม่อย่างนั้นเธอก็คงโป๊ะแตก ปลอยไก่ไปตัวเบ่อเริ่มแน่ๆ แต่ที่แย่ยิ่งกว่าคือการพูดภาษาโบราณให้มันดูโบราณจริงๆ นี้สิที่ยากสำหรับเธอเพราะเธอเกือบจะหลุดสำเนียงหรือศัพท์ของยุคเธอแทบตลอด
วาดจันทร์ก้มลงกอดเด็กหญิงตัวน้อยที่กอดคอเขาแล้วร้องไห้โฮอย่างปลอบโยน ลำดวนสะอื้นไห้แล้วกอดเธอแน่นราวกับว่ากลัวเธอจะหายไป
เสียงร้องไห้ของลำดวนนั้นทำเอาคนในบ้านแตกตื่น หญิงชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาอย่างตื่นตระหนก ดวงหน้าและผมสีขาวนั้นบ่งบอกถึงความมีอายุ แต่ั์ตาสีดำนนกลับดูน่าเกรงขามปนมีความเมตตา ท่วงทางกริยานั้นดูน่ายกย่องสมกับเป็หญิงที่ถูกอบรมมาเป็อย่างดี ั์ตานั้นเบิกโพลนอย่างใเมื่อเห็นวาดจันทร์แต่เธอกลับยังคงสติและกิริยาอยู่อย่างเหมาะสมก่อนที่จะหันไปหาอินทร์
“พ่ออินทร์ นี้มันเื่อะไรกันลูก นั้นจันทร์พ้อมิใช่รึ เหตุใดผ้านุ่งของเ้าจันทร์จึงแปลกตานัก”
“ใช่ขอรับคุณแม่นี้เ้าจันทร์ เครื่องนุ่งห่มนี้เป็ของพวกฝาหรั่งนางเอามาใส่ตอนที่ผลัดจากลูกในศึกคราก่อน เพื่อใช้พลางตัว”
อินทร์โกหกคำโต และนี้เป็ครั้งแรกที่เขาโกหกผู้เป็มารดา
“ไหนพ่ออินทร์บอกแม่ว่าแม่จันทร์กะพ้อตายในศึกครั้งก่อน”
“ลูกเพียงแต่ด่วนสรุปไปก็เท่านั้นขอรับ ลูกพบนางกลางทางระหว่างปะทะกับพวกหงสาเมื่อไม่กี้มื้อกี่ยามที่ผ่านมา ลูกก็เจอนางอยู่ที่นั้นขอรับ แต่สมองอาจจะถูกกระทบกระเทือนในาครั้งก่อนทำให้นางจำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่นัก..”
อินทร์ยกเหตุผลมาอ้างทั้งกระบุงเพราะกลัวคนเป็แม่ไม่เชื่อ
“งั้นรึ..แม่จันทร์กระพ้อมาหาแม่ทางนี้หน่อยสิ”
หญิงชราเรียก วาดจันทร์หันไปมองอินทร์ซึ่งเขาก็ส่งสายตาประมาณว่าให้เธอเดินเข้าไปหาคนเป็แม่ให้ไว วาดจันทร์จึงอุ้มลำดวนไปให้อินทร์อุ้มต่อเพราะเด็กน้อยตอนนี้ผล่อยหลับลงเสียเเล้ว
“เ้าคะ”
“เ้าจำแม่ได้หรือไม่?” หรือชราเอ่ยถามด้วยดวงหน้าและั์ตาที่แสดงถึงความเมตตาต่อเธอ
“ไม่เ้าคะ” วาดจันทร์ตอบอย่างเก้ๆ กังๆ ยังไงซะเธอก็ไม่คุ้นชินกับสำเนียงโบราณอยู่ดี
“แม่ชื่อแสร์ เป็แม่ของพ่ออินทร์ นั้นลำดวนเป็ลูกของอาทองอาของพ่ออินทร์เขามาฝากไว้เมื่อคราไปออกศึกแต่ก็สิ้นใจในสนามรบแม่จึงรับชุบเลี้ยงดูแลต่อ”
วาดจันทร์หันไปมองเด็กหญิงที่หลับขาอกของอินทร์ เธอก็ว่าแปลกใจอยู่ที่อินทร์มีน้องสาวเล็กขนาดนี้ ที่แท้เป็ลูกของอาของเขานี้เอง
“คุณหญิงแสร์..” วาดจันทร์เอ่ย แต่หญิงชรากลับส่ายหน้า
“ไม่จำเป็ต้องเรียกคุณหญิงดอกเรียกแม่ดังเดิมเถิด”
คุณหญิงแสร์ทักท้วง ซึ่งวาดจันทร์ก็ไม่ได้ปฏิเสธใดๆ
“แล้วจำได้หรือไม่ว่านี้ใคร” คุณหญิงแสร์ชี้ไปทางอินทร์
..คงต้องเล่นไปตามน้ำ..
“พี่..พี่อินทร์”
“ก็ยังดีที่ยังจำผัวของเ้าได้”
คุณหญิงแสร์ยิ้มอย่างปลื้มใจแต่วาดจันทร์กลับหน้าชาวาบกับคำว่า ‘ผัว’ วาดจันทร์หันหน้าไปทางอินทร์ซึ่งตอนนี้ทำเป็ทองไม่รู้ร้อนไปเสียแล้ว
มันน่าโมโหนัก เขาไม่ได้บอกอะไรเธอเลยเื่ระหว่างเขากับเธอในชาตินี้ มารู้ตัวอีกทีก็มีสามีเสียแล้ว
“คุณแม่ขอรับ เ้าจันทร์เสียความทรงจำไปบางส่วน บางครั้งอาจจะพูดหรือมีกิริยาท่าทีแปลกประหลาด ขอคุณแม่อย่าถือโทษโกรธนางเลยนะขอรับ”
“แม่เข้าใจ เอาเป็ว่าอะไรที่แม่พอจะสอนสั่งได้เหมือนครั้งดังก่อนแม่ก็จะทำ” คุณแสร์มองวาดจันทร์อย่างเอ็นดูปนรักใคร่ เธอรู้สึกดีและอบอุ่นใจทุกครั้งที่ถูกมองด้วยสายตานี้
“ตอนนี้ลูกขอพาเ้าจันทร์ไปพักก่อนนะขอรับ น้องเหนื่อยมามากพอแล้ว”
อินทร์รีบตัดบทก่อนที่จะถูกคนเป็แม่ถามอะไรไปมากกว่า
“ไปเถอะ พาน้องไปพัก แม่ให้อีย้อยจัดที่หลับที่นอนในหอนอนลูกไว้เรียบร้อยแล้ว”
คุณหญิงแสร์กล่าวพร้อมกับรับร่างน้อยของลพดวนที่หลับบนอกอินทร์มาอุ้มก่อนที่จะพาเข้าไปที่เรือนนอนทางฝั่งซ้าย วาดจันทร์หันมองหน้าอินทร์อย่างเคืองๆ จนคนตัวสูงกว่าถึงกับถอนหายใจ
“ตามพี่มาก่อน แล้วไปคุยกันในหอนอน”
อินทร์จับมือจูงวาดจันทร์ แต่เธอสะบัดมือออกอย่างใ
หอนอนเนี้ยนะ!!?
ใครจะบ้าเข้าไปที่ห้องผู้ชายแปลกหน้ากัน!
“จะบ้ารึไง” วาดจันทร์เอ็ดเข้าให้
“มาก่อน พี่มิทำอะไรเ้าหรอก หากเป็เยี่ยงนี้อาจทำให้คุณแม่หรือพวกบ่าวไพร่มันจับผิดได้”
วาดจันทร์เถียงไม่ออก ในที่สุดก็ต้องยอมเดินตามแรงจูงจากคนตัวสูงกว่าแต่โดยดี อินทร์เปิดบานประตูไม้โบราณเป็บานลูกฟักเปิดคู่ วาดจันเดินข้ามธรณีประตูแล้วหันกลับมามองอินทร์ที่ลงกลอนสลักด้วยความไม่ค่อยไว้ใจ
923
