สายลมเอื่อยยามเช้าของกรุงเทพมหานครพัดพาเอาความชื้นแฉะหลังพายุฝนระลอกใหญ่ให้ค่อย ๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงทัศนียภาพของเมืองหลวงที่อาบไปด้วยแสงแดดอ่อน ๆ สีทองส่องประกายระยิบระยับล้อกับหยาดน้ำที่ยังคงเกาะอยู่ตามใบไม้สีเขียวขจีริมระเบียง เพนต์เฮาส์สุดหรูหราของ 'ดาริน' ในเช้าวันนี้เงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปพันธุ์ดีปะปนกับกลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ ของดอกมะลิโชยมาจากแจกันแก้วทรงสูงบนโต๊ะอาหารไม้โอ๊ค
'พราว' นั่งอยู่บนโซฟาเบาะนุ่มหนาสีครีมริมกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นทิวทัศน์ของแม่น้ำเ้าพระยาในมุมกว้าง ในมือของเธอมีสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มเล็กและดินสอเขียนแบบดราฟท์บอร์ดสีดำ ปลายนิ้วเรียวบางค่อย ๆ ตวัดลากเส้นพู่กันและดินสอลงบนเนื้อกระดาษอย่างมีสมาธิ หลังจากพายุร้ายในชีวิตครอบครัวปะทุขึ้นจนใจแหลกสลาย พราวก็จมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้าและความเงียบงันอยู่หลายวัน ทว่าในวันนี้ แววตากลมอุ่นที่เคยหมองหม่นอาบไปด้วยน้ำตาเริ่มกลับมามีประกายมีชีวิตชีวาอีกครั้ง เส้นสายการออกแบบรีสอร์ทอนุรักษ์ธรรมชาติที่เธอเคยวาดค้างไว้ได้รับการแต่งแต้มรายละเอียดจนเป็รูปเป็ร่างแสดงถึงการกลับมาของจิติญญาแห่งการสร้างสรรค์ของสถาปนิกสาว
ตลอดยามยากที่ผ่านมา ดารินคอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอโดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด ดีไซเนอร์สาวเท่ใช้ความอ่อนโยน ความอบอุ่น และความเข้าใจคอยชำระล้างเยียวยาาแใจอันเน่าเฟะของพราวอย่างอดทน ัักอดรัดและจูบแสนหวานที่เต็มไปด้วยการถนอมกล่อมใจในยามค่ำคืนของดารินเปรียบเสมือนโอสถทิพย์ที่คอยช่วยสลัดทลายหน้ากากความเกลียดชังและภาพหลอนชวนสะอิดสะเอียนยามชู้รักคาเตียงนอนสมรสออกไปจากหัวสมองของพราวได้ทีละน้อย
เสียงฝีเท้าแ่เบาดังขึ้นจากทางด้านหลัง ดารินเดินก้าวเข้ามาในห้องชุดพร้อมถ้วยชานมคาโมมายล์อุ่น ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมละมุนโชยกรุ่น ดารินสวมชุดเดรสลำลองสายเดี่ยวเข้ารูปสีเทาเข้ม เผยลาดไหล่เนียนสวยและเสน่ห์ของสาวมาดควีนที่แสนสง่างาม ดารินทรุดตัวลงนั่งลงข้างกายพราวพรางยื่นถ้วยชาส่งให้พร้อมรอยยิ้มละมุนสายตา
"ชาอุ่น ๆ ค่ะพราว ดื่มสักหน่อยนะจ๊ะจะได้สดชื่นขึ้น" ดารินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานอบอุ่น
พราววางสมุดสเก็ตช์ภาพลง ยื่นสองมือไปหยิบรับแก้วน้ำชาอุ่นมาถือไว้พรางส่งรอยยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ "ขอบคุณค่ะพี่ดาริน... พี่ดารินตื่นเช้าจังเลยค่ะ วันนี้ไม่มีคิวตรวจแบบเสื้อผ้าที่สตูดิโอเหรอคะ"
ดารินเอื้อมฝ่ามือเรียวขึ้นมาบรรจงช่วยจัดแต่งปอยผมสลวยที่ปรกข้างแก้มของพราวไปทัดไว้ที่หลังใบหูระหงอย่างแ่เบาทะนุถนอม ััอุ่นจากปลายนิ้วของดารินทำให้หัวใจของพราวเต้นกระตุกกระวนด้วยความอบอุ่นใจลึกซึ้ง "วันนี้พี่ดารินเคลียร์งานทั้งหมดให้ผู้ช่วยดูแลแทนแล้วค่ะ พี่อยากใช้เวลาอยู่ดูแลพราวตรงนี้มากกว่า... พราวเป็ยังไงบ้างจ๊ะ วันนี้ดูสีหน้าสดใสขึ้นเยอะเลยนะ"
พราวทอดสายตามองดูไอความร้อนที่ลอยกรุ่นเหนือน้ำชาช้า ๆ พลางระบายลมหายใจยาวสะท้านทรวงอก ความรู้สึกของเธอในยามนี้เบาสบายและมั่นคงขึ้นมากอย่างประหลาด ความโกรธแค้นเคียดแค้นปานจะฆ่าคนให้ตายในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็ความนิ่งสงบและการตื่นรู้ถึงคุณค่าชีวิตส่วนตัวของตนเอง
"พราวรู้สึกเหมือนได้ตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายอันยาวนานเลยค่ะพี่ดาริน..." พราวเอ่ยตอบสบประสานสายตากับดารินด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวขึ้น "ที่ผ่านมา พราวเฝ้าพยายามสวมบทบาทภรรยาแสนดีที่สมบูรณ์แบบ ทุ่มเทจัดเตรียมดูแลคฤหาสน์หรู ทำอาหารรอสามีกลับบ้าน ยอมอดทนและปิดกั้นความ้า ความคิดสร้างสรรค์ และความฝันส่วนตัวของพราวไว้ในเงามืดเพียงเพื่อให้มารุตเขามีความสุขและพึงพอใจ... ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือการโดนหักหลัง ทรยศหักหลังอย่างชั่วช้าจากคนที่พราวรักและไว้ใจที่สุดทั้งสองคน... วันนี้พราวตระหนักชัดเจนแก่ใจแล้วค่ะว่า ความรักที่แท้จริงต้องเริ่มต้นจากการรักตัวเอง ถนอมอารมณ์ตนเอง และให้เกียรติชีวิตตนเองเสียก่อน"
ดารินกุมฝ่ามือบางของพราวไว้แนบอกแน่น แววตาคู่คมฉายประกายชื่นชมยินดี "พี่ดีใจที่สุดเลยค่ะที่พราวคิดแบบนี้ได้ พราวเป็ผู้หญิงที่เก่ง เข้มแข็ง และมีความสามารถมากนะจ๊ะ พราวไม่ควรเอาชีวิตอันมีค่าและงดงามของตัวเองไปผูกมัดหรือทิ้งไว้กับซากปรักหักพังของคนบาปพวกนั้นเลย... แล้วหลังจากนี้ พราววางแผนชีวิตของตัวเองไว้อย่างไรบ้างจ๊ะ"
พราวนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาดกระชับแน่น "พราวจะหย่ากับมารุตค่ะพี่ดาริน... พราว้าฟ้องหย่าอย่างเป็ทางการตามกฎหมายและแบ่งสินสมรสทั้งหมดที่พราวมีสิทธิ์ได้รับ พราวไม่อยากเหลือพันธนาการ ห่วงใย หรือสิ่งยึดโยงใด ๆ กับมารุตและบ้านหลังนั้นอีกต่อไปแล้วค่ะ พราวอยากให้ทุกอย่างจบลงอย่างถูกต้องและสิ้นสุดความสัมพันธ์จอมปลอมนี้ลงอย่างเด็ดขาดค่ะ"
ดารินยิ้มหวานด้วยความยินดีลึกล้ำ เธอพยักหน้ารับคำพรางเอ่ยสนับสนุน "ดีมากเลยค่ะพราว พี่ดารินเห็นด้วยที่สุด เื่ฝ่ายกฎหมายและการติดต่อทนายความ พราวไม่ต้องกังวลใจเลยนะจ๊ะ พี่ดารินจะจัดแจงหาตัวแทนทนายความฝีมือดีที่สุดของบริษัทและช่วยประสานเตรียมเอกสารหลักฐานทั้งหมดให้พราวเองค่ะ"
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์ปรับเปลี่ยนเป็ความตึงเครียดของกระบวนการกฎหมาย 'คุณสมชาย' ทนายความาุโผู้มีใบหน้านิ่งสงบและมีชื่อเสียงด้านกฎหมายครอบครัว ได้เดินทางมาพบพราวและดารินตามการติดต่อประสานงานของดาริน
บนโต๊ะไม้กลมมีเอกสารสรุปรายการทรัพย์สิน สินสมรส เอกสารจดทะเบียนสมรส และหลักฐานการทำธุรกรรมทางการเงินของมารุตและพราววางแผ่อยู่ คุณสมชายกวาดสายตามองรายละเอียดเอกสารพรางเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็งานเป็การ
"คุณพราวครับ จากการตรวจสอบรายละเอียดสินสมรส ทรัพย์สินหลัก ๆ จะประกอบไปด้วยคฤหาสน์หรูส่วนตัวที่จดทะเบียนหลังแต่งงาน มูลค่าประเมินประมาณสี่สิบล้านบาท หุ้นส่วนในบริษัทโลจิสติกส์ขนส่งทางเรือของตระกูลมารุตที่โอนมอบให้คุณพราวใน่สามปีก่อน และเงินสดในบัญชีร่วมสมรสครับ... เนื่องจากทางเรามีหลักฐานที่เด่นชัดมากเกี่ยวกับพฤติกรรมการนอกใจและลักลอบมีชู้คาเตียงนอน ทั้งภาพถ่ายตุ้มหูของคู่กรณีที่ตกอยู่ในห้องนอนใหญ่ รอยขูดขีดบนตู้กระจก และคำให้การของแม่บ้านในคฤหาสน์ รวมถึงการที่ประธานเกริกฤทธิ์คุณพ่อของคุณพราวได้ประกาศถอนการค้ำประกันหนี้สินหมุนเวียนห้าสิบล้านบาทของบริษัทมารุตไปแล้ว ส่งผลให้มารุตตกอยู่ในสภาวะกดดันทางกฎหมายและธุรกิจอย่างรุนแรงครับ... หากเรายื่นฟ้องหย่าโดยอ้างเหตุคบชู้และเรียกค่าเสียหายรวมถึงแบ่งแยกสินสมรสอย่างเด็ดขาด มารุตไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเซ็นยินยอมประนีประนอมตามข้อตกลงของเราครับ ไม่อย่างนั้นเขาจะสูญเสียทั้งชื่อเสียง มรดกบริษัท และอาจจะล้มละลายทันทีครับ"
พราวจ้องมองดูเอกสารสัญญาฟ้องหย่าตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่นิ่งสงบชวนทึ่ง ไม่มีร่องรอยของความเสียดายหรือร้าวรานใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
"คุณสมชายคะ... พราวไม่ได้้าทำร้ายหรือเหยียบย่ำทำลายล้างมารุตให้ถึงขั้นล้มละลายย่อยยับหรอกค่ะ" พราวเอ่ยพูดน้ำเสียงราบเรียบ "พราวเพียงแค่้าแบ่งสินสมรสตามสิทธิ์ที่พราวควรได้ตามความเหมาะสม โดยเฉพาะส่วนของบ้าน คฤหาสน์หรูหลังนั้นควรขายทอดตลาดและนำเงินมาแบ่งครึ่งกัน ส่วนหุ้นในบริษัทของมารุต... พราวพร้อมจะโอนคืนให้มารุตทั้งหมดค่ะ พราวไม่อยากไปมีส่วนเกี่ยวข้องหรือกุมสิทธิ์ใด ๆ ในธุรกิจของตระกูลเขาอีกต่อไป สิ่งเดียวที่พราว้าที่สุดจากเอกสารฉบับนี้คือ... ใบหย่าที่ลงลายมือชื่อของมารุตอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และการสิ้นสุดพันธนาการสมรสทั้งหมดค่ะ"
ทนายความสมชายพยักหน้ารับคำอย่างชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวมีสติของหญิงสาว "เข้าใจเจตนารมณ์ของคุณพราวครับ ดีเลยครับ การโอนหุ้นคืนจะช่วยลดกระบวนการฟ้องร้องและทำให้มารุตยอมเซ็นใบหย่าได้ง่ายและรวดเร็วยิ่งขึ้นครับ ผมจะจัดทำหนังสือสัญญาหย่าและข้อตกลงการแบ่งสินสมรสชิ้นนี้ขึ้นมาทันที และส่งมอบให้คุณพราวเตรียมนำไปยื่นให้มารุตลงนามที่คฤหาสน์ในวันพรุ่งนี้ครับ"
หลังจากทนายความสมชายขอตัวกลับไปเรียบร้อยแล้ว แสงแดดยามเย็นโพล้เพล้เริ่มเปลี่ยนโทนเป็สีชมพูอมส้มอบอุ่นสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เพนต์เฮาส์เงียบสงบอีกครั้ง พราวเดินก้าวไปยืนเกาะขอบระเบียงกระจกมองดูสายน้ำเ้าพระยาเบื้องล่างที่ไหลเอื่อยอย่างสงบ ความรู้สึกอึดอัดแน่นที่หน้าอกที่เคยสะสมมาตลอดยามค่ำคืนค้างคาบัดนี้มลายหายไปสิ้น ท้องฟ้ากว้างใหญ่เบื้องบนเปรียบเสมือนโอกาสครั้งใหม่และอิสรภาพที่เธอกำลังจะได้ก้าวเดินไปหา
ดารินเดินเข้ามายืนชิดใกล้จากทางด้านหลัง สองท่อนแขนเรียวอบอุ่นเอื้อมโอบกอดรอบเอวบางของพราวอย่างแ่เบา ซบใบหน้าเกลี่ยข้างแก้มมนประคองไว้ พราวยิ้มหวานเอนแผ่นหลังบางพิงแนบชิดกับอกแกร่งของดารินพรางยกสองมือขึ้นกุมทับมือของคนรักไว้แ่า
"ขอบคุณนะคะพี่ดาริน... ขอบคุณที่คอยช่วยดึงพราวออกมาจากเหวนรกและมอบแสงสว่างดวงใหม่ให้ชีวิตพราวตรงนี้ค่ะ" พราวเอ่ยกระซิบเสียงหวานละมุนปนซาบซึ้งใจ
ดารินจุมพิตแ่เบาที่ข้างขมับของพราวพรางเอ่ยตอบด้วยแววตาเปี่ยมรัก "พราวไม่ต้องขอบคุณพี่เลยนะจ๊ะ... เพราะพราวเองต่างหากที่เป็คนกล้าหาญยอมปล่อยมือจากอดีตที่ผิดบาปและก้าวเดินมาหาหัวใจของตัวเอง พี่ดารินรักพราวนะจ๊ะ และพี่สัญญาว่าจะคอยเป็แสงสว่างเคียงข้างนำทางชีวิตใหม่แสนสุขสงบของพราวตลอดไปค่ะ"
สองสายตาสบประสานตากันลึกซึ้งท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงสีทองสุกสกาวระยิบระยับ รอยบาปและความผิดหวังในอดีตอาจจะยังคงทิ้งร่องรอยาแเตือนสติ ทว่าในวันนี้พราวพบแล้วว่า แสงสว่างนำทางชีวิตที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในเปลือกนอกที่งดงามจอมปลอมของศีลธรรมสังคม หากแต่อยู่ในอ้อมอกอันอบอุ่นจริงใจและการยอมรับตัวตนจริงแท้ภายใต้แสงอาทิตย์ดวงใหม่นี้ชั่วนิรันดร์
699
