หลังจากออกจากห้องสอบทั้งสี่คนก็เดินไปหาอะไรกินที่โรงอาหารของคณะ
“สอบเป็ไงอ่ะ” น้อยหน่าเอ่ยถามเพื่อนขณะกินข้าว
“ฉันว่าวิชาสุดท้ายโคตรยากเลย น่าจะยากสุดแล้ว”นาวาเอ่ย
“ยากทุกวิชาแหละ” น้อยหน่าพูดอย่างคนปลงตก
“อืม ต้องรอดูว่าผลจะออกมายังไง”ฉลามพูดบ้าง
“ฮืออฮืออ เกียรติยมฉันอดแน่เลย”น้อยหน่าโอดครวญ
“ไม่หรอกน่า คิดมาก มั่นใจหน่อย”เหมือนฝันให้กำลังใจเพื่อน
“เหมือนคงทำได้ทุกวิชาเลยใช่ไหม” ฉลามหันมาถามเหมือนฝันที่ดูจะไม่คิดหนัก เธอดูสบายเหมือนว่าเมื่อสักครู่ไม่ได้ผ่านสนามสอบมา
“ไม่หรอก มีบางวิชาเหมือนกันที่เหมือนไม่มั่นใจ”เธอเอ่ยตอบเพื่อนไปตามตรง
“กินข้าวเสร็จไปไหนกันต่อดี”น้อยหน่าเอ่ยกับเหมือนฝัน
“กลับห้อง”เหมือนฝันตอบหน้าตายพร้อมตักข้าวเข้าปาก
“กลับห้อง!! จะรีบกลับไปทำไมห้อง อุตส่าห์สอบเสร็จ ไปเดินห้างกันไหม?”
“ไม่เอา เหมือนอยากกลับไปเอนหลัง นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอ่ะ” เหมือนฝันตอบเพื่อน น้อยหน่าทำหน้าผิดหวัง คอตก
“พรุ่งนี้ได้ไหมวันนี้เหมือนเหนื่อยอ่ะ ตอนเย็นก็ต้องออกมาอีก ขอเวลานอนกลิ้งบนที่นอนหน่อย นะ” เหมือนฝันนวดแขนน้อยหน่า จนเพื่อนใจอ่อนยอมให้เธอกลับห้อง
“ตกลง พรุ่งนี้นะ ฉันกะว่าจะไปซื้อชุดสวยเตรียมตัวไปฝึกงานหน่อย เธอไม่ไปด้วยไม่มีคนดูอ่ะว่าดูแล้วใส่สวยหรือเปล่า”สองหนุ่มต่างหัวเราะให้กับท่าทีของเพื่อนสาวทั้งสองคน
หลังจากกินข้าวเสร็จทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับน้อยหน่าเดินออกมาพร้อมเหมือนฝัน
“เหมือนเดี๋ยวฉันไปส่ง”น้อยหน่าเอ่ยกับเหมือนฝัน
“ไม่ต้องหรอก เหมือนกลับเอง น้อยหน่ารีบกลับไปพักเถอะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”
“เอางั้นหรอ”
“อืม”เหมือนฝันพยักหน้าให้เพื่อน
“ตามใจ ไปละ เจอกันตอนเย็น เดี๋ยวฉันจะไปรับนะ”
“จร้า บาย”เหมือนฝันโบกมือให้เพื่อน พร้อมเดินมานั่งรอรถสองแถวหน้าคณะ เพียงไม่นานรถก็มา หญิงสาวจึงเดินไปขึ้นรถ ร่างบางลุกขึ้นกดอ๊อดเมื่อเห็นว่ารถกำลังผ่านร้านขายอาหารสัตว์ ทำให้รถจอดที่หน้าร้านพอดี ร้านขายอาหารสัตว์ไม่ไกลจากหอพักของเธอเท่าไหร่ แค่เดินไปอีกประมาณสองร้อยเมตรก็ถึงหอพัก เหมือนฝันเดินเข้าไปในร้าน วันนี้เธอตั้งใจจะซื้ออาหารไปให้เ้าเควิน เธอคิดว่าต้องบอกเควินสักหน่อยเื่เธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่ในอีกหลายเดือน
หญิงสาวเดินออกจากร้าน สายตาสอดส่อง ไปมา เพื่อหาเควิน ไม่นาน เควินก็เดินออกมาจากมุมหนึ่งของตึกเพื่อมาหาเธอ
“เควิน วันนี้เหมือนสอบเสร็จแล้วนะ กำลังจะปิดเทอม เหมือนเอาอาหารมาให้เควินด้วย มาสิ” เหมือนฝันเทใส่จานที่เธอซื้อมาให้เควิน เธอนั่งลงเอามือลูบหัวมัน สุนัขจรจัดกินอาหารที่เหมือนฝันซื้อมาให้จนหมดจาน จนหญิงสาวต้องเทให้อีก
“เหมือนมีเื่จะบอกเควิน”
“จะกลับบ้านแล้ว?”เสียงตอบกลับเธอขณะกำลังเคี้ยวอาหารตรงหน้า”เหมือนฝันยิ้มเมื่อเห็นว่าเควินรู้ทัน
“ใส่จ๊ะ แต่ว่าเหมือนยังต้องไปฝึกงานอีก คงอีกหลายเดือนกว่าจะกลับมา เหมือนคงคิดถึงเควินนะ” เควินหันมามองเธอแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เหมือนฝันรับรู้ได้ว่าเควินเองก็คิดถึงเธอ
“เควินต้องระวังตัวให้มากๆนะรู้ไหม”เธอเองก็อยากพาเควินกลับบ้านด้วย แต่ว่าเธอโดนพ่อกับแม่ห้าม โดยให้เหตุผลว่าเธอจะช่วยหมาแมวจรจัดแบบนี้ทุกครั้งไม่ได้ บางครั้งสัตว์เหล่านี้เขาก็มีโชคชะตาเป็ของเขา นั่นทำให้เธอสัญญากับพ่อแม่ว่าเธอจะไม่พากลับบ้านอีก พอนึกถึงตอนนี้เธอก็อดห่วงเควินไม่ได้
“เฮ้อ”เหมือนฝันถอนหายใจยาว เธอนั่งมองเควินกินข้าวด้วยความเงียบ เควินเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ
“ไม่ต้องห่วง เราก็อยู่ของเราแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไปฝึกงานให้สนุกเถอะ”
“อืม เหมือนจะคิดถึงเควินนะ แล้วเราค่อยเจอกัน น้ำตาใสๆคลอเบาตาสวย”
Rrrrrr!! Rrrrrr!! Rrrrrr!!
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเธอสั่น เหมือนฝันกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตาให้หายไป มือบางควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า เธอหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่าเป็แม่ที่โทรมา
“ค่ะแม่”
“สอบเสร็จหรือยังลูก”
“เสร็จแล้วค่ะ”
“ตอนนี้ทำอะไรอยู่ละ”
“เอ่อเหมือน เหมือนกำลังให้อาหารเควินค่ะ แม่จำได้ไหมคะหมาเควินที่หนูเล่าให้แม่ฟังประจำ”
“จำได้สิ”
“เหมือนมาบอกเควินค่ะว่าจะไปฝึกงาน”
“อืม”
“เหมือนไปก่อนนะเควิน แม่โทรมาน่ะ”เธอเอามือลูบหัวเควินอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าหอ
“แม่ทำอะไรอยู่คะ”
“แม่นั่งดูทีวี รอหนูน่ะ”
“อ้อค่ะ เหมือนก็ว่าจะโทรหาแม่เมื่อถึงห้อง”
“เหมือนจะกลับบ้านหรือเปล่าล่ะสอบเสร็จ พ่อเขาอยากรู้เลยให้แม่ถามดู”
“กลับค่ะแม่”
“แล้วจะให้พ่อกับแม่ไปรับไหม?”
“ไม่ดีกว่าค่ะ เหมือนกลับเองดีกว่า เหมือนไม่อยากให้แม่กับพ่อขับรถไกล เหมือนเป็ห่วง”มือบางควานหากุญแจในกระเป๋าออกมาสแกนเข้าเปิดประตูหอพร้อมเดินขึ้นบันได
“ถึงห้องยัง”
“ถึงแล้วค่ะ กำลังเปิดประตู”
“อืม”มือบางหยิบกุญแจหมุนเปิดประตูห้อง
“แล้วนี่กินข้าวยัง?”
“กินแล้วค่ะ กินกับเพื่อนที่คณะ หลังจากสอบเสร็จค่ะ”
“อ้อ แล้วเหมือนจะมีเวลากลับมาอยู่กับพ่อกับแม่กี่วันละลูกถึงจะได้ไปฝึกงาน” เหมือนฝันวางของที่เตียงแล้วลมตัวนอนที่เตียงนุ่ม
“อืม น่าจะอาทิตย์นึงนะคะแม่”
“อืม”
“คิดถึงแม่กับพ่อจังค่ะ”
“แม่กับพ่อก็คิดถึงหนูจ๊ะ แล้วนี่หนูจะกลับวันไหน แม่จะได้เตรียมทำอาหารอร่อยๆที่หนูชอบไว้รอ”
“เช้าวันเสาร์ค่ะ”
“อีกสองวันหรอลูก”
“ค่ะ พรุ่งนี้หนูต้องไปซื้อของเป็เพื่อนน้อยหน่าค่ะแม่ แล้วก็กะว่าจะเก็บของในห้องลงกล่องบางส่วน ไม่อยู่นานกลัวกลับมาจะอมฝุ่น”
“อืม แม่เข้าใจแล้ว งั้นลูกพักผ่อนเถอะ แม่ไม่กวนแล้ว”
“ค่ะ อ้อ แม่คะตอนเย็นเหมือนจะออกไปดื่มกับเพื่อนนะคะ เพื่อนชวนกินเลี้ยงสอบเสร็จ” เธอเอ่ยบอกมารดา
“อืม ดูแลตัวเองดีๆนะลูก แม่เป็ห่วง”
“รับทราบค่ะ”เสียงหวานเอ่ยตอบมารดา
“งั้นแม่วางแล้ว”
“ค่ะแม่”
หลังจากวางสายจากมารดาเหมือนฝันก็ลุกไปเปิดเพลงในโน๊ตบุ๊ค เธอเดินมาล้มตัวลงที่เตียงนอนเล่นมือถือ ฟังเพลง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
…..
ฐานทัพลากกระเป๋าเดินทางออกจากสนามบินดอนเมือง เสียงโทรศัพท์ที่พึ่งเปิดสัญญาณดังขึ้น มือหนาหยิบขึ้นมากดรับ
“ถึงแล้วใช่ไหม”เสียงปลายสายเอ่ยทักมา
“อืม พึ่งถึง”ฐานทัพเอ่ยตอบเพื่อน
“ฉันรอแกตรงทางออกประตูหมายเลขสองนะ”ฐานทัพคิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็เดินไปยังจุดหมายที่เพื่อนบอก
“ไงเ้าของฟาร์มสุดหล่อ ไม่เจอกันซะนาน เป็ไงบ้าง?” น๊อตเพื่อนสนิทที่สุดสมัยเรียนเอ่ยทักทายฐานทัพ
“อืมสบายดี แล้วมึงละเป็ไงบ้าง?”
“ก็เหมือนเดิม ”
“ทำไมมึงมารับกูได้ว๊ะ”สองเพื่อนต่างยิ้มให้กันก่อนจะเดินไปขึ้นรถ
“ไม่ได้เจอกันนานนี่หว่า อีกอย่างที่ทำงานกูก็ไม่ไกลจากสนามบินเท่าไหร่ เลยกะว่าจะมารับมึงหน่อย ถ้าบอกก่อนกลัวว่ามึงจะปฏิเสธไง ก็เลยอย่างที่เห็น ปฏิเสธไม่ได้ เป็ไงแผนของกู”
“เปลี่ยนใจไปนอนบ้านกูไหม?”
“ไม่ไปกูจองโรงแรมไว้แล้ว”
“ได้ งั้นกูจะไปส่งที่โรงแรม เดี๋ยวตอนเย็นจะมารับ”
“ไม่เป็ไร เจอกันที่ร้านเลยก็ได้”
“ได้ตามนั้น”สองหนุ่มต่างยิ้มให้กัน
“เมื่อไหร่แกจะเปิดตัวแฟนสักที เพื่อนในกลุ่มจะแต่งงานกันหมดแล้วนะ” น๊อตเอ่ยถามฐานทัพขณะขับรถไปส่งที่โรงแรม
“ไม่รีบ พวกมึงไปก่อนเลย”
“หล่อเลือกได้ว่างั้นเถอะ”
“เปล่าสักหน่อย แค่ยังไม่เจอคนที่ใช่” น๊อตส่ายหัวให้เพื่อนเมื่อเจอคำตอบเดิมๆที่เพื่อนของเขามักจะตอบเป็ประจำ
“มึงน่ะออกมาเจอคนอื่นบ้างเถอะ อยู่แต่ในฟาร์ม สาวๆที่ไหนจะได้เห็นหน้าหล่อๆของมึงว๊ะ” ฐานทัพมองเพื่อนแล้วส่ายหน้า เขารู้ว่าเพื่อนหวังดี และเขายังรู้อีกว่าอายุเท่าเขาเนี่ยสมควรมีครอบครัวได้แล้ว ไม่เพียงแต่เพื่อนๆเท่านั้นที่ไถ่ถามแม้แต่แม่ของเขาเองก็เร่งเขาอยู่ทุกวัน บางครั้งมันก็ทำให้เขาเบื่อๆที่ต้องเจอคำถามเดิมและเขาก็ตอบแบบเดิมๆแต่ไม่มีคนเข้าใจเช่นกัน
.....
Rrrrrr!! Rrrrrr!! Rrrrrr!! มือบางเลื่อนหาโทรศัพท์ที่กำลังสั่นขณะที่ตายังปิดอยู่ สายตาหวานลืมตาดูที่หน้าจอ ก่อนจะกดรับสาย
“ว่า ไง น้อยหน่า” เสียงงัวเงียของคนที่กำลังหลับสบายเอ่ยตอบเพื่อน
“เหมือนนอนหรอ”น้อยหน่าเอ่ยถามเพื่อนเมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย
“อืม เผลอหลับไปนะ น้อยหน่ามีอะไรหรือเปล่า”น้ำเสียงที่ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่เอ่ยตอบมา
“แค่จะโทรมาบอกว่ากำลังจะออกไปหานะ”เหมือนฝันขมวดคิ้วแล้วกดดูเวลาที่โทรศัพท์ อีกครั้ง
“มาเร็วจัง ยังไม่ค่ำเลย”เหมือนฝันตอบเพื่อนตามที่คิด
“ก็ไม่มีอะไรทำอ่ะ จะไปนอนเล่นห้องเธอก่อน”
“ตามใจ”
“กำลังจะออกไปแล้ว”
“อืม” หลังจากวางสายของน้อยหน่าเหมือนฝันก็ลุคไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำเตรียมตัวอาบน้ำ
2K
![แม่หญิงพลอย ยอดคุณครูแห่งอยุธยา [E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686666673_17032219.webp)