ตอนที่ 2
“พี่ท็อป พวกเราจะสู้มันไหวจริงๆเหรอ” คำถามของดิวได้รับคำตอบเป็เพียงความเงียบของท็อปเท่านั้นเพราะขนาดตัวของเ้าหมีสองหัวนั่นทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นได้จากระยะหลาย่ตึกเลยทีเดียว ถึงฮันเตอร์จะมีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่ามนุษย์แต่เลเวลของปาร์ตี้นี้มีเพียงท็อปและฝนเท่านั้นที่เลเวลสูงกว่า 20 มันจึงเป็ไปไม่ได้เลยที่จะรับมือกับสัตว์ประหลาดเบอร์ใหญ่ขนาดนั้น
“บางทีมันอาจจะช้ามากก็ได้นะ ถ้าเราระมัดระวังพวกเราอาจจะ…” ดูเหมือนจูนจะพยายามคิดในแง่ดี แต่จูนยังพูดไม่ทันจบอยู่ๆเ้าหมีที่นอนอยู่ก็ลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทีี้เี และภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาพวกจูนถึงกับพูดไม่ออก เพราะร่างกายของเ้าหมีสองหัวนอกจากจะใหญ่โตผิดปกติแล้วมันยังเป็ซอมบี้เหมือนกับมอนสเตอร์ตัวอื่นๆในเกทแห่งนี้ไม่ผิดแน่ เพราะส่วนท้องของมันมีรอยขาดอย่างกับก่อนจะกลายพันธุ์มันโดนอะไรบางอย่างแทงเข้าที่ท้องเต็มๆ แต่แทนที่าแตรงนั้นจะทำให้มันอ่อนแอลง แต่ลำไส้ที่ทะลักออกมาจากปากแผลกลับกำลังเคลื่อนไหวอย่างกับมีชีวิตเสียอย่างนั้น แถมมันยัง…
ตูม!!
พริบตาเดียวลำไส้ของเ้าหมีสองหัวก็พุ่งวาบเข้าใส่ซอมบี้ตัวหนึ่งที่เดินเข้าไปใกล้อาณาเขตของมัน ด้วยขนาดของลำไส้ที่เหมือนเอาท่อนซุงฟาดเข้าใส่ทำให้ร่างของซอมบี้ตัวนั้นแหลกเละในพริบตาก่อนที่เ้าหมีจะเกาพุงของตัวเองอย่างสบายใจเมื่อคิดว่ามันกำจัดสิ่งรบกวนสำเร็จ
“แผนสอง…” ไม่จำเป็ต้องถามความเห็นคนในปาร์ตี้แม้แต่น้อย พริบตาที่เห็นความเร็วของลำไส้ที่พุ่งเข้าโจมตีได้ในพริบตา ท็อปก็ตัดสินใจเปลี่ยนแผนมันตรงนั้นทันทีเพราะตัวเขารู้ดีเลยว่าตอนนี้ปาร์ตี้ของพวกเขาไม่สามารถรับมือกับเ้าหมีตัวนั้นได้อย่างแน่นอน เพียงแต่เ้าหมีที่ตื่นนอนแล้วเหมือนจะไม่ได้เชื่องช้าเซื่องซึมอย่างที่จูนคิด เพราะทันทีที่มันตื่นมันก็ััได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ห่างออกไปได้ในทันที
“โฮก…” อยู่ๆเ้าหมีสองหัวก็ส่งเสียงคำรามออกมาจนได้ยินมาถึงจุดที่พวกจูนยืนอยู่ แน่นอนว่าพวกจูนไม่เข้าใจภาษาของหมีแม้แต่น้อย ทว่า..
ติ๊ง!
[ บอสของเกท ซอมบี้หมีั์กลายพันธุ์ ใช้งานสกิล ควบคุมฝูงซอมบี้ ]
เสียงระบบที่แจ้งเตือนเข้ามาทำเอาหัวใจของพวกท็อปแทบจะตกไปอยู่ตาตุ่ม ระยะห่างขนาดนี้เ้าหมีสองหัวนั่นััถึงพวกเขาได้ยังไงกัน แถมสกิลที่มันใช้ออกมายังฟังไม่ดีเลยสักนิด อย่าบอกนะว่ามันสามารถควบคุมฝูงซอมบี้ที่อยู่รอบๆได้ด้วย
ตุบ…
ไม่จำเป็ต้องสงสัยนาน แค่เพียงพริบตาเดียวซอมบี้ที่กระจายอยู่รอบๆก็เริ่มทยอยกันเข้ามาล้อมพวกจูนเอาไว้อย่างรวดเร็ว แถมเ้าหมีสองหัวนั่นก็เริ่มจะลุกขึ้นยืนอีกต่างหาก
“ฝ่าพวกซอมบี้ออกไปก่อน แล้วหนีให้พ้นระยะของบอสให้มากที่สุด ตอนนี้เราต้องเปลี่ยนแผนเป็เอาชีวิตรอดแล้ว จูนช่วยพวกพี่ยิงเปิดทางได้เลย” เมื่อเทียบกับฝูงซอมบี้และบอสอย่างหมีั์กลายพันธุ์แล้ว ฝูงซอมบี้ดูจะรับมือง่ายกว่าขึ้นมาทันที พริบตาที่ท็อปสั่งการเหล่าสมาชิกปาร์ตี้ก็เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว เมื่อท็อปใช้สกิลโล่กระแทกทั้งปาร์ตี้ก็พุ่งไปข้างหน้าเพื่อฝ่าเหล่าซอมบี้ที่ยังเข้ามารวมตัวกันไม่มากออกไปให้ไกลที่สุด
ตูม!
สกิลโล่กระแทกของท็อปแม้สร้างความเสียหายได้ไม่มากแต่กลับมีแรงผลักทะลวงมหาศาล ต่อให้มีซอมบี้หลายสิบตัวอยู่ตรงหน้าก็สามารถผลักให้พวกซอมบี้เปิดทางได้ไม่ยาก เพียงแต่ครั้งนี้ไม่รู้ทำไมสกิลโล่กระแทกของท็อปกลับหยุดชะงักที่หน้าฝูงซอมบี้ทั้งๆแบบนั้นไม่สามารถกระแทกเพื่อเปิดทางออกได้อย่างที่เคย
เปรี้ยง!!
ไม่ใช่แค่ผลักออกไปไม่ได้ แม้แต่ท็อปก็ยังโดนอะไรบางอย่างกระแทกใส่อย่างแรงจนต้องเป็ฝ่ายถอยออกมาเองเสียอย่างนั้น ทั้งๆที่บอสก็ยังเดินมาไม่ถึงแท้ๆแล้วอะไรกันที่ผลักท็อปกลับมา…
“แฮ…” เสียงคำรามที่มักจะได้ยินจากพวกซอมบี้เป็เื่ปกติกลับสร้างความรู้สึกขนลุกให้กับพวกจูนเป็อย่างมากเมื่อเห็นว่าอะไรเป็คนผลักร่างของท็อปกลับมา ดูเหมือนสกิลควบคุมฝูงซอมบี้ของเ้าหมีสองหัวนั่นจะสามารถส่งสัญญาณให้ซอมบี้รอบๆมารวมตัวกัน และมันก็รวมไปถึงร่างกายของ อาร์ม ที่เพิ่งจะเปลี่ยนเป็ซอมบี้ไปแล้วด้วย
“ไอ้เ้าบ้า อุตส่าห์ทำเท่ซะขนาดนั้นแท้ๆ” ท็อปกัดฟันด้วยความเจ็บใจเพราะร่างของอาร์มที่กำลังเดินเข้ามาหาเขานั้นมีรอยแผลขนาดใหญ่อยู่ตรงลำคอเหมือนตัวอาร์มพยายามจะตัดคอตัวเองก่อนที่จะกลายเป็ซอมบี้ แต่มันก็คงไม่ทันเวลาเพราะตอนนี้อาร์มได้กลายเป็ซอมบี้ไปแล้วแถมยังโดนสกิลควบคุมฝูงซอมบี้ของหมีสองหัวควบคุมอยู่อีกต่างหาก และสิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือสิ่งที่อาร์มกลัวและไม่อยากให้มันเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นจริงๆ ซอมบี้ที่เกิดจากผู้ปลุกพลังนั้นมีกำลังที่เหนือกว่าซอมบี้ปกติหลายเท่า แค่หมัดเปล่าๆของอาร์มก็ทำเอาแขนของท็อปชาไปหมดจนไม่มั่นใจเลยว่าจะรับมือการโจมตีของอาร์มซ้ำได้อีกหรือเปล่า
ตูม!!
ร่างของอาร์มพุ่งเข้ามาใส่ท็อปตรงๆโดยไม่มีเทคนิคใดๆ เขาใช้มือหวดเข้าใส่โล่เต็มแรงจนร่างของท็อปเอนล้มลงกับพื้นเพราะไม่อาจต้านกำลังของอีกฝั่งได้ไหว แถมการโจมตีของอาร์มก็ป่าเถื่อนขึ้นอย่างมากราวกับร่างไร้ิญญานั่นเหลือเพียงสัญชาตญาณเท่านั้น
“พี่ท็อป…” เพราะไม่คิดว่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดในปาร์ตี้อย่างพี่ท็อปจะล้มลงง่ายๆแบบนั้นพวกจูนเลยไม่ทันตั้งตัวเลยเมื่อเห็นท็อปล้มลงไป แม้ฝนจะพยายามวิ่งเข้าไปช่วยอีกแรงด้วยความเร็วที่มากกว่าคนอื่นๆ แต่มันก็ไม่ทันเสียแล้ว
กึด…
เสียงของฟันกรามที่ขบกัดเข้าไปที่แขนของท็อปเข้าเต็มๆผ่านแผ่นโลหะที่ใช้ทำเกราะแขนลงไปอย่างง่ายดายจนน่าใ พริบตาที่ััได้ถึงความเ็ปท็อปก็รู้ได้ทันทีเลยว่าตอนนี้เขาต้องติดเชื้อแล้วแน่ๆ
“ไอ้บ้าเอ๊ย” ท็อปมองแขนที่กำลังโดนกัดแล้วตัดสินใจเลิกผลักร่างของอาร์มออกไปเสียที เขาปล่อยให้อาร์มพุ่งเข้าใส่ตัวเองแล้วกอดร่างของอาร์มเอาไว้ด้วยแขนอีกข้างที่เหลือ
“รีบจัดการเร็วเข้าฝน…สับลงมาทีเดียวเลย” เพราะโดนกดอยู่กับพื้นทำให้ท็อปไม่สามารถทำอะไรได้ เขามองไปทางฝนที่ยืนอยู่ข้างๆก่อนจะขอร้องให้เธอฟันดาบลงมาตัดคอของทั้งเขาและอาร์มให้ขาดไปพร้อมๆกันในทีเดียวเลย เพราะถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้ตัวเขาก็จะกลายเป็ซอมบี้ไปด้วยและการหลบหนีก็แทบจะเป็ไปไม่ได้เลย
ฉับ!
หากบอกว่าท็อปพี่ใหญ่ของปาร์ตี้ ฝนก็คือพี่สาวคนโตของปาร์ตี้นี้เช่นเดียวกัน สิ่งที่ท็อปกำลังกังวลไม่ว่าจะเป็การพาน้องๆหนีไปหรือเื่ที่ไม่อยากกลายเป็ซอมบี้เหมือนกับอาร์มตัวฝนรู้ั้แ่เห็นท็อปตัดสินใจกอดอาร์มเอาไว้แล้ว และฝนก็เป็คนที่ใจแข็งและกล้าพอจะลงดาบในสถานการณ์แบบนี้ได้ทันทีอีกต่างหาก
“ทุกคนตามพี่มา” ฝนไม่ได้พูดอะไรกับภาพตรงหน้าที่กำลังทำให้น้องๆพากันพูดไม่ออก เธอเพียงสั่งให้น้องๆรีบตามเธอมาแล้วหนีไปด้วยกันต่อเท่านั้น แต่ดูเหมือนการสูญเสียหัวหน้าปาร์ตี้อย่างท็อปจะสร้างความะเืใจให้กับคนในปาร์ตี้เป็อย่างมากโดยเฉพาะอีฟ
“อีฟเร็วเข้า” แม้ฝนจะเริ่มเปิดทางให้แล้ว แต่น่าเสียดายที่อีฟกลับไม่ได้วิ่งตามมาแต่อย่างไร เธอกำลังช็อกกับภาพตรงหน้าเพราะเธอเป็คนที่ชื่นชมท็อปที่สุด และการสูญเสียเขาไปทำให้อีฟไม่สามารถประมวลผลอะไรในสมองได้เลย
“อีฟ..” ดิวที่อยู่ใกล้อีฟที่สุดวิ่งเข้ามาดึงมือของอีฟเอาไว้ แต่เพราะตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ท่ามกลางวงล้อมของซอมบี้ทำให้ก่อนที่ดิวจะดึงร่างของอีฟออกมาได้ซอมบี้ตัวหนึ่งก็เข้ามาถึงจุดที่อีฟยืนอยู่แล้ว
เปรี้ยง!
ก่อนที่อีฟจะโดนซอมบี้ตัวนั้นกัดเข้าให้ ะุมานาที่จูนยิงออกมาก็พุ่งเข้ากระแทกหัวของซอมบี้ตัวนั้นเข้าอย่างจังทำให้ซอมบี้ตัวนั้นสลายกลายเป็ฝุ่นผงได้อย่างสวยงาม และการช่วยเหลือของจูนในครั้งนั้นก็สามารถสร้างจังหวะให้ดิวสามารถดึงร่างของอีฟให้วิ่งกลับไปหาพวกจูนได้…
ตูม!!
พริบตาที่ดิวกำลังดึงแขนของอีฟให้วิ่งตามทุกคนไป เงาสีดำขนาดใหญ่ก็ปกคลุมเหนือร่างของดิวและอีฟอย่างรวดเร็วก่อนที่อุ้งเท้าของหมีั์กลายพันธุ์จะพุ่งลงมาบดขยี้ร่างของอีฟและดิวจนแหลกเละในเวลาไม่ถึงเสี้ยววิ แต่สิ่งที่ทำให้จูนและฝนหวาดวิตกที่สุดก็คือร่างเ้าของอุ้งมือที่กำลังใช้ดวงตาทั้งสี่ดวงมองมาทางพวกเธอเหมือนกำลังจะบอกว่าพวกเธอคือรายต่อไปไม่มีผิด
“จูน..พวกเราคงหนีไม่รอดแล้วล่ะ” ระยะห่างขนาดนั้นแต่เ้าหมีั์สองหัวก็ไล่ตามมาได้ในอึดใจเดียวแบบนี้แสดงว่าพวกเธอไม่มีทางหนีพ้นั้แ่ที่เ้าหมีสองหัวรู้ตัวแล้วว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาใกล้ๆ ต่อให้เมื่อครู่อาร์มไม่ได้มาขวางเอาไว้แล้วพวกเธอสามารถหนีไปได้ไกลกว่านี้ก็ไม่มีทางรอดจากเ้าั์นี้แต่แรกแล้ว
“แต่อย่างน้อยพี่ก็ต้องฝากแผลให้มันสักแผลก่อน” ฝนกำด้ามดาบแน่นก่อนจะปล่อยมานาของตัวเองให้เคลือบไปบนดาบจนเกิดประกายแสงสีฟ้าออกมาจากใบดาบ
“หนูเองก็ด้วย อย่างน้อยก็ขอโจมตีใส่มันสักทีเถอะ” พอได้มาเห็นใกล้ๆก็รู้เลยว่าหนังของเ้าหมีั์กลายพันธุ์มันหนามากๆ เวทมนตร์ของจูนไม่มีทางทำอันตรายอะไรมันได้อยู่แล้ว แต่ถ้าจะตายก็ขอโจมตีใส่มันสักดอกจะได้ตายตาหลับ
ฟุบ!
พี่ฝนพุ่งทะยานฝ่าฝูงซอมบี้แล้วใช้แขนของเ้าหมีสองหัวให้กลายเป็ฐาน ด้วยความเร็วของเธอไม่มีทางที่ซอมบี้ลูกกระจ๊อกตามพื้นจะตามทันอยู่แล้ว ส่วนจูนที่ยืนอยู่ข้างล่างก็เลิกสนใจพวกซอมบี้รอบๆแล้วร่ายสกิลพร้อมเล็งไปทางหัวข้างหนึ่งของเ้าหมีสองหัวทันที
ผลัก!!
ร่างของฝนที่กำลังพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเ้าหมีั์ถูกลำไส้ที่เลื้อยออกมาจากท้องของมันพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ฝนคาดไม่ถึงเลยก็คือตรงปลายลำไส้ของเ้าหมีสองหัวกลับมีอวัยวะเหมือนปากอีกปากหนึ่งงอกออกมากัดร่างของฝนเอาไว้ทำให้ร่างของฝนโดนตรึงเอาไว้กลางอากาศไม่สามารถเคลื่อนไหวต่อได้เลย
“ขอบใจ ตรงนี้กำลังเหมาะเลย” แต่ท่าทางตำแหน่งที่ฝนโดนตรึงเอาไว้จำเป็ตำแหน่งที่ไม่เลวเลย ทันทีที่รวบรวมมานาเอาไว้ที่ดาบได้ตามที่้าฝนก็เหวี่ยงดาบออกไปสร้างคลื่นโจมตีรูปจันทร์เสี้ยวสีฟ้าครามเข้าโจมตีหัวหนึ่งของเ้าหมีั์เต็มๆ แถมคลื่นดาบนั่นยังเฉือนทะลุิัหนาๆของมันจนทำให้เกิดาแใหญ่ตรงแก้มของมันได้อีกต่างหาก
“โฮก…” เ้าหมีสองหัวคำรามอย่างดุร้ายก่อนจะดีดร่างของฝนขึ้นไปกลางอากาศก่อนที่จะ
กร้วม!!
หัวทั้งสองของมันกัดร่างของฝนจนขาดเป็สองท่อนในพริบตาก่อนที่พวกมันจะกลืนร่างแต่ละท่อนของฝนลงไปต่อหน้าต่อตาจูนที่กำลังร่ายเวทอยู่ข้างล่างพอดี เพียงแต่จูนในตอนนี้ไม่ได้สนใจภาพตรงหน้าและตั้งสมาธิไปที่การโจมตีครั้งสุดท้ายของเธอเท่านั้น
ตูม!
ในระหว่างที่จูนกำลังจะยิงะุมานาออกไป อยู่ๆซอมบี้ตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามากัดไปที่คอของจูนเต็มแรงจนร่างของจูนเซล้มไปอีกทาง และะุมานาที่ยิงออกไปก็ไม่ได้เฉียดเข้าใกล้เ้าหมีสองหัวเลยแม้แต่น้อยแถมมันยังไปกระแทกตึกสูงที่อยู่ข้างๆอีกต่างหาก
ติ๊ง!!
[ ฮันเตอร์ จูน ได้รับเชื้อไวรัสซอมบี้เข้าสู่ร่างกาย สูญเสียค่า สติปัญญา ถาวร 1 หน่วย ]
เสียงเตือนจากระบบทำเอาจูนใจหายวาบ ค่าสติปัญญาถือเป็ค่าสเตตัสที่สำคัญที่สุดของฮันเตอร์ที่มีสกิลเกี่ยวกับเวทมนตร์ เลเวลของจูนยังน้องเลยมีค่าสติปัญญาเพียง 15 หน่วยเท่านั้น การที่เสียค่าสติปัญญาถาวรไปแต่ละหน่วยมันทำให้เธอรู้สึกเสียใจเป็อย่างมาก แม้ค่าสติปัญญาจะไม่มีความหมายแล้วหากเธอตายก็ตาม
ติ๊งๆๆๆๆๆๆ
ไม่ใช่แค่ 1 หน่วยเท่านั้น เพราะทันทีที่เชื้อเริ่มแพร่เข้าไปในร่างกายเสียงเตือนจากระบบก็เด้งรัวๆ พร้อมบอกว่าค่าสติปัญญาของจูนกำลังลดลงอย่างต่อเนื่องจนแทบจะเหลือ 0 อยู่แล้ว หรือว่านี่คือผลข้างเคียงของเชื้อไวรัสซอมบี้ที่ทำให้คนกลายเป็ศพเดินได้อย่างนั้นหรือ
“คุณยาย…” ทันทีที่ค่าสติปัญญาเหลือ 1 ภาพสุดท้ายที่จูนนึกออกก็คือภาพของคุณยายที่เลี้ยงเธอมาั้แ่เด็กและน้องชายตัวน้อยที่เพิ่งจะหัดเดินได้ไม่นาน น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอคงไม่ได้กลับไปเจอพวกเขาแล้วสินะ…
วูบ
ทันทีที่ค่าสติปัญญาของจูนลดลงเหลือ 0 สติของจูนก็ดับวูบไปทันที เพียงแต่ไวรัสซอมบี้ไม่ได้หยุดแค่การลดค่าสติปัญญาของจูนที่ 0 หน่วยเท่านั้น เพราะทันทีตัวเลขในหน้าต่างสถานะเป็ 0 ไวรัสซอมบี้ก็ยังลดค่าสติปัญญาของจูนต่อไปจนกลายเป็ -1 -2 -3 -4 ไปเรื่อยๆ ทว่า… สิ่งที่ยังไม่หยุดแม้จูนจะหมดสติไปแล้วไม่ใช่แค่เชื้อไวรัสซอมบี้เท่านั้นเพราะะุมานาที่จูนยิงไปก่อนหน้านี้ทำให้ตึกที่ใกล้จะพังอยู่ก่อนแล้วค่อยๆเอนตัวลงมาตรงจุดที่ฝูงซอมบี้ที่โดนสกิลควบคุมฝูงซอมบี้เรียกหากำลังยืนอยู่
ตูม!!
ติ๊ง!
[ฮันเตอร์ จูน ได้สังหาร ซอมบี้ ได้รับค่าประสบการณ์…]
ติ๊ง!
[ฮันเตอร์ จูน ได้สังหาร ซอมบี้ ได้รับค่าประสบการณ์…]
ติ๊ง!
[ฮันเตอร์ จูน ได้สังหาร ซอมบี้ ได้รับค่าประสบการณ์…]
.
.
.
เพราะจำนวนของซอมบี้ที่โดนตึกถล่มใส่เพราะฝีมือของจูนมีจำนวนมากมายมหาศาลทำให้เสียงจากระบบเด้งรัวถี่ยิบภายในหัวของจูนที่กำลังหมดสติอยู่ เลเวลของจูนที่แต่เดิมอยู่ที่เลเวล 2 เลื่อนขึ้นมาเป็ 3 4 และ 5 อย่างรวดเร็วทำให้ค่าสติปัญญาของจูนฟื้นคืนมาระดับหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ตัวเลขติดลบมันไหลไปจนถึง -40 กว่าๆเข้าไปแล้ว แถมความเร็วของการติดลบยังเร็วเกินกว่าที่ค่าสติปัญญาจากการเลเวลอัพจะมาทดแทนได้ทันจริงๆ
ติ๊ง!!
[เชื้อไวรัสซอมบี้ทำการยึดร่างสำเร็จ ฮันเตอร์ จูน ถูกเปลี่ยนเป็ ซอมบี้ จูน อย่างสมบูรณ์]
ติ๊ง!!
[ ฮัน…บี้ จูน ได้สังหาร #@! ได้รับค่าประสบการณ์…]
[ ซอมบี้ จูน บรรลุเงื่อนไขสำเร็จ เลื่อนระดับเป็เลเวล 10 ]
ติ๊ง!!
[ ซอมบี้ จูน บรรลุเงื่อนไขพิเศษ เลื่อนระดับเลเวลถึงเลเวล 10 โดยมีสเตตัส ปัญญา น้อยกว่า 5 หน่วย ได้รับสกิลติดตัว ความไม่ย่อท้อของนักปราชญ์ ]
[ ผลของสกิล ความไม่ย่อท้อของนักปราชญ์ทำงาน ค่าสติปัญญาของผู้ทบทวีขึ้นหนึ่งครั้งถาวร ]
ทันทีที่ร่างกายของจูนเปลี่ยนไปเป็ซอมบี้เรียบร้อยแล้ว ค่าสติปัญญาของจูนก็หยุดชะงักที่ -77 พอดี และด้วยผลของสกิลที่ได้มาด้วยความบังเอิญกลับทำให้ตัวเลขของค่าสติปัญญาที่ควรจะติดลบของจูนถูกยกกำลังขึ้นหนึ่งครั้งเสียอย่างนั้น ทำให้ตัวเลข -77 ที่ทำให้สติปัญญาของจูนดับหายไปกลับกลายมาเป็ตัวเลขที่น่าเหลือเชื่ออย่าง 5,929 หน่วยในพริบตา
140
