นานละครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานแสนนาน นานน๊านนานจนแทบจำไม่ได้ ยังมีชายคนหนึ่งชื่อ หลิวต้าเหว่ย ผู้ทดลองอ่านภาษาต่างๆทั่วโลก แล้ววันหนึ่ง เขากลับปิ๊งกับภาษาหนึ่งที่สละสลวยในโลก นั่นคือภาษาจีนนั่นเอง
หลิวต้าเหว่ย เริ่ม อ่านภาษาจีนประโยคแรกในอาณาจักร อิเดเรียของเขา และประโยคแรกที่เขาอ่านคือ
我爱你 อ่านว่า หว่ออ้ายหนี่ แปลว่า ชั้นรักคุณ
หลิวต้าเหว่ย เริ่มหลงไหลภาษาจีนแม้ว่าเขาจะต้องไปปราบพวกก็อบลินในเวลาอีกไม่นาน
" ท่านหลิวต้าเหว่ยคะ ชาเขียวได้แล้วค่ะ " นารู เลขาสุดสวยของเขาที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตในวันก่อนได้ยกชาเขียวเข้ามาเสิร์ฟ ทำให้หลิวต้าเหว่ย รีบเปิด ดิกชันนารีทันที ด้วยความสนใจ
茶 อ่านว่า ฉา แปลว่า ชา
หลิวต้วเหว่ย เริ่มอ่านเริ่มติดลมจนลืมเวลาไปปราบ ก็อบลิน จนมีสาวโทรศัพท์ดังในบ้านของเขา
" เฮ้ย ไอ้ หลิวต้าเหว่ย วันนี้เอ็งจะไม่มาปราบก็อบลินกับพวกเราเหรอ " มาโฮ ชายร่างสูงเพื่อนรักของหลิวต้าเหว่ยโทรมาตาม ทำให้เขารีบกุลีกุจอออกมาจากบ้าน
และเมื่อนึกถึง คำว่าเวลา ทำให้หลิวต้าเหว่ยเปิดดิกชินนารีอีกครั้ง
时间 อ่านว่า สือเจียน แปลว่า เวลา
เขารีบจดมันลงในสมุดบันทึก แล้วเดินไปโบกรถแท็กซี่ เพื่อเดินทางไปหามาโฮ เพื่อนของเขา
เขานั่งรถแท็กซี่ เป็เวลา 4ก้านธูป ก่อนจะถึงถ้ำของพวกก็อบลิน
ชายร่างสูงโปร่งสูง 180 เิเรีบ เข้ามาหาเขาในทันที แล้วกล่าวทักทาย หลิวต้าเหว่ย ด้วยความขี้เล่นของหลิวต้าเหว่ย เขาเลยพูดคำทักทายภาษาจีน กับมาโฮ เพื่อนของเขา
你好 อ่านว่า หนีฮ่าว แปลว่า สวัสดี สบายดีมั๊ย
" อะไรของเอ็ง หนีๆ เห่าๆ อยู่ได้ " มาโฮ กล่าวแล้วตบหัวกระบาลหลิวต้าเหว่ยไป 2 ที เสียงดัง ผัวะ
หลิวต้าเหว่ย รีบลูบหัวก่อนส่งตังค์ให้แท็กซี่ และนึกสนุกเล่าเื่ตลกให้ มาโฮเพื่อนของเขาฟัง
เื่มีอยู่ว่า เพื่อนคนจีนของเขามาที่อาณาจักรอิเดเรียเมื่อ 2สัปดาห์ก่อน แล้วเกิดเื่ขึ้น ( ประเทศอิเดเรียใช้ภาษาไทยเป็ภาษาราชการ )
เื่ของเื่คือ เพื่อนของเขาขึ้นรถแท็กซี่ แล้ว แท็กซี่ถามว่าจะไปไหน
แล้วเพื่อนของเขาเกิดลืมคำว่า โรงแรม เขาจำได้เพียง คำว่า ที่พัก เท่านั้น ด้วยความที่รู้ภาษาไทยน้อย ประกอบกับจำได้ว่า มันเป็คำว่า โรงอะไรซักอย่าง เขาจึงตอบแท็กซี่ไปว่า [ไปโรงพัก] แล้วแท็กซี่เ้ากรรมก็พาเพื่อนคนจีนคนนั้นของหลิวต้าเหว่ย ไปส่งโรงพักจริงๆ
" 5555+ " มาโฮ ขำออกมาแล้วส่งขวานใหญ่ให้ หลิวต้าเหว่ย
" ไปปราบก็อบลินกัน " มาโฮ กล่าว แล้วพุ่งนำหน้า หลิวต้าเหว่ยไป
ทางเข้าถ้ำของพวกก็อบลินค่อนข้างมืดมาก และหลิวต้าเหว่ยก็เริ่มนึกกลัวขึ้นมา เพราะพวกก็อบลิน ชอบหลบซ่อนในความมืด และในตอนนั้นเองที่เขานึกถึงคำว่า 黑 อ่านว่า เฮย แปลว่า มืด
เขาเริ่มสวดให้พ่อแก้วแม่แก้ว และพระเ้าบางองค์ที่ไม่มีอยู่จริงในอิเดเรีย และในวินาทีนั้นเอง พวกก็อบลินกลุ่มหนึ่งก็ออกมาโจมตีเขา กับ มาโฮ
เคร้ง! โป้ง! ป้าง! วูบ! ป้าง1!โป้ง!
การต่อสู้เต็มไปด้วยความรุนแรงและเ็ป พวกก็อบลินหลายตัวถูกฆ่าตาย ก่อนจะหลบหนีเข้าไปในถ้ำ
" ตามไป " หลิวต้าเหว่ยะโพร้อมกับวิ่งนำมาโฮ ไปหลายก้าวแต่สิ่งที่เขาพบในถ้ำนั้น คือ พวกสาวๆที่ถูกข่มขืน จนอยู่ในสภาพยับเยิน
หลิวต้าเหว่ยไม่รอช้า เขารีบดึงผ้าออกมาคลุมตัวพวกเธอ แล้วหันกับไปขอผ้า จากมาโฮเพิ่ม
" ขอ ผ้า อีก "
布 ปู้ แปลว่า ผ้า
หลิวต้วเหว่ย พยายาม ซับเืที่ไหลออกมาจากช่องคลอดของพวกเธอ แล้วมอบให้เป็หน้าที่ของมาโฮ พาพวกเธอออกไป
เขาค่อยๆเดินเข้าไป เพื่อจัดการก็อบลินคิงส์เพียงลำพัง
ขวานใหญ่ของเขาทอประกายแสงงดงาม เขาเดินเข้าไปด้วยท่วงท่าที่ไม่เหมือนใคร และเห็นว่า ก็อบลินคิงส์ นั่งอยู่บนเก้าอี้
ก็อบลินคิงส์ ที่เห็นหลิวต้าเหว่ยเดินเข้ามาก็เชิญให้เขากินเค้กก่อน
蛋糕 ตั้นเกา แปลว่า เค้ก
แต่ หลิวต้าเหว่ย รู้ทันว่าในเค้กนั้นมีพิษ
毒 ตู๋ แปลว่า พิษ
ตอนนั้น คำศัพท์ภาษาจีนก็ผุดขึ้นในหัวของ หลิวต้าเหว่ยทันที
我知道你蛋糕里有毒 หว่อจรือเต้าหนี่ตั้นเกาหลี่โหย่วตู๋ แปลว่า ชั้นรู้นะว่าข้างในเค้กของนายมีพิษ
หลิวต้วเหว่ย รีบปาเค้กนั้นทิ้งทันที แล้วยืนเผชิญหน้ากับ ก็อบลินคิงส์
และแล้วการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ก็กำลังจะเกิดขึ้น ระหว่าง 1 ก็อบลิน กับ นักผจญภัยแสนธาามด๊าธรรมดา หนึ่งคน
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป