“เ้า วันนี้ เข้าถวายตัว”อันอันชี้มือยังร่างบางทว่าหน้าอกหน้าใจบะเริ่มเทิ่มอีกทั้งสะโพกงอนงามเพียงแต่ใบหน้านางไม่ได้งดงามเท่าที่ควรแต่ว่าก็พอที่จะถูไถ ในเมื่อวันนี้อันอันยุ่งกับการ มาของคณะราชทูตและเครื่องบรรณาการแม้ อินจิ่นจะอนุญาตให้อันอันไปทำเื่ที่ต้องทำไม่ต้องไปยุ่งเื่พิธีการ
“นายหญิง ขอบคุณเ้าค่ะ”สาวน้อยน้ำตาปริ่มขอบตาการแข่งขันเื่การถวายตัวเข้มข้นยิ่งนักบางคนถึงกับตบตีวางยา แต่สุดท้ายก็อยุ่ที่อันอันเพียงคนเดียวว่าวันนี้จะส่งใครเข้าไปในห้องบรรทมของอินจิ๋น
“ต่อไปอาจเป้นข้าที่ต้องเรียกเ้าว่านายหญิง หากฝ่าา พึงใจเ้า ทำให้เต้มที่ตั้งใจปรนนิบัติฝ่าา แค่นี้ที่ข้าอยาจะบอกไว้ ความจริงข้าอยากจะส่งพวกเ้าเข้าไปทุกคน แต่พวกเ้าต้องเข้าใจ ฝ่าาหากวันไหนเหนื่อยล้าหรือราชกิจมากหน่อยก็ไม่รับนางในวันไหนทรงมีอากาศร้อนก็ไม่รับนางใน วันไหนที่ เมามายมากหน่อยก็ไม่รับนางใน มีเพียงวันที่อากาศหนาวหรือวันที่ดื่มสุราเพียงแค่ปลุกกำหนัด และ…”จะบอกว่าหื่นก็กระดากปากวันไหนที่อินจิ๋นพบนางในคนไหนถูกใจเป็พิเศษจะมากระซิบกับอันอันว่าคืนนี้ ส่งนางในคนนั้นเข้ามาให้เขา วันนั้นเป็วันที่อันอัน ถอนหายใจแบบโล่งอกไม่ต้องคัดสรรนางในด้วยตัวเองให้ปวดขมอง
“พวกเ้ายังไม่รีบขอบคุณนายหญิงอีก ได้ยินไหมรีบคุกเข่านายหญิงเท่านั้นชี้เป็ชี้ตายพวกเ้า”ขันทีแอบสาวที่คอยฝึกทั้งกิริยามารยาทและเื่อย่างว่า พร้อมสอนวิธีปฏิบัติตัวในตำรากามสูตรจีบปากจีบคอพูด
“ขอบคุณนายหญิงพวกเราซาบซึ้งใจในเมตตาของนายหญิงยิ่งนัก”เปล่งเสียงแซ่ซ้องพร้อมกัน อันอันยิ้มแห้งๆ
“พวกเ้าต้องเชื่อฟังนายหญิงเื่รู้ใจฝ่าานายหญิงอันอันขึ้นชื่อว่ารุ้ใจฝ่าาที่สุด อีกทั้งเื่บนแท่นอนของฝ่าา พวกเ้าถามนายหญิงได้ไม่มีปิดบัง”อันอันยิ้มอายๆ เดินนำนางในที่คัดแล้วเข้าไปยังเขต ตำหนักชั้นในของอินจิ๋น กลิ่นหอมจากเรือนร่างของนางช่าง หอมหวนยิ่งนักอันอันเสียอีกที่จนป่านนี้ยังไม่ได้อาบน้ำ
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว อินจิ๋นนั่งอ่านฎีกาในห้อง
“ฝ่าา”นางในก้มหน้าเขินอายตามแบบที่อันอันสั่งสอนมา
“หือ วันนี้ จัดว่าเด็ดไหม”ถามเหมือนเป็เื่ทั่วๆ ไปเช่นเครื่องเสวยเย็นนี้หรือกำยานหอมวันนี้กลิ่นดอกอะไร
“เพคะ”
“อืม เก็บกองฎีกาให้ข้าที แล้วเ้าก็กลับไปพักผ่อนเสียวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ข้ามีนางคอยปรนนิบัติก็คงอยู่ ดึกเหมือนเช่นทุกคืน” อันอันประสานมือ ดันหลังนางในเข้าไปด้านใน นางหันมามองอันอันด้วยสายตาละห้อยอันอันยิ้มให้กำลังใจนาง ก้มลงเก็บกองฎีกา บนโต๊ะให้เป็ระเบียบ
อินจิ๋นหันมา มองอันอันทั้งๆ ที่กำมือเย้นเฉียบของนางในอยู่
“อันอัน เ้าอยู่รอที่นี่ก่อน ข้าเสร็จกิจมีเื่จะหารือกับเ้า”
“เ้าค่ะฝ่าา”ยังคงประสานมือ
เสี่ยวจื้อเปิดและปิดประตูถึงสามชั้น ก่อนจะหันกลับมาช่วยอันอันเก็บกองฎีกา
“นายหญิง ท่านขุนพลฝากมาขอบคุณท่าน”ส่งกำไลหยกให้อันอัน
“ถึงกับมอบกำไลหยกเลยหรือไรกำไลหยกสำหรับคนรัก”
“ท่านขุนพล ความจริงปีนี่เพิ่งจะสามสิบสาม อีกทั้งบุตรีของท่านขุนพลเป็เพียงบุตรบุญธรรมก็เท่านั้น ท่านขุนพลหามีชายาไม่”อันอันยิ้ม
“เสี่ยวจื้อเ้าเป็พ่อสื่อหรือไร”
“นายหญิง ท่านขุนพลองอาจผึ่งผาย อีกอย่างเป็คนที่มี ใจภักดีและสมชายชาตรีอีกทั้งใบหน้าหล่อเหลา นายหญิงข้าหวัง…เพียงว่า..”
“อืมข้ายังไม่เคยพบหน้าท่านขุนพลแม้แต่ครั้งเดียวเขานำทัพดูแลชายแดนตลอดมาพอกลับมาถึงนี่ฝ่าาก็ทรงกริ้วคิดคาดโทษเขาว่ายกทัพกลับวังหลวงโดยไม่ได้มีบัญชา แต่ความจริงข้ารู้ดีว่า ท่านขุนพลจงเจี้ยน ภักดีไม่เปลี่ยนเพียงแค่เห็นว่าตอนนี้บ้านเมืองสงบอีกทั้งชายแดนร่มเย็นไม่คิดว่าฝ่าาจะทรงกริ้ว เอาไว้ข้าพูดกับฝ่าาเื่นี้ ไม่ช้าไม่นานฝ่าาจะเข้าใจท่านขุนพล แต่จะให้ข้า รับไมตรีของท่านขุนพลคงต้องใช้เวลาตอนนี้ข้ามุ่งมั่นในการทำงานรับใช้ฝ่าาเท่านั้น”เสี่ยวจื้อยิ้มน้อยๆ
“อันอัน อันอัน เข้ามานี่หน่อย”อันอัน ถอนหายใจยาวเหยียดคิดว่าไม่พลาดแล้วทำไมยังมีเื่มากวนใจอีกนางทำอะไรผิดอีกหนอ รีบวิ่งเข้าไปในห้องบรรทม ผ่านประตูทั้งสามชั้นเข้าไปยืนสงบนิ่งตรงหน้า อินจิ๋น
นางในอกบะระเฮิ่มน้องร้องไห้กระซิกๆ
“ฝ่าานางทำสิ่งใดให้ขุ่นเคือง” อินจิ๋นยืนกอดอกแน่น อันอันมองบนพื้นที่มีเปลือกล้วยหอมลูกใหญ่ถูกทิ้งไว้เกลื่อนพื้น
“ฝ่าา อันอัน ไม่ได้ขุ่แต่จะบอกไว้ก่อน ต่อไปคงไม่มีใครอยากเข้ามาปรนนิบัติหากฝ่าาจะทำแบบนี้บ่อยครั้ง”อินจิ๋นหันหน้ามามองอันอันเต็มตา
“มีหน้าที่จัดหานางในแต่สองวันมานี้เ้าบกพร่องเมื่อวานถือว่า ข้าผิดที่ใจไม่เย้นพอแต่วันนี้เ้าดูรึนางทำเื่ง่ายๆ ให้ข้านางกลับทำไม่ได้”
“เื่ใดกัน”หันไปถามนางในที่ร้องไห้กระซิกๆ
“ฝ่าาให้ข้าน้อยกินกล้วยจนอิ่มจนจุก กินกล้วยหมดไปทั้งหวียังไม่พอพระทัย”พูดไปสะอื้นไป
“ช่างกล้าฟ้องนาง เ้ามันไร้สามารถแค่เพียงข้าให้กินกล้วยหอมลูกใหญ่ราดน้ำผึ้งเ้าก็ยังไม่อาจทำให้ข้าพึงใจได้แล้วเื่อื่นเ้าจะได้เื่หรือไหนเ้าบอกข้าว่าจัดว่าเด็ด”หันไปทางอันอันที่ส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาใจ
“อันอันพานางกลับไปก่อน”
“ไม่ เ้าต้องรับผิดชขอบเื่นี้ในเมื่อเ้าเป็คนจัดหานางมาอีกทั้งยัง เป็คนที่เสี้ยมสอนพวกนางให้ข้าพึงใจ เ้าจะไม่แสดงให้นางดูหน่อยหรือว่ากินกล้วยหอมอย่างไรให้ข้าพึงใจพวกนาง” อันอันถอนหายใจ
“เ้ากินแบบไหน”หันไปถาม นางในที่ยังสะอื้นแต่ไม่มีน้ำตาแล้ว
“ฝ่าาให้กินกล้วยข้าน้อยก็ํกิน กัดกินทั้งลูกจนหมดแต่ฝ่าาก้บอกว่ายังไม่พึงใจท่าทางการกินกล้วยราดน้ำผึ้งของข้าน้อยข้าน้อยจึงกินไปอีกหลายลูกเพื่อเอาใจฝ่าาในที่สุดฝ่าาก็ทรงกริ้วเรียกหานายหญิง” อินจิ๋น ลอยหน้าลอยตาทำท่าทีว่าไม่พอใจอย่างที่สุด
อันอันเหลือบตามองไหน้ำผึ้งกับกล้วยหอมอีกหวีหนึ่งที่วางไว้ตรงหน้าไปเอามาตอนไหนห้องบรรทมมีของแบบนี้ด้วยหรือเหมือนจัดเตรียมไว้เพื่อสิ่งใดกัน
“เ้าดูข้า”ดึงกล้วยออกจากหวีง่ายดาย ปอกเปลือกกล้วยจุ่มผลกล้วยที่ปอกเปลือกแล้ว ลงไปในไหน้ำผุ้ง ที่หยาดเยิ้ม น้ำผึ้งไหลชโลมไปทั่วแท่งกล้วยหอมใหญ่ อันอันอ้าปากออกทว่าน้ำผึ้งกับหยดลงพื้น จึงแลบลิ้นเลียผิวเนื้อที่ถูกชโลมไปด้วยน้ำผึ้งหยาดเยิ้ม ใช้ลิ้นตวัดเลียจนกระทั่งอินจิ๋นตัวแข็งทื่มิเพียงแค่ตัวเท่านั้นที่แข็ง ปากอ้าค้างแลบลิ้นออกมาช่วยลุ้นการเลียน้ำผึ้งที่หยาดเยิ้มไปพร้อมกับอันอันก่อนที่หยาดน้ำผึ้งจะหมดไป อันอันก็อ้าปากกว้างสุดกว้างงับเอาเนื้อกล้วยเสียเกือบครึ่งลูกเคี้ยวงับๆ แล้วกลืนลงไปในทันที อินจิ๋นกลืนน้ำลายลงคอยากเย็นก้าวขาเดินอย่างยากลำบาก เอื้อมมือคว้ามือของอันอันไว้ อันอันรู้สึกถึงมือเย็นเฉียบของอินจิ๋น
“ยะ อย่าเพิ่งกลืนมันเสียหมด" ดึงกล้วยหอมอีกครึ่งลูกในมือของอันอันมาใส่ปากตัวเอง กัดกินกล้วยหอมเหมือนเป้นของอร่อยเสียเต็มที
“เ้า จำต้องสอนนางอีกครั้ง ข้าว่านางยังไม่อาจจดจำท่าทีเมื่อครู่ของเ้าได้หมด”
“ขะขะข้าน้อยจำได้ขึ้นใจ จะต้องเลียเสียก่อนใช่หรือไม่ไม่น่าเชื่อเลยว่านายหญิง อันอันจะรู้ใจฝ่าาที่สุดอย่างที่เขาร่ำลือกัน”อันอันหน้าแดงแปร๊ด เพิ่งจะนึกได้ว่าการกินกล้วยในแบบที่อันอันทำอยู่เป็เพียงกลลวงของอินจิ๋นในการปลุกกำหนัดก่อนที่จะให้นางในอุ่นเตียง รีบหันหลังก้าวเดินออกจากห้อง
“เดี๋ยว”
อันอันหันหลังไม่กล้าหันมาสบตาอินจิ๋นเพราะแก้มแดงหน้าแดงเพราะความเขินอาย ที่หลงกลของอินจิ๋นเข้าอย่างจังแสดงท่าทียั่วยวนออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“พานางกลับไปเสียให้นางไปฝึกกินกล้วยมาเสียใหม่ คืนนี้ข้าพอใจกับท่าทีกินกล้วยของเ้าแล้ว …คงไม่มีแรงที่จะดูนางกินกล้วยได้อีก”พูดอย่างมีเลศนัย แต่อันอันเข้าใจได้ดีว่าท่าทีกินกล้วยในแบบของอันอัน ทำเอาฝ่าาสูญเสียน้ำไปเสียแล้วในคืนนี้คงไม่อาจเสียน้ำได้อีกในคืนเดียวกัน
คำเตือน... ขออภัยหากนิยายเื่นี้จะทำให้น้ำหมากน้ำลายกระจายเป็หย่อมๆ
สุดวิสัยจริงๆ ค่ะใครที่อ่อนไหวต่อ ..เื่บนเตียงกรุณาข้ามได้เลยค่ะ...
เนื้อหาอาจมีความไม่เหมาะสมกับผู้สูงวัยหรือคนที่กำลังไร้คู่ ต้องขออภัยมาณ.ที่นี่ด้วยอิ_อิ
1K
